En Vogue - Born to Sing

Het album Born to Sing is een soort muzikale manifest, uitgebracht op 3 april 1990 via Atlantic Records. Het mengt verschillende genres, zonder daarbij zijn soul-erfenis te verwaarlozen. Dit eerste studioalbum van het kwartet, dat in 1988 in Oakland is gevormd, na hun deelname aan het FM2-project in hetzelfde jaar, begint met een iconische track: Party.

Een modern en hybride geluidsarchitectuur

Deze openingsnummer, nummer 1 op het album, introduceert direct de moderne esthetiek van de groep. Het gaat niet om simpele covers of marginale experimenten, maar om een architectuur die is ontworpen door het duo Denzil Foster en Thomas McElroy, met bijdragen van Hughie Prince, Don Raye, Marvin Yancy en Chuck Jackson. Deze productie streeft naar een duidelijke moderniteit, door soft hip hop soul, pop, R&B uit het begin van de jaren 90, rap en new jack swing te combineren, om al direct een commercieel succes te garanderen. De totale duur is 51 minuten en 7 seconden.

De invloed van new jack swing, zoals te horen in "Hold On"

De track Party funge als het eerste punt van deze track. Het laat zien hoe de leden van de groep, oorspronkelijk ontworpen als een trio door Foster en McElroy voordat Terry Ellis werd opgenomen, direct een harmonie kunnen creëren. Deze track is niet zomaar een intro, maar een statement dat de luisteraar voorbereidt op een luisterervaring die varieert tussen goed opgebouwde ballads en nummers met een gemiddelde tempo. De sfeer is die van een eenheid, waarin elk lid een leidende rol kan vervullen op elk nummer. Dit plan is al vanaf de auditie in 1988, waarin bijna drie duizend vrouwen deelnamen, bedacht door de producers. Deze solospel of collectieve intro zet de toon voor een album dat de erfenis van The Supremes en Martha and the Vandellas moet combineren met de urgentie van het nieuwe, stedelijke geluid.

Debbie T.'s unieke bijdrage aan Lies

De eerste single, Hold On, markeert de commerciële doorbraak. Deze track werd een hit, zowel in de pop- als de R&B-charts, en bereikte de eerste plaats in de Hot Dance Music/Club Play-charts. Later behaalde de track de vijfde plaats in het Verenigd Koninkrijk, wat de populariteit in Europese clubs bevestigde. Hold On consolideert het soft hip-hop soul genre in de Amerikaanse hitlijsten, en bewijst dat de visie van Foster en McElroy effectief is. De vocale prestatie van het kwartet wordt hier benadrukt als een belangrijke kracht, die kan concurreren met popstandaarden, terwijl het toch een authentieke R&B-klank behoudt, wat het album onderscheidt van meer generieke producties uit die tijd.

Een goudplaat en de kritieken

In een album waarin de harmonie tussen de zangstemmen centraal staat, is er één uitzondering: Lies feat. Debbie T.. Dit is de enige track op het album met een gastoptreden. Debbie T. verschijnt alleen op deze track, wat bevestigd wordt in de tracklist als een officiële gast op Lies. Deze track, de tweede single van het album, bereikte ook de eerste plaats in de Billboard R&B-charts en behaalde een plek in de top 40 van de pop-charts. Dit is een nauwkeurige technische samenwerking, waarbij de gastoptreden de track versterkt, in plaats van het middelpunt te zijn, en respecteert de door de producers ontworpen flexibele structuur.

De commerciële successen van You Don't Have to Worry

De commerciële succes van dit album is ook te danken aan You Don't Have to Worry, de derde single uit dit project. Deze track heeft ook de eerste plaats behaald in de Billboard R&B charts, wat de dominantie van de groep in deze specifieke hitlijst bevestigt. Het is onderdeel van een reeks van hits die hebben geleid tot de platina-certificering van het album door de RIAA. De vocale prestaties worden opnieuw geprezen om hun vermogen om te navigeren tussen de emotionele ballades en de energieke nummers. You Don't Have to Worry illustreert deze logica van technische perfectie, waarbij elk nummer is ontworpen om de commerciële aantrekkingskracht te maximaliseren. Dit doel is met succes bereikt, ondanks enkele afwijkingen in de vocale uitvoering op andere nummers. Zo heeft de groep het voor elkaar gekregen om een hoge kwaliteit te behouden, terwijl ze verschillende aspecten van het nieuwe urban geluid verkennen.

