Gucci Mane - Ice Daddy

Track 1, Poppin, opent de schijf met een directe spanning tussen de schaduw van het verleden en het licht van een nieuwe vadersrol. Ice Davis in het centrum: een album als een familietestament. Ice Daddy is vernoemd naar zijn zoon, die geboren is op 23 december 2020. Dit is de eerste studioalbum van Gucci Mane sinds dit gebeurde. De datum 18 juni 2021 markeert het tweede jubileum van zijn single Proud of You, een actie die het album tot een natuurlijke voortzetting maakt van een persoonlijke overtuiging die al eerder was geuit. Tussen Trap God Classics: I Am My Only Competition (een compilatiealbum uit 2020) en het laatste echte studioalbum voorafgaand aan dit album, So Icy Summer (2020), markeert Ice Daddy een krachtige comeback na een compilatiealbum dat de behoefte aan een echt project niet volledig bevredigde. Poppin' in Trap Shit: De ontwikkeling van Gucci Mane, van lokaal succes naar internationale bekendheid. Het eerste nummer van de cd etaleert direct een rauwe energie. Poppin, samen met BigWalkDog, verankert dit nummer in de lokale muziekscene van Atlanta, alsof Gucci Mane zijn album wilde beginnen met een uitdrukking die rechtstreeks uit de straten van zijn stad komt. Deze samenwerking is niet alleen een decoratieve bijdrage: het bevestigt de positie van de rapper bij zijn directe omgeving en herinnert eraan dat Ice Daddy in de eerste plaats een album is van een gemeenschap, van een kleine groep mensen, waarin iedereen een belangrijke rol speelt. De aanwezigheid van deze naam op dit album is een signaal dat aan het wereldpubliek wordt gestuurd: dit album is niet alleen een lokaal verhaal, maar ook een universele referentie. Tussen deze twee uitersten bevinden zich werken die een breder netwerk creëren. Posse on Bouldercrest, samen met Pooh Shiesty en Sir Mix-A-Lot, herinterpreteert een klassieker uit 1988, terwijl het originele refrein van het nummer behouden blijft. Deze track fungeert als een brug tussen de generaties: Gucci Mane gaat in gesprek met een pionier van de hiphop die geschiedenis heeft geschreven, terwijl Pooh Shiesty zijn moderne, straatgerichte invloed toevoegt. De bijdragen van 1017 Global, met onder andere BigWalkDog, Pooh Shiesty en BIG30, vormen de basis van dit album en brengen de undergroundscene van Atlanta tot leven. Spoor 3, Shit Crazy, met BIG30, werkt niet als een afzonderlijke tentoonstelling, maar als een natuurlijke uitbreiding van het Atlantische decor. BIG30 brengt een rauwe energie die past bij het geluid van het label en herinnert eraan dat Gucci Mane nog steeds muziek maakt in zijn directe omgeving. Het is dezelfde omgeving waarin artiesten als BigWalkDog op Poppin of Pooh Shiesty op beide nummers waarin hij voorkomt, zijn opgedoken. Deze samenwerkingen vormen niet zomaar een lijst van namen; ze schetsen een bepaald geluidskarakter. Het album is opgebouwd als een verzameling stemmen die afkomstig zijn uit dezelfde gemeenschap, waarbij elke samenwerking het idee versterkt dat Gucci Mane nog steeds een centrale figuur is binnen die gemeenschap. De aanwezigheid van Sir Mix-A-Lot op Posse on Bouldercrest voegt een extra dimensie toe: die van respect voor de pioniers, de artiesten die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de rapmuziek voordat het een internationale industrie werd. Het productieve oeuvre: een diverse geluidsbeleving die de volwassenheid van Gucci Mane weerspiegelt. Het album duurt 51 minuten en 13 seconden en bevat 17 nummers. Deze lengte, die zeker niet overdreven is voor een album met zoveel gastartiesten, zorgt ervoor dat elk nummer de ruimte krijgt om te schitteren, zonder overschaduwd te worden door de andere nummers. De productie is verzorgd door PabloMCR, WizardMCE, Mike Will Made It, Marzeratti, 30 Roc, Twysted Genius, Shawn Ferrari, iWeirdo, Southside, Richie Souf, Zaytoven, J-Bo, Shoddy, D.A. Elke producent brengt zijn