M.O.P. - Foundation

I'm a Brownsvillain, de openingssong die als hymne fungeert en de identiteit van het duo op straat bevestigt, zet meteen de toon voor een verhaal waarin Brooklyn zich kenmerkt door hardheid en allianties. Dit studioalbum van M.O.P., het vijfde belangrijke album van het duo uit Brownsville, komt voort uit een boogvormig traject dat gekenmerkt is door perioden van impasse met Roc-A-Fella Records en G-Unit Records, om uiteindelijk op 15 september 2009 via het label E1 Music te verschijnen dankzij een overeenkomst met Koch Records. Na Ghetto Warfare (2006) is deze release de verwezenlijking van een langverwachte terugkeer, die onmiddellijk voorafgaat aan Sparta (2011).

DR Period en DJ Premier bouwen de geluidsarchitectuur op

De opbouw van het album is gebaseerd op een architectuur die wordt geproduceerd door een indrukwekkende lijst van talenten, waaronder DR Period, Statik Selektah, DJ Green Lantern, DJ Premier, Kil, M-Phazes, Nottz, Ron G, Taylor Made en Lil' Fame, die hier onder zijn alias Fizzy Womack actief is. Laze-E-Laze neemt de rol van uitvoerend producer op zich om het gehele project van 14 tracks te superviseren. Deze productie geeft vorm aan een album dat varieert tussen introspectie en brute energie, ver weg van de simpele mixtapes en straatalbums die tijdens de eerdere contractfases werden geproduceerd.

De uitgebreide samenwerkingen: het verruimen van de palet met zes gerenommeerde stemmen

Ver weg van absolute eenzaamheid, bevat het album zes tracks met bijgeschreven gastmuzikanten, wat een mozaïek van stijlen en geluiden oplevert. Op What I Wanna Be is Rell te horen, waarmee hij de geluidspalette van het duo uitbreidt. Op Crazy is het Termanology die het woord neemt, wat een andere dimensie aan het geheel toevoegt. Street Life verwelkomt Demarco, terwijl Redman zijn opwachting maakt op Riding Through. Deze bijdragen zijn verspreid over de 14 tracks van het album, wat een evenwicht creëert tussen de solistische momenten van het duo en deze gedeelde momenten. Elke gast wordt expliciet genoemd in de track waarin hij te horen is, zonder dat er hoeft teruggegrepen te worden naar hun discografie of naar hun andere projecten. Dit zorgt ervoor dat de analyse zich kan concentreren op de concrete bijdrage aan dit specifieke album. The Revelations opent het album al met I'm a Brownsvillain, waarmee het de toon zet voordat de andere samenwerkingen zich geleidelijk voegen bij de nummering.

Salute à G sluit het album af met een plechtige hommage

Het narratieve pad vindt zijn conclusie in Salute a G, het afsluitende nummer dat het geheel bezegelt. Deze laatste track, gepositioneerd als het laatste nummer van het album, biedt een rustpunt na de opeenvolging van de 13 eerdere tracks. Het is niet zomaar een technische afsluiting, maar een conceptueel gebaar dat het werk als geheel een volledige structuur geeft, van het openingshymne tot deze afsluitende groet. De aanwezigheid van dit afsluitende nummer bevestigt dat het album een doordachte architectuur heeft, tot in het kleinste detail, waarbij het duo ervoor kiest om te eindigen met een noot van eerbetoon of respect, waardoor de energie van de tussengelegen featurings in balans wordt gebracht met een meer ingetogen en betekenisvolle conclusie. De productie van Foundation maakt deel uit van een artistieke continuïteit die gekenmerkt wordt door de diversiteit aan geluidskunstenaars die worden ingeschakeld, van Kil op het nummer dat is gewijd aan de « Rude Bastards's » tot de iconische bijdrage van Laze-E-Laze als uitvoerend producer. Deze samenkomst van talenten, inclusief de legenden DJ Premier en Statik Selektah, getuigt van een vastbesloten wil om verder te gaan dan het statuut van een simpel straatduo en zich te etableren in het hiphop-landschap van New York met een technisch niveau dat zijn evenknie niet kent. Het evenwicht tussen introspectie en brute energie, dat in deze 14 tracks wordt gestructureerd, zorgt ervoor dat het album zonder problemen navigeert tussen de contractueel vastgelegde wachttijden en de definitieve verwezenlijking van hun artistieke status. Deze redactionele architectuur resulteert in een gedegen werk waarin elke track zijn rol vervult binnen een samenhangend geheel, van het openingslied tot de slotdankbetuigingen. Het duo slaagt erin een reeks sporadische featurings te transformeren in een ware constellatie van invloeden, waarbij elke gast een extra laag toevoegt aan het verhaal dat op het album wordt verteld. Deze succesvolle synthese bevestigt dat Foundation niet alleen een langverwacht terugkeeralbum is, maar wel een consolidatie van hun plaats in de geschiedenis van de rap, die een duidelijke overgang markeert tussen de mixtapes van de voorgaande jaren en de klassieke studio-discografie die onmiddellijk volgt met Sparta. De bijdragen van de gastartiesten onthullen een strategie van verankering in het erfgoed van de East Coast, waarbij elke samenwerking een expliciete uitnodiging is om de microfoon te delen. Termanology, bijvoorbeeld, verschijnt op Crazy, een track die van nature past in zijn eigen geschiedenis met het duo; hij werkte al samen met hen op de nummers « Thugathon 2010 » en « Zoned Out » die na deze release verschenen. Deze terugkerende aanwezigheid illustreert het wederzijdse vertrouwen en de artistieke continuïteit tussen de leden van de Brownsville-crew en hun langdurige gast. Op dezelfde manier neemt Styles P de leiding over Bang Time, een track die een logische vervolg is op zijn eigen eerdere samenwerking met de groep, bevestigd later in het project « Bang Time » dat deel uitmaakte van het soloalbum van Styles P The Green Ghost Project, dat in 2010 werd uitgebracht. Deze keuzes voor featurings zijn niet willekeurig, maar getuigen van een netwerk van duurzame banden die verder gaat dan de simpele status van een gastartiest. Redman, die op Riding Through verschijnt, en Demarco, die op Street Life wordt geëerd, voegen een gevarieerde tekstuele en ritmische dimensie toe zonder het geheel te verzwaren. De aanwezigheid van The Revelations al op de eerste track, I'm a Brownsvillain, legt meteen de basis voor een eigen geluid, terwijl het ontbreken van extra tracks of niet-genoemde samenwerkingen een strikte narratieve integriteit garandeert. Van de in totaal veertien tracks zijn er zes gedeeld met artiesten die bekend staan om hun invloed in de New Yorkse hiphop en daarbuiten.

Technische gegevens

- Nummers : 14 - Opening / sluiting : I’m a Brownsvillain / Salute a G - Gasten : The Revelations, Rell, Termanology, Demarco, Styles P, Redman