ORELSAN - Le Chant des sirènes

Na acht tot tien maanden van creatieve stilstand, heeft Orelsan een rigide werkhouding opgelegd voor het schrijven van zijn tweede studioalbum, dat op 26 september 2011 uitkwam. Na de lege blad die volgde op Perdu d'avance (2009), heeft Aurélien Cotentin een blokkade overwonnen door een week in het platteland door te brengen en realiteit en fictie te combineren bij het schrijven van Le Chant des sirènes. Hij zegt dat hij dit niet als een amateur kan doen, en geeft daarmee de spontaniteit van het begin van zijn carrière op ten gunste van een aanpak waarbij het kennen van het onderwerp voorgaat aan het boodschap en de rijm. Deze moeilijke genesis, gekenmerkt door een periode van stagnatie, verklaart waarom het album een uitdagend en ambitieus werk is.

De opgelegde discipline om creatieve blokkades te overwinnen

Orelsan legt uit dat de titel voortkomt uit het feit dat, in een tijd waarin er veel verleidingen en verslavingen zijn, veel meer dan in de tijd van zijn grootouders, zijn nummers allemaal over deze onderwerpen gaan. Hij voegt ook toe dat de naam voortkomt uit de manier waarop sociale media verleidingen creëren voor mensen die een beetje bekend zijn en het niet goed doen. Om dit album te maken, heeft hij dertig nummers weggegooid voordat hij dit mengsel van rap en zang, dit mengsel van "ik" en "niet-ik" vond. Zo introduceert hij meer fictie, iets wat hij niet zou hebben gedaan op zijn eerste album Perdu d'avance (2009).

Het album: een moeilijke maar noodzakelijke terugkeer

Dit album volgt op het voorgaande studioalbum Perdu d'avance (2009), en komt voor La fête est finie (2017). Het gaat over wat er in het leven van Orelsan is gebeurd sinds het eerste album, waaronder een tournee en zijn entree in de muziekwereld. De omslag wordt beschreven als een volledig zwart CD, behalve de tekst "ORELSAN LE CHANT DES SIRÈNES" in kleine letters aan de onderkant. Dit album markeert een keerpunt, waarin hij uitlegt dat hij een tournee heeft gemaakt en in de muziekwereld is voet gezet, en stelt dat hij "infligé une discipline de travail" is geworden.

Van het nummer "Raelsan" naar de recordverkopen in de eerste week

"Raelsan", uitgebracht in mei 2011, dient als eerste nummer van het album en markeert deze verschuiving. "Double Vie" wordt uitgebracht als een promotioneel single, voor Plus rien ne m'étonne, dat in de week van 2 oktober 2011 de 45e plaats behaalde. Het derde single is "Suicide Social", dat in december 2011 wordt gevolgd door La terre est ronde.

Momenten van genialiteit in een soms alledaagse omgeving

Voor "Goûte Mes Disques" verschijnt Le Chant des sirènes in schaduw en licht: een album met enkele briljante momenten, maar ook met verschillende nummers die men wellicht als minder bijzonder zou kunnen beschouwen. Deze tegenstelling vormt de structuur van een project dat volgde op het eerste album Perdu d'avance (2009). Orelsan legt uit dat hij "reposé sur [ses] lauriers" wilde maken en dat hij na dit eerste album een moeilijke periode doormaakte. Schrijven is voor hem geen eenvoudige of natuurlijke aangelegenheid, en hij zegt: "Je ne peux pas le faire en dilettante". De eerste stap in zijn schrijfproces is te bepalen over welk onderwerp hij wil schrijven. Vervolgens moet hij bepalen wat hij wil zeggen, en uiteindelijk de rijmwoorden vinden.

Het enige gastoptreden: Gringe keert terug in "Ils sont cools"