eigen stijl in, en het is juist die diversiteit die dit album zo waardevol maakt. Solotitels zoals Dboy Style, Rich Nigga Shit of Gucci Coming 4 You stellen Gucci Mane in staat om zich zonder enige belemmering uit te drukken, tussen twee samenwerkingen die vooral dienen om zijn imago te versterken. Ze vormen de kern van een album waarin de persoonlijke stijl van de rapper voorop staat, zelfs al zijn er veel gastartiesten: 10 van de 17 nummers bevatten een samenwerking met een andere artiest. Een terugblik op een comeback: "Ice Daddy" als brug tussen twee periodes in de carrière van Gucci Mane. Ice Daddy is uitgebracht in een cruciale periode voor Gucci Mane. Het volgt direct na So Icy Summer (2020) en gaat vooraf aan Breath of Fresh Air (2023). Tussen deze twee albums zit de hele ontwikkeling van een artiest die niet langer alleen maar probeert zijn status te bevestigen, maar deze juist wil overstijgen met een persoonlijk werk. Het album is ook een belangrijk document voor de fans: elk nummer vertelt een deel van het verhaal van Gucci Mane in 2021, van zijn rol als vader tot zijn strategische samenwerkingen met artiesten zoals Lil Baby of Pooh Shiesty. De samenwerking met Lil Baby op Trap Shit illustreert perfect deze strategie om een brug te slaan tussen twee tijdperken: de Georgische rapper had de artiest uit Atlanta al eerder uitgenodigd voor "ICE" op zijn vorige studioalbum, Delusions of Grandeur, in 2019, en nog eerder voor "Tootsies" op Woptober II (2019). Deze herhaalde aanwezigheid van Lil Baby is geen toeval, maar bevestigt een duurzame samenwerking tussen twee belangrijke figuren uit het zuiden van de Verenigde Staten. Even de titel I Got It, waarop Lil Uzi Vert te horen is, zet een trend voort die vorig jaar al werd ingezet met het nummer "Potential" op Delusions of Grandeur. Deze terugkeer is niet zomaar een decoratieve verschijning: het verankert Gucci Mane in een netwerk van vriendschappen en samenwerkingen die verder gaan dan de gebruikelijke platencontracten. De plaat sluit af met How I See It, een nummer dat een noodzakelijk contrast vormt met de rauwe energie van de voorgaande tracks. Deze laatste track, na nummer 14 waar Peewee Longway te horen is op Live at the Red Carpet, stelt de rapper in staat om terug te keren naar een meer intieme stijl voordat het album eindigt. De aanwezigheid van E-40 en Project Pat op de nummers 10 en 11 versterkt dit gemeenschappelijke aspect, terwijl het duo Young Dolph en 2 Chainz op Top of Shit de belangrijkheid van samenwerkingen met iconische figuren uit de undergroundscene benadrukt. Het album eindigt dus niet met een explosieve klank, maar met een persoonlijke reflectie, waarmee een project wordt afgerond dat zowel een eerbetoon aan de familie is als een levend document van de Atlantische hiphopcultuur in 2021. De plaat eindigt met How I See It, een nummer dat het project afsluit met een introspectieve, bijna intieme toon, en dat een echo vormt van de openings track. Tussen deze twee uitersten heeft het album een coherent verhaal weten te creëren: dat van een vader die zijn muziek gebruikt om zijn verhaal te vertellen, terwijl hij tegelijkertijd trouw blijft aan zijn Atlantische wortels. Het is een project dat niet probeert op te vallen door luxe of de meest prestigieuze samenwerkingen, maar juist door de oprechtheid van een artistieke benadering die geworteld is in de realiteit van de rapper en zijn familie.

Technische specificaties

- Release datum: 18 juni 2021 - Label: Atlantic - Aantal nummers: 17 (51 minuten 13 seconden) - Openings-/afsluitingsnummer: Poppin / How I See It - Gastartiesten: BigWalkDog, Pooh Shiesty, Sir Mix-A-Lot, BIG30, Lil Baby, Lil Uzi Vert, 2 Chainz, Young Dolph, E-40, Project Pat, Peewee Longway - Voorgaand project: Trap God Classics: I Am My Only Competition (compilatie, 2020) - Voorgaand studioalbum: Gucci Mane Presents: So Icy Summer (2020)