Gorillaz - Gorillaz

Het album Gorillaz is opgebouwd als een gigantische puzzel, waarin elk stukje een andere stem vertegenwoordigt. Vanaf de eerste seconde weigert de plaat zich te conformeren aan een enkele identiteit: het is niet het werk van een vaststaand virtueel gezelschap, maar eerder het resultaat van een machine die uiteenlopende elementen samenvoegt.

Re-Hash: de Japanse elektronische opening

Het openingsnummer, Re-Hash, is niet zomaar een introductie; het is een sonische geografische kaart. Het opent met de zang van Miho Hatori, wiens zachte en heldere stem direct een Japanse invloed op de wereld van de plaat legt. Deze aanwezigheid is niet decoratief: het bepaalt de toon van het geheel door een elektronische en pop-gevoeligheid te introduceren, die contrasteert met de ruwere of meer organische texturen van de volgende nummers.

De eclectiek van muziekgenres

De plaat weigert elke eenvoudige categorisering. Elk nummer wordt een laboratorium waarin een genre wordt getest, ontleed en vervolgens opnieuw samengesteld met elementen die elders zijn ontleend. Zo kunnen Rock the House en Slow Country naast elkaar bestaan, twee nummers die niets met elkaar gemeen hebben, behalve hun plaats in hetzelfde sonische geheel.

Internationale samenwerkingen

Als we de gastartiesten nader bekijken, zien we dat ze niet zomaar zijn toegevoegd om een bepaald aantal te halen: ze dienen om de invloedssfeer van de groep te verbreden. Del The Funky Homosapien verschijnt op twee verschillende nummers: Clint Eastwood en Rock the House. Ibrahim Ferrer daarentegen, werkt mee aan Latin Simone (Que Pasa Contigo) en brengt een Cubaanse en Latijns-Amerikaanse invloed in, waardoor de geografische reikwijdte van het album verder wordt uitgebreid. Elke gastartiest is dus een schakel in een keten die Japan verbindt met Cuba, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, zonder daarbij de lokale kenmerken te verdunnen.

Diverse productie, zowel in Londen als Jamaica

Daarom kan Double Bass zo organisch aanvoelen, terwijl Starshine een eigen, synthetische kou behoudt.

Afsluiting met 19-2000 - Soulchild Remix

Deze dubbele geografische basis verklaart de constante spanning tussen de elektronische klanken van het Britse geluid en de meer organische of reggae-invloeden die verschillende nummers doordringen. Met 17 nummers en een totale lengte van ongeveer een uur, is dit de eerste studioalbum van het project dat in 1998 werd gelanceerd. Het album heeft meer dan zeven miljoen exemplaren verkocht en heeft de groep een plaats gegeven in het Guinness Book of Records als de meest succesvolle virtuele formatie. Dit succes opende de weg voor een uitgebreide discografie: Demon Days (2005), The Fall (2010), Humanz (2017), The Now (2018), Song Machine, Season One: Strange Timez (2020), Cracker Island (2023) en The Mountain (2026). De zes gastartiesten op de 17 nummers zijn geen simpele decoratieve bijdragen. Del The Funky Homosapien, Miho Hatori, Tina Weymouth, Ibrahim Ferrer en Sweetie Irie vormen een netwerk dat Japan, Cuba, de Verenigde Staten en Europa met elkaar verbindt. Elke gast brengt zijn eigen kleur: de luchtige stem van Miho Hatori op Re-Hash en 19-2000, de hip-hop flow van Del The Funky Homosapien op twee verschillende nummers, de Cubaanse invloed van Ibrahim Ferrer op Latin Simone (Que Pasa Contigo), en de bijdrage van Sweetie Irie op de geremixte versie van Clint Eastwood. Deze samenwerkingen verruimen het geluidsbeeld van het album zonder de lokale specifieke kenmerken te verdringen. Het album eindigt met 19-2000 - Soulchild Remix, een nummer dat niet zozeer een afsluiting wil zijn, maar juist een opening naar andere horizonten. Deze keuze voor een afsluiting benadrukt dat Gorillaz een project is waarvan de vorm voortdurend in beweging is, nooit statisch.

Technische specificaties

- Uitgebracht: 2001 - Label: Parlophone - Nummer van tracks: 17 (1 uur 04 minuten) - Catalogusnummers: Re-Hash / 19-2000 - Soulchild Remix - Gastartiesten: Miho Hatori, Del The Funky Homosapien, Tina Weymouth, Ibrahim Ferrer, Sweetie Irie