A$AP Rocky - Don’t Be Dumb

Acht jaar stilte, een cover met de handtekening van Tim Burton: A$AP Rocky heeft een groot statement gemaakt met zijn terugkeer met Don't Be Dumb. Hoewel de verwachting na zijn laatste soloalbum in 2018 reëel was, komt de werkelijkheid van het album niet overeen met de verwachte glans.

Een gemengde ontvangst van een terugkeer zonder wereldwijd succes

Don't Be Dumb is verre van een wereldwijd juichen. Het heeft juist de twijfels van de vaste luisteraars aangewakkerd. Critici hebben snel aangegeven dat dit vierde studioalbum niet aan de artistieke belofte van voorheen heeft voldaan. Hoewel de akoestische architectuur en de diversiteit van de samenwerkingen leken te moeten zorgen voor het succes van het project, blijft de uiteindelijke ontvangst gemengd, waarbij het album wordt beschreven als een mislukking, ondanks de inspanningen om een sterke terugkeer te maken na een lange afwezigheid.

Verschillende gastoptredens die niet overtuigen

De officiële tracklist bestaat uit zestien nummers, met verschillende gastoptredens, maar deze samenwerkingen hebben de zwakheden van het album niet kunnen verbergen. Op Stay Here 4 Life bevestigt de aanwezigheid van Brent Faiyaz zijn positie, en voegt hij een extra stem toe aan het nummer, zonder de algehele impact te veranderen. Op Stop Snitching is de dubbele samenwerking met BossMan Dlow en Sauce Walka goed gedocumenteerd, maar het lukt niet om het nummer tot een kritisch succes te maken. Op Whiskey (Release Me) is de combinatie van Gorillaz en Westside Gunn een mix van een band en een solowetenschapper, maar deze opzet was niet voldoende om het nummer succesvol te maken, ondanks de verwachtingen. Ten slotte zijn Jessica Pratt en will.i.am aanwezig op The End, en brengen ze hun eigen invloed, maar dit verandert de algehele indruk van het album niet.

Het onzekere geluid en de politieke thema's van een betrokken project

Naast de titels, is het de productie zelf die het probleem vormt. Deze precisie komt voort uit een kritische beoordeling, die opmerkt dat het album zijn narratieve en politieke ambities niet volledig realiseert. Het project onderzoekt persoonlijke thema's zoals vaderschap en de relatie met Rihanna, terwijl het ook een blik werpt op de Amerikaanse politieke context. Echter, deze onderwerpen hebben niet geleid tot de gewenste coherentie. De akoestische architectuur, die wordt omschreven als bestaande uit drie zeer verschillende delen, waaronder trap, slaagt er niet in om de noodzakelijke eenheid te bieden om deze lange periode van wachten om te zetten in een duurzame artistieke prestatie.

Kritische beoordeling van een betrokken werk zonder technische succes

De samenwerkingen en de besproken thema's bieden interessante elementen, maar ze zijn niet voldoende om de akoestische en kritische tekortkomingen te compenseren. Het album markeert inderdaad de terugkeer van A$AP Rocky na acht jaar, maar het slaagt er niet in om deze afwezigheid om te zetten in een duurzame artistieke triomf.