Obie Trice - The Hangover

Het hoesontwerp van The Hangover, uitgebracht op 7 augustus 2015, bevat de covers van Cheers, Second Round's On Me en Bottoms Up. Dit vierde studioalbum bij Blackmarket Entertainment markeert het einde van een thematische reeks over alcohol voor Obie Trice, terwijl zijn carrière zich uitstrekt over meer dan tien jaar sinds zijn vorige album, Second Rounds On Me (2006).

Conceptuele hoes: terugkeer naar de oorsprong van de eerste drie studioalbums

De visuele uitdaging van het album is onmiddellijk: de hoes hergebruikt integraal de covers van de eerste drie studioalbums van de artiest. Deze grafische overlaag belichaamt een poging tot synthese van de persoonlijke discografie, die het verleden bij Shady Records verbindt met het nieuwe label Blackmarket Entertainment dat Obie Trice oprichtte na zijn vertrek. De totale duur van de ervaring is 48 minuten en 41 seconden, voor een totaal van 14 nummers. Het album begint met het nummer Intro, dat als ingang dient voordat het verhaal zich afspeelt in de straten van Detroit.

Dealer met Young Buck en Tone: verankering in de grote rapscene

Het legt de basis voor de volgende nummers, waarvan de volledige lijst nummers zoals Bruh en Obie's Tidal bevat, voordat het overgaat naar de samenwerkingen. Deze opening is essentieel om de structuur van het album te begrijpen, waarbij de nummers als intermezzo's fungeren in een meer solistisch parcours.

Dealer met Young Buck en Tone: verankering in de grote rapscene

Het hart van het album ligt in Dealer, een track waarin twee belangrijke namen uit de rapwereld samenwerken: Young Buck en Tone. Deze bevestigde aanwezigheid op de tracklist voegt een contrastrijke lyrische dimensie toe en plaatst Obie Trice in een netwerk van prestigieuze samenwerkingen. Dit nummer is een concreet voorbeeld van hoe het album niet alleen een solo-productie is, maar ook beroemde namen uit het genre mobiliseert om de narratieve dimensie te versterken.

Detroit State of Mind met J Nutty en P8tience met P8tience: de aanwezigheid van gastartiesten

Elke vermelding verwijst naar een specifieke track van de tracklist, zonder extrapolatie naar andere niet-opgenomen nummers. De aanwezigheid van deze namen bevestigt de omvang van de samenwerkingen, waardoor het aantal nummers met een gastartiest op de veertien tracks opkomt tot zeven. Deze bijdragen variëren in intensiteit per nummer, wat een palet aan stemmen en stijlen oplevert dat de algehele geluidskwaliteit verrijkt.

Estelle sluit de thematische reeks van The Hangover af

De serie eindigt met I'm Home, het laatste nummer van het album, waarin Estelle een bijdrage levert om het narratieve verhaal af te sluiten. Deze internationale samenwerking markeert het einde van een muzikale periode die gekenmerkt was door een duidelijk conceptueel thema. De plaatsing van dit nummer als laatste track (nummer 14) geeft het de functie van een natuurlijke afsluiting, waarmee de cyclus van de albums met een alcoholisch thema wordt afgesloten. The Hangover onderscheidt zich door een originele visuele hoes en een narratieve structuur die eenwording en samenwerking afwisselt. Met zeven gastmuzikanten op veertien tracks, mobiliseert het album een gevarieerd cast, variërend van Young Buck en Estelle tot Drey Skonie. Hoewel de eerste verkopen bescheiden waren met 4.960 exemplaren in de eerste week, bereikte de bredere schatting, inclusief streams, later 7.700 verkochte eenheden. Dit album blijft een mijlsteen in een carrière die begon bij Shady Records en die het recente verleden met de toekomstige ambities verbindt via The Fifth (2019). De hoes die de eerste drie studioalbums samenbrengt, versterkt dit idee van balans en continuïteit in een discografie die rijk is aan interne referenties.

Technische gegevens

- Uitgebracht op : 7 augustus 2015 - Label : Blackmarket Entertainment - Nummers : 14 (48 min 41 s) - Opening/sluiting : Intro / I'm Home - Gasten : Drey Skonie, Young Buck, Tone Tone, Gwenation, P8tience, Young Zeether, J Nutty, Estelle - Vorige album : Second Rounds On Me (2006)