Michael Jackson - Xscape

De plaat opent met een vraag over de factuur die door het hele album loopt: hoe klinkt de stem van een overledene wanneer de producer zijn eigen geluidsbeeld oplegt? Track 1, Love Never Felt So Good, positioneert zich direct als het centrale narratieve element van het project. Het sluit niet alleen een opname af, maar initieert een lus die zich sluit op de laatste track (track 17) en zo een perfecte cirkelvormige structuur vormt. Deze dubbele versie – een moderne kant en een rauwe, archiverde kant – creëert direct bij het luisteren een spanning tussen verleden en heden, alsof het hele album een dialoog is met de eigen herinnering.

De dichotomie Timbaland/Harmon vs. Larry Gold: tussen electro-pop en orkestratie

Het hart van het geremasterde deel (tracks 1 tot en met 8) wordt gedomineerd door een zeer duidelijke samenwerking. Maar deze moderniteit is niet monolithisch: deze orkestrale passages vormen een direct contrast met de dominante elektronische textuur, waardoor een interne dichotomie ontstaat waarin moderne pop botst met klassieke orkestratie. Track 4, A Place with No Name, markeert overigens een opvallende stilistische breuk: geproduceerd door Stargate, wijkt deze track af van het Timbaland/Harmon-model en introduceert een geluidsvariatie die de interne coherentie van de hoofdproductie doorbreekt.

Het ontbreken van een mix voor tracks 9-16: een technische tekortkoming in het postuum vertelde verhaal.

De tweedeling wordt hier duidelijker: nummers 1 tot en met 8 zijn zorgvuldig in de studio bewerkt, terwijl nummers 9 tot en met 16 in hun originele staat blijven, alsof het om geluidsfossielen gaat die onbewerkt zijn bewaard. Deze opzet transformeert Xscape in een tijdmachine, waarbij elke luisterbeurt een reis wordt tussen twee tijdperken: de King of Pop, opnieuw bewerkt door Timbaland, tegenover zichzelf, zoals hij destijds, twintig of dertig jaar geleden, werd opgenomen.

Conclusie: tussen mythe en archief.

De productie van Xscape is gebaseerd op een strikt gedefinieerde technische structuur, waarbij de taken verdeeld zijn onder verschillende ingenieurs en producers. Rodney Jerkins is betrokken als mixer bij track 8 (Xscape), samen met Jaycen Joshua en Trehy Harris, wat een collaboratieve aanpak bevestigt, waarbij elke track wordt behandeld door een specifiek team van ingenieurs (Jeff Chestek, Karl Petersen, Chris Godbey, Phil Tan) met duidelijke rollen: assistent-ingénieur, hoofdmixer of assistent-mixer. Deze technische verdeling verklaart de diverse textuur van het album, dat afwisselt tussen strijkinstrumenten, georkestreerd door Larry Gold op tracks 5 tot 8, en elektronische producties, gedomineerd door Timbaland. Track 4 (A Place With No Name) onderscheidt zich doordat deze geproduceerd is door Stargate (Mikkel S. Eriksen en Tor E. Hermansen), met Daniela Rivera als assistent-ingenieur, wat een stilistische variatie introduceert binnen het geremasterde segment. Tracks 9 tot 16 zijn daarentegen originele, ongemixte versies, die hun oorspronkelijke staat van opname uit de periode 1980 tot 1999 behouden, terwijl tracks 1 tot 3 en 5 tot 8 een volledige studiobehandeling hebben ondergaan, inclusief de definitieve mix. De collaboratieve dimensie van Xscape gaat verder dan de aanwezigheid van Justin Timberlake op de titelsong en track 17; het is onderdeel van een strategie om de persoonlijke archieven van Michael Jackson te heractiveren. Deze archivistische aanpak transformeert het album in een soort geluidsmuseum, waar de originele stemmen van Michael Jackson worden heractiveerd door hedendaagse producers. Timbaland, de belangrijkste producer van de meeste geremasterde tracks, brengt een elektronische soundscape die bewust contrasteert met de klassieke orkestratie, georkestreerd door Larry Gold op tracks 5 tot 8. Deze spanning tussen verleden en heden wordt versterkt door de aanwezigheid van Paul Anka als producer op de uiteindelijke versie van Love Never Felt So Good, wat een extra laag van generatie-erfgoed toevoegt aan het project. De structuur van het album zelf, met zijn 17 tracks, verdeeld tussen geremasterde en originele, ongemixte versies, versterkt dit idee van een tijdelijk gesprek. Tracks 9 tot 16, bewaard in hun originele staat, fungeren als akoestische fossielen die herinneren dat Michael Jackson in 2009 overleed, en een enorm catalogus achterliet waarvan Xscape slechts een fractie vertegenwoordigt. Het album definieert zichzelf minder als een origineel werk dan als een reflectie van de legendarische status van zijn auteur, waarbij elke track een fragment is van een verleden dat niet volledig kan worden herrezen. De aanwezigheid van figuren als Timbaland, Stargate of Rodney Jerkins op tracks die meer dan twee decennia geleden zijn opgenomen, illustreert perfect dit concept van postuum herleven, waarbij de uitvoerende producent L.A. Reid, onder de vlag van Epic Records, de sonische toekomst van een overledene bepaalt door hem een tweede leven te geven via samenwerkingen met levende artiesten. Xscape definieert zichzelf in de eerste plaats als een album van overgang. Het biedt niet de continuïteit van een klassiek studioalbum, maar functioneert eerder als een reflectie van de legendarische status van zijn auteur. De aanwezigheid van Justin Timberlake aan het begin en het einde fungeert als een generatie-anker, dat de hedendaagse popesthetiek verbindt met een verleden dat alleen kan worden herrezen door een andere levende artiest. Het album blijft een hybride object: zowel een postuum eerbetoon als een project van hernieuwde aandacht, en het werpt een vraag op over het concept van muzikale integriteit wanneer de uitvoerende producent – hier L.A. Reid, onder de vlag van Epic Records – de sonische toekomst van een overledene bepaalt.

Technische specificaties

- Uitgebracht: 9 mei 2014 - Label: Epic - Nummers: 17 (1 uur 13 minuten) - Openings-/afsluitingsnummer: Love Never Felt So Good / Love Never Felt So Good - Gastartiest: Justin Timberlake