De laatste fase van de commerciële succes van dit album wordt afgesloten met Don't Go, de laatste single uit Born to Sing. Deze track heeft de derde plaats behaald in de R&B charts, wat aantoont dat het album ook na de eerste releases nog steeds succesvol is. Don't Go illustreert de capaciteit van de groep om nummers te creëren met een dansbaar karakter, terwijl ze toch hun unieke soul-identiteit behouden. Dit nummer markeert het einde van de eerste golf van succes voor de groep, en wijst op een verschuiving naar andere projecten, zoals Funky Divas.

Dit album onderscheidt zich door zijn strategische positie in de geschiedenis van de groep, en fungeert als een belangrijke brug tussen hun vroege werk en hun latere monumentale successen. Het is het eerste studioalbum dat door En Vogue is opgenomen, een formatie waarvan de bestaan zelf pas later is ontstaan, na hun bijdrage aan het FM2-project in 1988. Deze eerste muzikale stap bereidt de weg voor aan een carrière die culmineert met Funky Divas in 1992, vervolgens EV3 in 1997, Masterpiece Theatre in 2000 en The Gift of Christmas in 2002, voordat de recentere periode met Electric Café in 2018 begint. Atlantic Records heeft dus vroegtijdig het potentieel van dit kwartet uit Oakland ontdekt, en heeft het concept van een trio omgezet in een kwartet na de late auditie van Terry Ellis. De vorming van deze groep was gebaseerd op een duidelijke visie: een eenheid creëren waarin elke bandlid in staat was om de hoofdrol op elk nummer te spelen, waarbij intelligentie en krachtige zang in de traditie van de Suprêmes werden gecombineerd, maar met een ongebruikelijke moderniteit. De tracklist weerspiegelt deze ambitie van een muzikale architectuur, waarbij de nummers zijn geordend om de commerciële impact te maximaliseren, terwijl tegelijkertijd wordt geëxperimenteerd met een breed scala aan genres, van zachte hip hop soul tot new jack swing. De aanwezigheid van Boogie Woogie Bugle Boy op de vierde plaats of Time Goes On op de achtste plaats getuigt van deze wens om de tempo's en sferen te diversifiëren, variërend van goed opgebouwde ballades tot nummers met een gemiddeld tempo. Deze muzikale aanpak heeft En Vogue geholpen om meer MTV Video Music Awards te winnen dan elke andere vrouwelijke band in de geschiedenis van de zender, met een totaal van zeven prijzen. De kritische beoordeling bevestigt dit succes: hoewel sommige nummers, zoals Just Can't Stay Away en Part of Me, gemengde kritieken hebben gekregen vanwege de uitvoering, is het album over het algemeen geprezen om zijn directheid en vermogen om een zachte tegenhanger te vormen voor de gangsta rap die op dat moment populair was. Het album wordt omringd door twee nummers die de diversiteit van de muzikale keuzes illustreren: Party als opening en Waitin' on You als afsluiting. Tussen deze nummers staan andere, zoals Just Can't Stay Away en Part of Me, die door Jose F. Promis in zijn recensie voor AllMusic als mislukkingen zijn bestempeld, hoewel hij het gehele werk als een succes beschouwde. Dennis Hunt van Los Angeles Times merkte op dat sommige vocale combinaties storend of dissonant konden zijn, waardoor sommige nummers minder goed werden. Daryl Easlea van BBC Music heeft daarentegen de directe en aanstekelijke aard van het album benadrukt, en beschouwt het als een zachte tegenhanger voor de gangsta rap scene in de Verenigde Staten. Kevin Westenberg van Spin magazine heeft daarentegen de fenomenale harmonie van de zangeressen geprezen, en merkte op dat dit type perfecte vocale uitvoering niet vaak meer voorkomt. Jan DeKnock van de Chicago Tribune heeft ten slotte benadrukt dat elke stem duidelijk hoorbaar is, ondanks de variaties in de project. Deze genuanceerde, maar over het algemeen positieve kritische ontvangst bevestigt dat Born to Sing een album is dat een belangrijke rol speelt in de carrière van En Vogue, en een girl group transformeert in een goudverkoper al bij de lancering.

Technische gegevens

- Uitgave: 3 april 1990 - Label: Atlantic Records - Nummers: 12 (51 minuten en 7 seconden) - Opening/afsluiting: Party / Waitin' on You - Gast: Debbie T. - Vorige album: Best Of (1970)