Het album bevat één nummer met een gastoptreden, vermeld in de lijst van bevestigde gastoptredens. Het 14e nummer, "Ils sont cools" feat. Gringe, markeert het terugkeer van Gringe in het album. Zijn aanwezigheid herinnert aan de samenwerking en de invloed van een voormalig medewerker van "Perdu d'avance" (2009). Deze samenwerking komt op een specifiek punt in de tracklist, ver verwijderd van de openingsnummer "Raelsan" of het afsluitende nummer "Elle viendra quand même". De tracklist bestaat in totaal uit 16 nummers. De geluidsniveaus en de intensiteit van het project bereiken een hoogtepunt met een totale duur van 1 uur en 3 minuten, waarin alle 16 nummers zijn verwerkt. Het album eindigt met "Elle viendra quand même", wat een ander narratief perspectief biedt dan het openingsnummer "Raelsan". De tracklist, die loopt van nummer 1 tot nummer 16, getuigt van een diepgaande reflectie waarin Orelsan thema's onderzoekt, variërend van moderne verleidingen tot verslavingen, die hij volgens hem sterker zijn dan die van zijn grootouders. Deze exploratie omvat een zorgvuldige selectie van inhoud, waardoor de rapper ongeveer dertig nummers heeft moeten afwijzen voordat hij het eindproduct heeft voltooid. De minimalistische omslag, bestaande uit een zwart boekje met de teksten van belangrijke nummers zoals "Raelsan", "Le chant des sirènes", "Si seul" en "Suicide social", versterkt deze artistieke eis. Het album wordt uitgebracht onder de labels 3e bureau, 7th Magnitude en Wagram Music, wat de positie van Orelsan in het Franse muzieklandschap bevestigt. Naast zijn soloalbums, illustreert "Le chant des sirènes" een evolutie waarin de artiest spontaniteit verlaat voor een meer gestructureerde aanpak, waardoor hij zich losmaakt van zijn initiële houding als een amateur. Deze rigoureusheid gaat gepaard met een introspectie over de nieuwe sociale realiteiten, met name de impact van sociale media zoals Facebook en Twitter op menselijke interacties en psychologische verleidingen. De positie van dit album in de carrière van Aurélien Cotentin is cruciaal, en fungeert als een brug tussen de media-aandacht van het begin van de jaren 2010 en toekomstige projecten zoals "La fête est finie" (2017). Het gastoptreden van Gringe in "Ils sont cools" is het enige bevestigde gastoptreden, wat een terugkeer van deze voormalige medewerker markeert, terwijl het toch een consistente stijl behoudt die dit album onderscheidt van de remixes van 2010. De officiële release op 26 september 2011 bevestigt het belang van dit project, dat een volledige artistieke investering vereiste, in tegenstelling tot de houding van een amateur die hij tijdens zijn jeugd had. De artiest heeft zich daadwerkelijk ingezet om op een rigoureuze manier te werken, en heeft geweigerd dat het schrijven van muziek vanzelf zou komen, zoals het wel was gebeurd bij sommige nummers van "Perdu d'avance". Het openingsnummer "Raelsan", waarvan de titel verwijst naar de stichter van het Raëlisme, stelt al bij nummer 1 een introspectieve toon, die contrasteert met het einde van het project met "Elle viendra quand même". Deze structuur omvat de terugkerende thema's van verslaving en moderne verleidingen, waardoor de intentie van de artiest om een tijd te beschrijven waarin digitale "zeemeuwen" de oude mythen vervangen, wordt onderstreept. Orelsan zet zijn artistieke evolutie voort door een omniscient narratief toe te voegen, waarin hij de rol van een waarnemer op zich neemt van de personages in een aan het vervallen zijnde samenleving. Deze houding onderscheidt zich duidelijk van het eerste album "Perdu d'avance" (2009) en belooft een volwassenheid die later culmineert in het album "Civilisation" (2021), ver na de release van "La fête est finie" (2017). De structuur van het album, bestaande uit 1 uur en 3 minuten voor 16 nummers, getuigt van een eis om elke luisteraar bewust te maken van de donkere kanten van hun tijd. De artiest weigert het amateurisme door een rigoureuze discipline te hanteren, en heeft tijdens de creatie geen tijd voor zichzelf genomen, zelfs niet om met vrienden af te spreken, tot aan het isoleren in het platteland voor een week. Deze rigoureusheid verklaart waarom hij ongeveer dertig nummers heeft moeten afwijzen voordat hij het juiste mengsel van rap en zang heeft gevonden, een combinatie die hij voorheen niet zou hebben kunnen aannemen. Het album vertelt niet alleen over zijn leven sinds het eerste album, inclusief een tour en de entree in de showbusiness, maar behandelt ook universele thema's zoals verleidingen en verslavingen, die volgens hem sterker zijn dan die van zijn grootouders. De minimalistische omslag, bestaande uit een zwart boekje met alleen de teksten van belangrijke nummers zoals "Raelsan", "Le chant des sirènes", "Si seul" en "Suicide social", versterkt deze artistieke soberheid en het afwijzen van oppervlakkige entertainment. Het resultaat van dit project is de mogelijkheid om een persoonlijke crisis om te zetten in een gestructureerd werk. Het tweede studioalbum van de Franse rapper Orelsan bevestigt de overgang naar een meer veeleisende en ambitieuze aanpak, waarbij rap en zang worden gecombineerd.

Technische gegevens

- Uitgave: 26 september 2011 - Label: 3e bureau, 7e magnitude, Wagram Music - Nummers: 16 (1 uur 3 minuten) - Opening / afsluiting: Raelsan / Elle viendra quand même - Gast: Gringe - Vorige album: N'importe comment (The Remixes) (2010)