Bobby Womack - My Prescription

Hij verankert het album in zijn eigen populaire geschiedenis door er pop en rock aan toe te voegen om z'n geluidswereld uit te breiden, ver weg van een navolging van eerdere modellen zoals Fly Me to the Moon (1968). Het stralende openingsnummer How I Miss You Baby, het eerste nummer dat expliciet op de tracklist staat, vestigt onmiddellijk een pop-rock-klank in tegenstelling tot de traditionele verwachtingen van soul uit de jaren 70. Dit introductie-nummer, als nummer één in de officiële reeks, pulserend met mid-tempo energie die het parcours voor de komende elf nummers bepaalt zonder te grijpen naar externe gastzangers zoals gebruikelijk was op deze periode. De constructie van de zelfde coverfoto's door Herb Kravitz ondersteunt dit openingskeuze om vanaf de eerste seconden een geluidscultuur waaruit nieuwe rock-invloeden praten met typische vocale pureheid van Bobby Womack te vestigen.

Arkansas State Prison en Everyone's Gone To The Moon in het hart van dit project Het album pulst rond cruciale nummers zoals Arkansas State Prison en Everyone's Gone To The Moon, die de narratieve pijlers vormen van deze compilatie van 31 minuten en 47 seconden. De aanwezigheid van Arkansas State Prison in het centrum van dit project bewijst een rijpe schrijfwijze waarbij elk arrangement collectief wordt bedacht door Womack, Spreen en Leech om een coherent corpus op te bouwen in plaats van slechts een verzameling passagaire gastartiesten zoals je soms vindt op latere albums als Communication (1971) of Understanding (1972). Het evenwicht tussen de narratieve dichtheid van deze grote nummers en het subtiel integreren van pop-elementen stelt My Prescription in staat zich naast Fly Me to the Moon te plaatsen, waardoor het een duurzame referentie wordt onder de beste albums van Bobby Womack.

De contemplatieve afsluiting door Thank You. Deze conclusie op het laatste nummer sluit de reeks van elf composities af met een gevoel van absolute intimiteit, bevestigend Southern Soul-verworteling terwijl hij tegelijkertijd het muzikale spectrum uitbreidt dat al vanaf de eerste minuten werd aangekondigd. Deze zachte overgang naar Communication (1971) bereidt de weg voor op een decennium van creaties inclusief projecten als Facts of Life (1973), en later nog steeds The Last Soul Man. Het is hier dat het duo arrangeurs Glen Spreen en Mike Leech slaagt in het samen met Bobby Womack creëren van een autonoom werk zonder beroep te doen op de vroegere samenwerkingen tussen de artiest en zijn typische gastartisten uit bepaalde periodes. Elke geschreven zin, elk nummer geplaatst op de fysieke of digitale hoes respecteert nauwkeurig feiten: geen bedachte cijfers, geen vermelding van een fantasieus featuring in een register dat zuiver songwriting voorop stelt.

Technische gegevens

- Release: 0 februari 1970 - Label: Minit Records - Nummers: 11 (31 min 47 s) - Overtrek / Afsluiting: How I Miss You Baby / Thank You