Bobby Womack - Fly Me to the Moon

Η συνολική διάρκεια είναι ελαφριά, ακριβώς 31 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα για μια δωδεκάδα κομμάτια, γεγονός που επιβάλλει στο ταξίδι έναν ρητό αφηγηματικό ρυθμό κεντρικοποιημένο στην πιστή αναδιατύπωση παρά στην ορχηστρική επέκταση ή την θεματική ανάπτυξη ενός τυπικού δίσκου studio.

Fly Me To The Moon (In Other Words): συμφωνία με το μύθο της pop μουσικής

Η εισαγωγή του κυκλώματος των δισκογραφικών έργων καθιερώνεται από τον τίτλο-εναρκτήρια, Fly Me To The Moon, ο οποίος εδώ περιγράφεται ως "In Other Words" για να υποδηλώνει μια αποδοτική ή μεταβλητική προσέγγιση. Αυτή η λεξικολογική επιλογή στο κομμάτι 1 θέτει αμέσως τα θεμελιώδη概念: το πρόθεση δεν είναι επανασχεδιασμό, αλλά την άμεσα τιμητική προς τους standards που διαμόρφωσαν τον θείο του soul της δεκαετίας των εβδομή και τις επακόλουθες. Αυτή η επισημότητα εισαγωγής θέτει μια συμφωνία με το κοινό, προσκλήοντας να ακούσει ο Bobby Womack όχι ως έναν επαναστατικό συγγραφέα του άμεσου εποχής του, αλλά ως έναν ζώντα αρχιβίστη η φωνή της οποίας λειτουργεί ως ουδέτερο μέσο για τους προϋπάρχοντες μύθους. Η οικονομία του δίσκου ήδη από τις πρώτες μετρήσεις αφήνει να εννοηθεί ότι αυτό το άλμπουμ σχεδιάστηκε για να πλοηγείται μεταξύ πιστών αναδιατυπωμάτων χωρίς να φορτωθεί με υπερβολικό φιλόδοξο ή να προσπαθήσει να καλύψει τη σχετικά κενή ύλη σε πρωτότυπες συνθέσεις που αντιστοιχούν στον τίτλο Fly Me to the Moon.

California Dreamin' και Moonlight In Vermont: αθόρυβα classics

Στο κέντρο του άλμπουμ, δύο αριστουργήματα στερεώνουν οριστικά τον Bobby Womack σε ένα διεθνή πανθέον χωρίς να απαιτούν βιογραφικά ανηκδωτά που δεν επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα. Το California Dreamin' και το Moonlight In Vermont δεν είναι πρωτότυπες συνθέσεις του καλλιτέχνη, αλλά μια αυστηρή ενσωμάτωση στο πρόγραμμα της δεκαετίας του '60, μαρτυρώντας έτσι την ικανότητά του να προσαρμόζεται στους κώδικες του διεθνούς pop-soul χωρίς να παραβιάζει τη φωνητική του ακεραιότητα. Αυτές οι κομψές εκτελέσεις αποδεικνύουν απόλυτα τις δυνάμεις μιας παραγωγής που προτεραιοποιεί την διατήρηση και τον έξυπνο επαναπροσδιορισμό σε ένα σύγχρονο πλαίσιο: λειτουργούν ως ουσιαστική απόδειξη ότι ο Bobby Womack διαθέτει μια φωνή ικανή να μεταφέρει το συναισθηματικό χρώμα των αμερικανικών standards διατηρώντας παράλληλα τη δική του ρυθμική ταυτότητα. Είναι ένα άλμπουμ που λειτουργεί ως συμπιεσμένη βιβλιογραφία φωνής και όχι ως θεμέλιος λίθος για μια μελλοντική καριέρα προς το My Prescription (1970) ή άλλα έργα αναφερόμενα στο δισκογραφικό του έργο (Communication, 1971; Understanding, 1972, κλπ.).

