Gucci Mane - The Return of Mr. Zone 6

The Return of Mr. Zone 6, uitgebracht op 22 maart 2011 via Warner Bros. Records, is in de eerste plaats een teken van loyaliteit. Dit album probeert niet nieuwe geografische horizonten te verkennen of de aandacht van Hollywood-producenten te trekken; het is een intern project waarin Gucci Mane zijn verbondenheid met de 1017 Brick Squad opnieuw bevestigt.

Drumma Boy aan het roer: de basis van een terugkeer naar de roots

De ruggengraat van dit project draait om één naam: Drumma Boy. Hij is verantwoordelijk voor bijna de volledige productie, en zorgt voor een constante, stijlvolle eenheid die nooit verloren gaat tussen de nummers. Het resultaat is een coherent album, maar één dat zich bewust afzijdig houdt van commerciële verleidingen, iets dat David Jeffries van AllMusic prees door te benadrukken dat er geen "radio-friendly numbers and polish" op staat.

Mouth Full of Golds feat. Birdman en This Is What I Do: interne samenwerkingen als basis van het project.

Vanaf track 2 wordt de logica van de plaat duidelijk, met Mouth Full of Golds, waarin Gucci Mane en Birdman samenwerken. Deze samenwerking is meer dan alleen een combinatie van namen; het verankert de rapper uit de Atlantische regio in zijn eigen wereld, en herinnert aan de banden die zijn gesmeed in eerdere werken zoals The State vs. Radric Davis (2009). Op track 3, This Is What I Do, wordt de aanpak nog intenser: OJ Da Juiceman en Waka Flocka Flame delen de microfoon met Gucci Mane. Ook hier stopt de verwijzing niet: dit nummer is een voortzetting van een reeks samenwerkingen met Waka Flocka Flame, die al begonnen was op The State vs. Radric Davis (2009) en

Reckless, Shout out to My Set en I Don't Love Her: de vele bijdragen van Cap, Chill Will, Wooh The Kid, Rocko en Webbie.

Het derde deel van de plaat schroomt niet om de aandacht te trekken. Op Reckless (track 4) delen Cap en Chill Will de zang, terwijl track 5, Shout out to My Set, aan Wooh The Kid de kans geeft om te shinen. De intensiteit zet door met I Don't Love Her (track 6), waarin Rocko en Webbie samenwerken op een nummer waarvan de videoclip in februari 2011 is opgenomen, een exacte datum die wordt bevestigd door archieven. Deze nummers illustreren de openheid van het project: elke track is een ruimte voor samenwerking binnen een hechte groep. De plaat opent uiteindelijk met 24 Hours, het openingsnummer (track 1), dat direct de toon zet, waarna de rest van de nummers zich ontvouwen als een verzameling van portretten van de artiesten.

De twee nummers van Zaytoven/Southside: zeldzame afwijkingen die buiten de hoofdlijn vallen, maar de samenhang niet verstoren.

Ver verwijderd van de grote internationale producers, geeft Gucci Mane hier de voorkeur aan een rauwere en minder "poli"-achtige sound. Dit is geen tekortkoming, maar een bewuste keuze om verdunning te vermijden. De productie van Drumma Boy zorgt voor een constante, enigszins ruwe basis, die dient als fundament voor deze interne samenwerkingen. De intensiteit van de interne samenwerkingen strekt zich uit tot de belangrijkste nummers van het album, waar Master P te horen is op Brinks (nummer 8) en Wale op Pretty Bitches (nummer 9). Deze bijdragen, hoewel minder verbonden met de mythe van de 1017 Brick Squad dan die van de oprichters, getuigen van een bredere netwerkstrategie die de eenheid van het project niet ondermijnt. Het album eindigt met een laatste golf van gastartiesten: Hell Yeah (nummer 11) bevat Slim Dunkin, terwijl het laatste nummer, Trick or Treat, Slim Dunkin, Waka Flocka Flame en Wooh The Kid samenbrengt om het album af te sluiten met een collectieve noot. Commercieel en kritisch gezien, kreeg The Return of Mr. Zone 6 een gemengde, maar respectvolle ontvangst, gezien de interne ambities. Het album bereikte de 18e plaats in de Billboard 200, met 22.064 verkopen in de eerste week in de Verenigde Staten, en kan worden beschouwd als een bescheiden succes voor een project dat gericht is op het consolideren van de groep in plaats van op internationale bekendheid. Dit album, uitgebracht na The Appeal: Georgia’s Most Wanted (2010) en vóór Everybody Looking (2016), markeert een overgangsfase waarin Gucci Mane de loyaliteit aan zijn directe omgeving voorrang geeft boven een meer uitgesproken solocarrière. De productie, voornamelijk verzorgd door Drumma Boy, met slechts twee nummers van Zaytoven en Southside, versterkt dit beeld van een album dat "gesloten" is op zijn eigen codes, in tegenstelling tot de Hollywood-samenwerkingen of internationale producers die zijn eerdere belangrijke albums kenmerkten.

Kritische analyse van een album dat zijn doel van fusie bereikte, maar waarvan de lyrische kwaliteit ondergeschikt blijft.

De ontvangst was gemengd: Jesse Cataldo van Slant Magazine gaf het album een 2/5 en bekritiseerde de middelmatige rijmschema's. August Brown van Los Angeles Times benadrukte daarentegen dat, hoewel de teksten van Gucci Mane een secundaire rol speelden ten opzichte van zijn dreiging, zijn "inimitable rasp" wel aanwezig bleef. Het album is succesvol op het gebied van interne coherentie: "The Return of Mr. Zone 6" functioneert als een manifest van de 1017 Brick Squad. Het is een album dat tussen twee belangrijke werken in de vergetelheid is geraakt, waarvan de waarde minder ligt in een artistieke doorbraak dan in het vermogen om de groep bij elkaar te houden in een industrie die de neiging had tot fragmentatie.

Technische specificaties

- Release datum: 22 maart 2011 - Label: Warner Bros. Records - Aantal nummers: 13 (56 minuten 16 seconden) - Openings-/afsluitingstrack: 24 Hours / Trick or Treat - Gastartiesten: Birdman, OJ Da Juiceman, Waka Flocka Flame, Cap, Chill Will, Wooh The Kid, Rocko, Webbie, Master P, Wale, 8Ball, Slim Dunkin