Disiz - Rap Machine

Disiz, wiens echte naam Sérigne M'baye Gueye is, heeft altijd geweten hoe hij tussen de codes van de rap en die van de poprock moest navigeren, een dualiteit die al bevestigd werd in zijn eerste album in 2000. Na het markeren van het jaar 2005 met Les Histoires extraordinaires d'un jeune de banlieue, zette de rapper uit Amiens zijn carrière voort met albums zoals Disiz the End en Dans le ventre du crocodile. In 2012 begon hij een intense creatieve fase met de publicatie van een conceptuele trilogie bestaande uit Lucide, Extra-lucide en Transe-Lucide. In deze context verscheen het album Rap Machine, het zevende studioalbum in Disiz' carrière, uitgebracht op 1 juni 2015 onder het label Lucidream Republic. Dit album markeert een pauze na deze trilogie van albums tussen 2012 en 2014, en geeft de voorkeur aan een opening naar nieuwe geluiden.

Een veranderende tekstvoering na de conceptuele trilogie.

Het album Rap Machine onderscheidt zich door een duidelijke wens tot stilistische evolutie, die verder gaat dan de strikte grenzen van de vorige trilogie en resulteert in een breder publiek bij hiphop-evenementen in 2015. De teksten worden een middel voor diverse exploratie, waarbij de artiest niet alleen zijn eigen stijl herhaalt, maar ook probeert het lyrisme van het zevende studioalbum opnieuw te definiëren. Deze transformatie wordt belichaamd door belangrijke samenwerkingen die actief bijdragen aan een herinterpretatie van de teksten, waardoor Rap Machine een ruimte wordt voor uitwisseling, waarin de hoofdstem in dialoog gaat met gevestigde artiesten, zoals blijkt uit de tracklist. Het nummer "Bête de bombe 6" is een voorbeeld van dit album en illustreert deze periode van artistieke transitie, waarin Disiz blijft studioalbums uitbrengen, zoals bevestigd wordt door de vervolgen Pacifique en Disizilla.

De lyrische samenwerkingen met DJ Pone, Margot Guerra en Dinos Punchlinovic.

De aanwezigheid van gastartiesten op het album is niet louter bijzaak; ze dragen bij aan een specifieke vocale dynamiek. Op het nummer "Un Jour J'ai Fait Un Tag" is DJ Pone te horen, die zijn eigen unieke stijl toevoegt aan het nummer. Deze samenwerking wordt voortgezet op het volgende nummer, "Bitchiz", waar de aanwezigheid van DJ Pone ook wordt bevestigd in de tracklist. Het album bevat ook een vrouwelijke stem, met Margot Guerra op het nummer "Bonnie Sans Clyde". Deze bijdragen dragen bij aan een herinterpretatie van de teksten, waardoor Rap Machine een ruimte wordt voor uitwisseling, waar de hoofdstem in dialoog gaat met gastartiesten die in de tracklist worden vermeld.

'La Promesse' (B-kant): een gedeelde lyrische expressie met Hatik en Dinos Punchlinovic

Het nummer "La Promesse" is een van de belangrijkste nummers van dit album, gekenmerkt door een uitzonderlijke vocale dichtheid. Op dit nummer is Dinos Punchlinovic te horen, die het lyrische verhaal verrijkt. De B-kant van het nummer bevat ook de stem van Hatik, wat de aanwezigheid van meerdere artiesten op dit specifieke nummer bevestigt. Deze multi-vocal opstelling illustreert perfect de verkenning van de verschillende muzikale facetten van Disiz in die tijd.

Basic Instinct en Bête de bombe 6: de hoekstenen van een diverse verkenning.

Naast de samenwerkingen, laten bepaalde nummers de artistieke benadering van Disiz zien, die zich richt op een gevarieerde sonische verkenning. Het nummer "Basic Instinct" opent kant A van de plaat, terwijl het fragment "Bête de bombe 6" tot de nummers behoort die gekozen zijn om deze transformatie te illustreren, waarbij de teksten de belangrijkste drijfveer worden van een artistieke ontwikkeling in volle gang. Deze nummers, samen met stukken als "Comme Un Rappeur (Wa Ever)" of "Oto Moto", laten de vaardigheid van Disiz zien om te wisselen tussen introspectieve benaderingen en energieke momenten. Het album eindigt met nummers als "Heureusement" of "On S'Comprend Pas", waarmee deze periode van transitie wordt afgesloten, waarin de artiest blijft evolueren na zijn vorige trilogie.