Me'Shell NdegéOcello - Pour une âme souveraine - A Dedication to Nina Simone

Voor een onafhankelijke ziel: een intergenerationeel gesprek met Nina Simone.

Het album zet direct een levendig mozaïek neer, waarin de zorgvuldige productie van Meshell Ndegeocello en Chris Bruce dient als achtergrond voor verschillende vrouwelijke stemmen die de originele teksten nieuw leven inblazen, zonder ze te misbruiken. De centrale gedachte van het album is duidelijk: het is geen parodie, maar een daad van overdracht, waarbij elke gastartiest een specifiek aspect van het erfgoed van Nina Simone belichaamt.

De zeven vrouwelijke stemmen als de ruggengraat van het project.

Hoewel de conceptuele samenhang voortkomt uit een zorgvuldige selectie van veertien iconische nummers, vormen de zeven vocale samenwerkingen de kern van dit project. Toshi Reagon is te horen op twee nummers: Real en House Of The Rising Sun. Op Real versterkt haar soul/jazz stem direct de spirituele en vrouwelijke dimensie van het nummer, terwijl haar aanwezigheid op House Of The Rising Sun een warme en intieme vocale textuur toevoegt aan dit traditionele klassieker. Vervolgens is Sinéad O’Connor te horen op Don’t Take All Night. Haar rauwe stem en directe interpretatie brengen een ongefilterde emotionele lading met zich mee, zonder enige overbodige elegantie, en passen perfect bij de geest van de originele tekst. Lizz Wright neemt vervolgens het woord over op Nobody’s Fault But Mine, waar haar zachte en warme stem perfect de melodie van het nummer van Nina Simone aanvult. Verderop in de tracklist is Valerie June te horen op Be My Husband. Haar folk-blues stijl brengt een mystieke en organische sfeer met zich mee, waardoor het nummer verandert in een intiem gebed. De continuïteit wordt voortgezet met Tracy Wannomae op See Line Woman, wiens stem een soul/funk dimensie toevoegt die het arrangement van het originele nummer dynamischer maakt. Ten slotte sluit Cody ChesnuTT de reeks samenwerkingen af met To Be Young, Gifted And Black. Zijn hip-hop/neo-soul stijl brengt een moderne en ritmische touch aan dit nummer over burgerrechten, waardoor het project verankerd wordt in de moderniteit, terwijl de historische betekenis wordt gerespecteerd.

Veertien iconische nummers, opnieuw bewerkt zonder de originaliteit te verloochenen.

Naast deze zeven samenwerkingen, biedt het album een zorgvuldig samengestelde selectie die nummers bevat zoals Suzanne, Turn Me On, Feeling Good, Black Is The Color Of My True Loves Hair en Either Way I Lose. Deze vijf nummers bevatten geen gastartiesten, wat een contrast kan vormen met de verwachtingen die verbonden zijn aan samenwerkingen. Toch is het juist deze afwisseling tussen solo-nummers en nummers met gastartiesten die het album zijn karakter geeft: sommige nummers richten zich op de stem van Meshell Ndegeocello, terwijl andere worden verrijkt met een externe bijdrage. Deze wisselwerking voorkomt het risico van een project waarin elk nummer precies hetzelfde zou doen.

Een zorgvuldige productie die vocale en instrumentale elementen combineert.

Elke arrangement behoudt een eigen karakter, terwijl het tegelijkertijd bijdraagt aan een coherent geluid, waarin de jazz-, soul- en folkmuziek van de artiest op natuurlijke wijze samengaat met de originele nummers van Nina Simone. Het ontbreken van gastartiesten op vijf nummers vermindert de eenheid van het project niet; integendeel, het stelt de hoofdstem in staat om te ademen en te dialogeren met de teksten, zonder dat er voor elk nummer een extra aanwezigheid nodig is.

Kritische beoordeling: een eerbetoon dat werkt als een levende keten.

Dit album, officieel uitgebracht op 16 oktober 2012 onder het label Motéma Music, markeert een belangrijk moment in de discografie van Meshell Ndegeocello. Het is het tiende studioalbum van de artiest en bevindt zich tussen Weather (2011) en Comet, Come to Me (2014), waarmee ze haar artistieke traject voortzet dat al in de jaren '90 begon met Plantation Lullabies. De productie is een gezamenlijk project van Meshell Ndegeocello en Chris Bruce, wat zorgt voor een creatieve aanpak die verder gaat dan louter imitatie en zich richt op een echte doorwerking. De structuur van het album wordt omlijst door twee iconische nummers: Please Don't Let Me Be Misunderstood opent de eerste track, terwijl Four Women de serie afsluit op de veertiende en laatste track. Deze opzet maakt een directe dialoog mogelijk met de originele teksten van Nina Simone, waarvan de sociale en muzikale nalatenschap hier wordt hernieuwd door een zorgvuldige selectie van herziene composities. Pour une âme souveraine onderscheidt zich van generieke hommage-albums door de manier waarop elk nummer een schakel vormt in een levende keten. De originaliteit van Nina Simone wordt niet alleen behouden, maar opnieuw uitgedrukt door deze zeven verschillende stemmen en vijf solo's, die samen een collectief werk vormen. Het is geen album waarin men probeert het origineel te overtreffen door middel van performance, maar eerder een album waarin elk nummer een brug vormt tussen twee generaties muzikanten, waarbij het verleden met het heden wordt verbonden zonder de essentie van de herziene teksten te verloochenen.

Technische specificaties

- Titels: 14 - Openings-/sluitingsnummer: Please Don't Let Me Be Misunderstood / Four Women - Gastartiesten: Toshi Reagon, Sinéad O'Connor, Lizz Wright, Valerie June, Tracy Wannomae, Cody ChesnuTT