Steve Lacy - Communiqué

استیو لسی برای پر کردن یک خلاء موسیقی نمی‌نوازد؛ او شکافی ایجاد می‌کند که در آن تنها صدای نفس او شنیده می‌شود. آلبوم Communiqué، منتشر شده در سال ۱۹۹۷ توسط лейبل Soul Note، بخشی از مسیر این ساکسیفونیست سوپرانو است که دهه‌های ۵۰ و ۶۰ را با آلبوم‌هایی همچون Soprano Sax (۱۹۵۸) یا Reflections: Steve Lacy Plays Thelonious Monk (۱۹۵۹) به یادگار گذاشته است. بین دیسک قبلی او، Packet که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و آلبوم بعدی‌اش، Sands (۱۹۹۸)، این پروژه خود را به عنوان یک مانیفست برای تنهایی سازنده معرفی می‌کند. یازده قطعه، یک دنباله بی‌وقفه را تشکیل می‌دهند که در آن هنرمند صدای خودش را از طریق یک گفتگوی صمیمی با استانداردهایی که بدون خیانت به اصالتشان بازخوانی می‌کند، تنظیم می‌نماید.

Who Knows: مانیفستِ تنهایی پذیرفته شده

شروعِ تنها، بلافاصله خود را نشان می‌دهد. Who Knows که اثر تلوونیوس منک است، به عنوان یک قطعه ساده جاز معرفی نمی‌شود؛ بلکه از ثانیه اول نیت پروژه را مشخص می‌سازد. این قطعه آغازین تمرینی فنی نیست، بلکه یک بیان سیاسیِ سکوت است که هیچ تایید بیرونی را طلب نمی‌کند. آن کدهای یک دیسک را تعیین می‌کند که در آن هنرمند تنها معمار صوتی خود است.

Blue Monk & Peggy's Blue Skylight: تجلیل انتقادی از استانداردها

سپس صدای ساقوفون سوپرانو در قلب کار، از طریق بازخوانی‌های وفادار اما شخصی به گوش می‌رسد. Blue Monk اثر تلوونیوس منک و Peggy's Blue Skylight اثر چارلز مینگوس، تنها نقل‌قول‌های ساده نیستند؛ بلکه یک عمل وفاداری انتقادی محسوب می‌شوند. استیو لسی این قطعات را با دقتی دقیق بازسازی می‌کند که استانداردهای موسیقی را به متن‌های جدید تبدیل کرده و هرگز اصالت آن‌ها را خدشه‌دار نمی‌سازد. تولید تک‌نفره امکان برجسته کردن هر جزئیات ظریف یک ساقوفون سوپرانو را فراهم می‌کند که هم مانند آواز انسان می‌خواند و هم دقت ساز خود را حفظ کرده است.

Esteem, Prayer & Wickets: قطعات اصلی در مرکز آلبوم

سپس چگالی آهنگسازی از طریق جابجایی بین استانداردهای بازخوانی شده و قطعاتی که خود هنرمند آن‌هاست، آشکار می‌شود. Esteem، Prayer و Wickets، همگی توسط استیو لسی ساخته شده‌اند و نقش محورهای روایی را در وسط آلبوم ایفا می‌کنند. این قطعات تنها فواصل ساده نیستند؛ بلکه ستون فقرات اصلی یک پروژه هستند که بازخوانی و خلق شخصی را در خود ترکیب کرده است. آن‌ها ثابت می‌کنند که نبود همکاری خارجی نه یک محدودیت، بلکه یک انتخاب هنری آگاهانه است. هر قطعه اصلی رنگ ملودیک خاص خود را به همراه دارد و هرگز با استانداردهایی که آلبوم را احاطه کرده‌اند رقابت نمی‌کند.

Communiqué: حلقه ملودیکی که پروژه تک‌نفره را می‌بندد

پایان ملودیک در آلبوم هم‌نام با خود آغاز می‌شود. قطعه‌ای به نام Communiqué که توسط مال والدرن و استیو لسی ساخته شده، این سفر را در یازده ترک با یک حلقه بسته که چرخه‌ی آهنگسازی تک‌نوازانه را به پایان می‌رساند، به اتمام می‌رساند. قطعه پایانی تنها به پایان دادن بسنده نمی‌کند؛ بلکه کل پروژه را در یک حرکت واحد خلاصه می‌کند. حضور مال والدرن در آهنگسازی در اعتبارات رسمی ذکر شده و امضایی از همکاری لحظه‌ای را در میان یک دیسک که به طور دیگر تنهایی است، نشان می‌دهد. این قطعه پایانی چرخه را با ملودی‌ای بسته که انگار به پرسش‌های مطرح شده از Who Knows پاسخ می‌دهد، به پایان می‌رساند. بین مونک و لسی، بین والدرن و لسی، بین استاندارد بازنگری شده و آهنگسازی اصلی، استیو لسی یک مسیر را ارکستر می‌کند که چیزی از هیچ کس نمی‌خواهد. Communiqué فراتر از یک دیسک است؛ این یک معماری سکوت است که در آن هر قطعه به عنوان یک حلقه در زنجیره‌ای بی‌وقفه از تأمل عمل می‌کند.

مشخصات فنی

- تاریخ انتشار : 1997 - برچسب : Soul Note - ترک‌ها : 11 - آغاز / پایان : Who Knows / Communiqué