Jul - C'est pas des lol

Dit zijn geen LOL's: wanneer de hoeveelheid de enige factor wordt van een album met 38 nummers

C'est pas des LOL, uitgebracht op 6 december 2019 onder de labels D'Or en Platine, valt op door zijn omvang. Jul presenteert zijn twaalfde studioalbum in één keer: 38 nummers, een getal dat bedoeld is als het ultieme bewijs van zijn productiviteit en zijn wens om volledige controle over het project te hebben. De artiest neemt alle stappen van het creatieproces onder zijn hoede, en toont een onwrikbare wil voor zelfstandigheid. Maar deze aanpak, waarbij Jul alle nummers zelf creëert, leidt niet altijd tot een homogeen resultaat. Tussen nummers die opvallen en producties waarvan de artistieke kwaliteit in twijfel wordt getrokken, schommelt het album tussen technische ambitie en kwantitatieve overdaad.

Breng me weg: de samenwerkingsintensiteit met acht gastartiesten

Hun aanwezigheid verandert de structuur van het nummer in een echte vocale constellatie, waarbij elke stem zijn eigen karakter aan het verhaal van Jul toevoegt. Deze dichtheid van interacties contrasteert met de rest van het album, waar de artiest voornamelijk alleen werkt aan zijn microfoon. De diversiteit aan stemmen in dit nummer onthult een strategie: het gebruik van gastartiesten als een manier om de verschillende registers te variëren en de monotonie van een zo lang project te voorkomen.

Ik zet de standaard: de confrontatie met Vladimir Cauchemar op een belangrijk nummer

Ver verwijderd van de hectiek van Bouge-moi de là, biedt Je mets le way een meer intieme aanpak, met een enkele externe invloed. Vladimir Cauchemar verschijnt als een unieke gast, en brengt een eigen energie die contrasteert met het gebruikelijke universum van Jul. Deze samenwerking voegt niet alleen een stem toe aan het nummer; het introduceert een ander muzikaal register, waardoor een dialoog ontstaat die de confrontatie suggereerd door de titel tot leven brengt. Het nummer positioneert zich zo als een moment van verandering in de ontwikkeling van het album, waarbij de interactie met een andere artiest het centrale element van de compositie vormt.

Platina-certificering: een collectieve reactie met Gips, Moubarak en TK

Verder in de tracklist, keert Cartel de platine terug naar het thema van samenwerkingen, waarbij opnieuw drie artiesten rondom het project worden geassembleerd: Gips, Moubarak en TK. Deze configuratie lijkt op die van Bouge-moi de là, maar met een meer beperkte compositie, waardoor elke gast een grotere ruimte in de muziek krijgt. De aanwezigheid van deze drie stemmen creëert een effect van een collectieve koor, waardoor de boodschap van de titel wordt versterkt door herhaling en het overlappen van de flows. Het album lijkt zo gestructureerd in thematische blokken: sommige nummers benadrukken de eenzaamheid, andere de confrontatie, en weer andere het echo-effect.

Alleen: een solo-aanpak in het hart van een album met 38 nummers

In dit indrukwekkende werk, staan titels zoals Tout seul en herinneren aan Jul's sterke identiteit, ondanks de vele samenwerkingen. De spanning tussen deze momenten van eenzaamheid en de collectieve explosies vormt een belangrijk onderdeel van het project: Jul gebruikt gastoptredes niet om zichzelf te vervangen, maar als een manier om de geluidslandschap te variëren, zonder zijn kernidee te verliezen. C'est pas des LOL is vooral een album waarin de nadruk ligt op de hoeveelheid als hoofdargument. 38 nummers, een aanzienlijke hoeveelheid die direct al bij de eerste luisterbeurten aanwezig is, maar die ook de luisteraar dwingt om keuzes te maken. De gastoptredes zijn verre van een simpele lijst met namen; ze fungeren als richtpunten in dit lange pad: ze markeren de overgangen, de versnellingen en de terugkeer naar zelfreflectie. Hoewel sommige nummers in de massa verdwijnen, onderscheiden andere, zoals Bouge-moi de là of Je mets le way, zich door hun samenwerkingsvorm. Het album eindigt dus met een ambiguïteit: het is tegelijkertijd een triomf van productiviteit, maar ook een herinnering dat de hoeveelheid niet altijd voldoende is om de interne ongelijkheden van een ambitieus project te verbergen.