Kid Cudi - Man on the Moon: The End of Day

De 19 nummers die dit album vormen, wijken af van pure hiphop en omarmen een dromerige en melancholische esthetiek, waardoor ze breken met de normen van die tijd. Het is een conceptalbum, oorspronkelijk getiteld The Guardians, waarvan de ondertitel werd gewijzigd om Andy Kaufman te eren.

Een narratieve trilogie, geleid door Common

De structuur van het album is gebaseerd op een complex verhaal, waarbij de plaat is opgebouwd als een epos verteld door Common, een partner van Kid Cudi en een bekende artiest van het label GOOD Music. Elk afzonderlijk deel wordt ingeleid door de rustgevende stem van de rapper, waardoor het project stevig verankerd is in het universum van zijn platenlabel. Deze narratieve aanpak transformeert het werk in het eerste deel van een trilogie, gevolgd door Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager (2010) en Man on the Moon III: The Chosen (2020). Voordat dit album uitkwam, had Kid Cudi al zijn mixtape A Kid Named Cudi (2008) uitgebracht, maar dit studioalbum markeert zijn eerste belangrijke stap naar een meer uitgewerkte conceptuele structuur. Oorspronkelijk bedacht onder de titel Man on the Moon: The Guardians, werd de naam veranderd om de definitieve ondertitel op te nemen, als eerbetoon aan Andy Kaufman. Dit narratieve element geeft de luisterervaring extra diepte, waardoor elke luisterbeurt een terugkeer wordt naar een continu verhaal waarin de artiest zijn eigen demonen en dromen verkent.

Een magnetisch geluiduniversum dat hiphop, pop en elektronische muziek combineert.

De productie van Man on the Moon: The End of Day kenmerkt zich door een overtuigende originaliteit en speelt een centrale rol in het creëren van een universum dat tegelijkertijd dromerig, melancholisch en donker is. Kid Cudi vermengt hier genres zonder grenzen, en duwt de grenzen van de popmuziek verder dan voorgaande artiesten zoals Kanye West of Lupe Fiasco ooit zouden doen. Top producers zoals Kanye West, Emile Haynie, Plain Pat en Jeff Bhasker zorgen voor de artistieke leiding, terwijl er ook bijdragen zijn van Dot da Genius, de groep Free School en Kickdrums. Deze genre-overschrijdende aanpak definieert een creativiteit die niet bang is om hip-hop, pop en elektronische muziek te combineren om een uniek geluid te creëren. Met dit album heeft Kid Cudi laten zien dat hij zijn eigen stem heeft en zich onderscheidt van andere artiesten van het label. Er zijn drie singles van dit album uitgebracht: Day 'n' Nite, Make Her Say en Pursuit of Happiness. Deze nummers hebben aanzienlijke successen behaald, met meerdere platina- en diamantcertificeringen in de Verenigde Staten, uitgereikt door de RIAA. Het album werd genomineerd voor drie Grammy Awards en bereikte de 4e plaats in de Billboard 200, met een verkoop van 104.000 exemplaren in de eerste week na release in de Verenigde Staten. Naast het commerciële succes in Noord-Amerika, heeft het album ook veel kritische lof ontvangen, en werd het geprezen om zijn compositie en unieke benadering van hip-hop.

De samenhang binnen GOOD Music: Kanye West en Common bundelen hun krachten.

