Jagged Edge - Hard

Hard markeert het keerpunt in de geschiedenis van het Atlanta-kwartet: het vierde studioalbum, uitgebracht op 14 oktober 2003 door Columbia Records, maakt een einde aan het contract met So Def dat eind 2002 was beëindigd. Dit project, dat twintig-twee nummers telt, zowel op de cd als op de bonus-tracks, is een poging tot een herdefiniëring van de identiteit, weg van de codes van het label van mentor Jermaine Dupri. De overgang naar commerciële onafhankelijkheid gaat gepaard met een stilistische verandering: Melvin Coleman neemt de productie in handen om de historische producer te vervangen, terwijl de aanwezigheid van grote namen uit de rapwereld de ontwikkeling van de groep markeert. De binnenlandse verkoop piekt met meer dan 870.000 exemplaren en wordt in november 2003 door de RIAA gecertificeerd als Gold, wat een tegenstelling illustreert tussen de enthousiaste reactie van het publiek en de terughoudendheid van de muziekkritici.

Einde van het tijdperk van Jermaine Dupri en productie door Melvin Coleman

De release van dit album valt samen met het einde van een productieve periode onder leiding van Jermaine Dupri, waarbij zijn invloed op het nieuwe materiaal van de groep minder voelbaar wordt. Hoewel Dupri in 1999 'Keys to the Range' op J.E. Heartbreak heeft gesigneerd, geeft hij hier de plaats over aan Melvin Coleman, die de zware taken van de productie op zich neemt. Deze structurele breuk met So Def transformeert de artistieke aanpak: het album beweegt zich weg van de eerdere formules en keert zich naar een meer eigenzinnige houding, hoewel de lyriek door critici soms als banaal werd bestempeld.

Melvin Coleman aan het stuur: de 'slow-tempo'-sound domineert de synthetische beats

Op het gebied van de productie ligt het album in een eigen genre waarin zware synthetische bassen de woofers op de proef stellen. De critici merkten op dat de muziek gebaseerd was op langzame tempo's en complexe groepszang, die contrasteerde met melodieuze sololinies. Deze esthetiek werd echter door sommige waarnemers als repetitief ervaren, met name in het eerste deel van het album, waar de band soms lijkt te worstelen om zijn eigen eerdere referenties te overtreffen. De geluidstransitie schommelt tussen een moderne ambitie en beschuldigingen van gebrek aan creativiteit in de uitgedrukte lyrische gevoelens. Desondanks blijft het commerciële imago dominant, wat bevestigt dat de band Jagged Edge nog steeds een belangrijke plaats inneemt in de R&B-markt.

Zeven belangrijke samenwerkingen, waaronder Major Damage, Big Boi en Nas

De samenwerkingsstrategie heeft zich ontwikkeld met deze overgang naar Columbia, wat resulteert in zeven tracks waarin de stemmen van externe artiesten te horen zijn. Op 'Girls Gone Wild' is Major Damage te horen, die zijn stem toevoegt aan een nummer van het album. De energie wordt opnieuw opgewekt op 'Car Show' dankzij de bijdrage van Big Boi, waardoor het geluid van de groep meer aansluit bij de codes van het hiphopgenre uit Atlanta. Nummer 22, 'I Got It 2 (main mix)', sluit het project af met een grote verrassing: de deelname van Nas, een vooraanstaande figuur in de New Yorkse rapscene, die de kracht van het titelnummer versterkt. Tegelijkertijd getuigen de bonusremixes van een sterke terugkeer naar de oude banden, zoals op 'What's It Like (Remarqable remix)', waar Jermaine Dupri terugkeert als featured guest, of op 'Where the Party At (11-01-11 Dupri remix)', waarin Bow Wow en andere artiesten samenkomen om een hit uit het verleden te vieren. Op de remix van 'They Ain't JE' is het Woonie die de lijst met medewerkers vervolledigt in deze bonusversie.

Het commerciële succes tegenover de door de kritiek als 'saai' beoordeelde lyriek

Hoewel het album in zijn eerste week al de derde plaats in de Billboard 200 wist te bereiken met 178.000 verkochte exemplaren, was de kritische reactie gematigd, zelfs streng. Media als AllMusic en Rolling Stone wezen op repetitieve composities en een als saai beschouwd lyrisme, en stelden dat de synthetische sound de audiosystemen belastte en tegelijkertijd in zijn intenties banaal was. Jon Caramanica van Rolling Stone merkte op dat de band tijdens de eerste helft van het album onhandig probeerde te concurreren met zichzelf, terwijl de daaropvolgende tracks niet in staat waren om de energie van eerdere nummers zoals 'Where the Party At' te evenaren. Ondanks deze bedenkingen getuigden de gouden certificering in november 2003 en de verkoopcijfers tot 2005 van een trouwe publieksbasis die het project verder bracht dan de bescheiden verwachtingen.

Goldcertificering en balans op het vorige album

Dit album opende de weg voor het volgende project, Baby Makin' Project, dat in 2007 werd uitgebracht. Het behoudt echter de herinnering aan een tijdperk waarin het commerciële imago voorrang had op muzikale diepgang. De samenwerking met Nas en de aanwezigheid van Dupri bij de remixes getuigen echter van een sterk artistiek netwerk dat het groepje in staat stelde deze verandering door te maken zonder zijn bekendheid te verliezen.

Technische gegevens

- Titels : 22 - Opening / sluiting : They Ain’t JE / I Got It 2 (main mix) - Gasten : Major Damage, Big Boi, Woonie, Jermaine Dupri, Bow Wow, Da Brat, R.O.C., Tigah, Run, Nas