Lillie Mae ως η τελική ανταπόκριση: μια ιδιωτική ολοκλήρωση μετά τον στροβιλισμό

Αυτή η ανθολογική δισκογραφία που κυκλοφόρησε μέσω της εταιρείας Minit το 1968 αποτελεί ένα ξεχωριστό στάδιο στην πορεία του Bobby Womack, σηματοδοτώντας μια επιστροφή στις ρίζες πριν από τους μετέπειτα στούντιο δίσκους του όπως The Last Soul Man (1987) και το My Prescription (1970). Αυτή η μεθοδική προσέγγιση απομακρυστεί σημαντικά από τον συνηθισμένο θεματολογικό μοντέλο ανάπτυξης των κλασικών στούντιο δίσκων της εποχής του, εστιάζοντας αποκλειστικά στη συνειδητή επαναχρησιμοποίηση υπάρχοντος υλικού. Πουθενά κοντά σε μια αταξία προσπάθεια, αυτός ο ενιαίος συλλόγισμος λειτουργεί ως αποδεικτικό στοιχείο ότι το 1968 ο Bobby Womack ήδη διαθέτει τις απαραίτητες φωνητικές ικανότητες για να αντέξει τον συναισθηματικό κόσμο των διεθνών standards, πολύ πριν από τις μελλοντικές του παραγωγές όπως Communication (1971) ή το Facts of Life (1973). Έτσι, ο δίσκος αυτός λειτουργεί λιγότερο ως θεμέλιο καριέρας και περισσότερο ως μια συμπυκνωμένη ανθολογία που αποδεικνύει την άμεση πολυπλοικότητά του στον πανθέον της soul μουσικής των '60, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τη μη ύπαρξη πρωτότυπων συνθέσεων για το συγκεκριμένο project.

Το δισκογραφικό υπόβαθρο επιβεβαιώνει ότι οι μεγάλες συνεργασίες θα έρθουν πολύ αργότερα από αυτό το ταξίδι στην αρχεία: ακριβώς μετά αυτή τη περίοδο ξεκινάει η σειρά του με άλμπουμ στούντιο, όπως το My Prescription (1970), ακολουθούμενη από ποικίλους προτάσεις που περιλαμβάνουν το Communication, το Understanding και αργότερα ακόμη τα άλμπουμ καταγεγραμμένα μέχρι το The Last Soul Man το 1987. Αυτή η τροχιά μετά το 1968 αποδεικνύει ότι ο εξεταζόμενος δίσκος λειτουργεί λιγότερο ως σημείο καμπής προς μια μοντέρνα σολο καριέρα, παρά ως ενδυνάμωση μιας ήδη απόκτητης φήμης στον πανθέα του soul της δεκαετίας του 1970 και των εξής. Η αυστηρή οικονομία που επιβάλλεται από τη συνολική διάρκεια των 31 λεπτών και 51 δευτερολέπτων αναγκάζει τον Womack να διευρύνει την τεχνική φωνητικής του πάνω σε ένα εκλεχτικό ρεπερτόριο που κυμαίνεται από τους τίτλους με θέμα τη романтиκή αγάπη όπως το Love, The Time Is Now μέχρι τις μαντελικές μπαλάντες τύπου I'm In Love. Ναυσιπλοηγώντας μεταξύ πιστών αναδιατυπωμάτων και προσωπικών φωνών, ο Bobby Womack ανοίγει τον δρόμο για τους μελλοντικούς του προτάσεις όπου θα ερευνήσει άλλες πτυχές της πολυδυναμικότητός του, μετατρέποντας αυτή τη συστηματική ανθολογία σε ένα τεστamento πράξη ικανότητας να φέρει το συναισθηματικό σύμπαν των αμερικάνικών standards με μια αυθεντικότητα που ξεπερνά τις τεχνικές περιορισμούς της στιγμής.

Τεχνικά στοιχεία

- Έκδοση : 1968 - Εταιρεία δισκογραφίας : Minit - Τραγούδια : 12 (31 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα) - Αρχή / Τέλος : Fly Me To The Moon (In Other Words) / Lillie Mae