Bobby Womack - My Prescription

او با درهم‌تنیدن سبک پاپ و راک به تاریخچه محبوب خود می‌پیوندد تا جهان آوایی گسترده‌تر را خلق کند، دور از تقلید الگوی پیشین همچون Fly Me to the Moon (۱۹۶۸). آغازی پرطنین با قطعهٔ «How I Miss You Baby» — نخستین اثر که صراحتاً در فهرست آهنگ‌ها گنجانده شده است — بلافاصله فضایی پاپ-روک را پیش می‌آورد و از انتظارات سنتی ژانر سول دهه ۱۹۷۰ فاصله می‌گیرد. این قطعهٔ آغازگر، که در جایگاه شماره یکِ ترتیب رسمی قرار دارد، با انرژی نیمه‌سریع (mid-tempo) تپیده و مسیر یازده اثر پیشرو را ترسیم می‌کند بدون آنکه به استفاده از نام هنرمندان مهمان — امری رایج برای این دوره — روی آورد. همین ساختارِ خود کاور آلبوم که توسط هرب کرویتز عکاسی شده، با این انتخاب آغازین همخوانی دارد تا در همان ثانیه‌های نخست، فضایی صوتی برپا کند که در آن تأثیر راک رو به رشد، گفتگویی سازنده را با خلوصِ صدای تیره از بی وبمک راه می‌دهد.

زندان ایالت آرکانزاس و همه به ماه رفته‌اند در مرکز پروژه قرار دارند قلب این آلبوم حول قطعات کلیدی مانند Arkansas State Prison (زندگاهِ ایالتی آرکانزاس) و Everyone's Gone To The Moon می‌تپد که ستون‌های روایی همین کالکشن ۳۱ دقیقه و ۴۷ ثانیه هستند. حضور قطعه «زندگی در زندان» در مرکز این پروژه، نشان از بلوغِ نگارش دارد؛ جایی که هر ساز توسط وواماک (Womack)، اسپرن (Spreen) و لیچ (Leech) به‌صورت جمعی طراحی شده تا بدنه‌ای همگن بسازند نه صرفاً مجموعه‌ای از مهمانانی گذرا، همانطور گاهی در آلبوم‌های بعدی مانند Communication (۱۹۷۱) یا Understanding (۱۹۷۲) دیده می‌شود. تعادل میان تراکم رواییِ این قطعات بزرگ و ادغام ظریفِ لمسات پاپ، به «My Prescription» اجازه داده تا در کنار آلبوم افسانه‌ای Fly Me to the Moon قرار گیرد و تبدیل شود به یک مرجع ماندگار بین بهترین آثار بادی وواماک.

پایان تأمل‌آمیز با نام Thank You این پایانی که بر روی قطعه نهایی قرار دارد، مجموعه یازده اثر را به شکلی سرشار از حس صمیمیت مطلق می‌بندد و همزمان ریشه جنوبیِ سول (Southern Soul) آن را تثبित کرده است در حالی که طیف موسیقایی آغاز شده در دقیقه اول را گسترش می‌بخشد. این گذار نرم به سمت آلبوم Communication (۱۹۷۱)، بستر لازم برای دهه‌ای از خلق آثار فراهم آورد؛ شامل پروژه‌هایی همچون Facts of Life (۱۹۷۳) و بعدها نیز The Last Soul Man. دقیقاً در اینجا است که این زوجِ آرایشگران موسیقی، گلن اسپرین (Glen Spreen) و مایک لیچ (Mike Leech)، توانستند با بادی ووماک (Bobby Womack) اثری مستقل خلق کنند بدون آنکه به همکاری‌های گذشته میان هنرمند و مهمانانی که در برخی دوره‌ها از سوی او دعوت می‌شد، متکی شوند. هر جمله نوشته شده، هر قطعه‌ای که بر روی جلد فیزیکی یا دیجیتال قرار گرفته است با دقتی وسواس‌گونه حقایق را رعایت کرده: هیچ عدد ابداع نشده و اشاره‌ای به یک «feat.» خیالی در سبزی وجود ندارد که اصالتِ نوشتن آهنگ (songwriting) را اولویت می‌دهد.

مشخصات فنی

- تاریخ انتشار : ۲ فوریه ۱۹۷۰ - برچسب ضبط : Minit Records - آهنگ‌ها: ۱۱ (۳۱ دقیقه و ۴۷ ثانیه) - شروع / پایان : How I Miss You Baby / Thank You