Een van de meest opvallende aspecten van dit album is de samenwerking tussen enkele van de belangrijkste artiesten van het label GOOD Music op het nummer Make Her Say. Dit nummer, uitgebracht in juni 2009, is een samenwerking tussen Kid Cudi, Kanye West en Common. De aanwezigheid van deze twee artiesten geeft het nummer een realistische invulling binnen het kader van het label GOOD Music, terwijl het tegelijkertijd de dramatische dimensie versterkt die voortkomt uit het sample van de versie "piano" van Poker Face van Lady Gaga. Dit nummer illustreert perfect hoe Kid Cudi erin geslaagd is om zijn mentoren en medewerkers te integreren in zijn eigen muzikale wereld, waardoor een rijk en veelzijdig artistiek gesprek ontstaat. Vóór dit album had Kid Cudi al samengewerkt met Kanye West aan zijn album 808s & Heartbreak (2008), waar hij vier hits mede-schreef. Deze eerdere samenwerking was cruciaal, want zonder deze eerdere successen zou Man on the Moon: The End of Day misschien niet zijn opgemerkt door grote labels zoals Universal Motown of GOOD Music. Common, aan de andere kant, draagt bij met zijn rustgevende stem die elk deel van het album introduceert, en voegt zo een essentieel narratief element toe aan het totale project.

Een alternatief palet: Billy Craven en Ratatat zetten de toon.

Het album verkent ook experimentele en alternatieve gebieden dankzij samenwerkingen met artiesten met verschillende muzikale stijlen. Later, op Alive (Nightmare), komt de groep Ratatat aan bod met een kenmerkende elektro/synthetische sound die het experimentele en atmosferische karakter van het nummer versterkt. Deze genre-overschrijdende aanpak is nog duidelijker te zien op Pursuit Of Happiness (Nightmare), waar MGMT en Ratatat hip-hop combineren met psychedelische/indie-elementen, wat perfect illustreert hoe Kid Cudi zich wil bevrijden van de conventies van traditionele rap. Deze samenwerkingen laten zien hoe het album niet bang is om zich open te stellen voor diverse invloeden, waardoor een rijk en divers geluid ontstaat dat een innovatieve richting voor Kid Cudi in de hip-hop markeert.

Day 'N' Nite: van kritisch bejubeld tot remix die de hitlijsten verovert.

Het nummer Day 'n' Nite, uitgebracht in februari 2008, is nog steeds een van de meest iconische nummers van het album en heeft bijgedragen aan het internationale succes van Kid Cudi. Dit nummer, geschreven na het overlijden van zijn oom, is een cultklassieker geworden dankzij de persoonlijke en authentieke autobiografische boodschap. De electro-remix, gemaakt door Crookers, heeft ervoor gezorgd dat het nummer populair werd, vooral in Europa, en het transformeerde het nummer in een dance-pop hit. Op de tracklist verschijnt dit nummer als Day 'N' Nite (Nightmare), terwijl de officiële remix vermeld staat als Day 'N' Nite - Crookers Remix feat. Crookers. Dit nummer illustreert perfect hoe Kid Cudi een persoonlijke emotie heeft kunnen omzetten in een universeel anthem, dankzij een magnetische en originele productie die de grenzen van de klassieke hip-hop verlegt. Het album verkocht in de eerste week 104.419 exemplaren in de Verenigde Staten en bereikte de 4e plaats in de Billboard 200. Hoewel het commerciële succes internationaal beperkt was, buiten de top 50 van buitenlandse hitlijsten, werd het album door de kritiek breed geprezen als een mystieke en noodzakelijke reis. Het album heeft Kid Cudi de kans gegeven om te laten zien dat hij zijn eigen stem had en zich onderscheidde van andere artiesten van het label GOOD Music. Met drie nominaties voor de Grammy Awards heeft dit album Kid Cudi ongekende internationale erkenning opgeleverd voor een artiest van zijn type. Het blijft vandaag de dag een belangrijke referentie in de Amerikaanse rapgeschiedenis, vaak vergeleken met een 'zielzoeker' en een dromerige reis die de weg vrijmaakte voor grenzeloze, genre-overstijgende creativiteit.

Technische specificaties

- Release datum: 0 december 2009 - Label: GOOD Music - Aantal nummers: 19 (1 uur 13 minuten) - Openings-/afsluitingsnummer: In My Dreams (Cudder Anthem) / Is There Any Love - Gastartiesten: Billy Craven, Ratatat, Kanye West, Common, MGMT, Chip Tha Ripper, Crookers, Wale