Snoop Dogg - From tha Streets 2 tha Suites

Achttiende studioalbum. Dit album is gebouwd als een directe voortzetting van de viering van 420, met een funk-productie van Battlecat.

Van straat naar studio: een funk-manifest in 10 nummers

Dit korte formaat voorkomt dat het project verspreid raakt, en transformeert het in een intieme viering van 420, in plaats van simpelweg een verzameling nummers.

De samenwerking van legenden: Prohoezak, Mozzy en Kokane in dienst van G-Funk

Het tweede nummer "Roaches In My Ashtray" bevat Prohoezak. Zijn aanwezigheid bevestigt zijn rol in de samenstelling van het project, terwijl hij perfect past in de stijl van Snoop Dogg voor dit funk-album. Vervolgens nodigt "Gang Signs" Mozzy uit, en voegt zo een west-coast-invloed toe en verankert het album in een gedeelde geschiedenis. De vocale vaardigheid van Snoop Dogg komt naar voren in "Talk Dat Shit To Me", waar Kokane terugkeert voor een samenwerking met een artiest waarmee hij eerder heeft samengewerkt, bijvoorbeeld op Tha Last Meal (2000). Deze heropleving van een historische relatie versterkt de band tussen de generaties van Californische hiphop.

De virtuositeit van Snoop Dogg op een 'smooth' productie van Battlecat

De kracht van het album ligt in Snoop Doggs vermogen om zijn flow te gebruiken op belangrijke nummers, zoals "Fetty In The Bag". Dit dubbele nummer, met gastoptredens van Goldie Loc en Big Tray Deee, zijn twee artiesten die een lange samenwerkingsgeschiedenis hebben met de rapper. Hun eerdere optredens op Tha Doggfather (1996), No Limit Top Dogg (1999) en Paid tha Cost to Be da Bo$$ (2002) versterken de historische band van het project. Ook de aanwezigheid van Prohoezak op "Say It Witcha Booty" is bevestigd, wat zijn tweede optreden op dit album markeert en zijn rol in de geluidsontwikkeling consolideert.

Een project met een laag risico, gevierd door de korte duur en focus

De productie van dit project is gebaseerd op een gevarieerde sound, waarbij producent Battlecat de belangrijkste artistieke leiding heeft, maar ook samenwerkt met een groot aantal andere beatmakers voor de tien nummers die het album vormen. Deze aanpak stelt Snoop Dogg in staat om zijn kenmerkende stijl te behouden, terwijl hij ook de nuances van funk en G-Funk verkent, die herinneren aan zijn bekende albums zoals Doggystyle (1993) en Tha Blue Carpet Treatment (2006). De totale duur van het project, ongeveer 37 minuten, getuigt van een wens naar beknoptheid: in tegenstelling tot de excessen van zijn vorige studioalbum I Wanna Thank Me (2019), is dit werk bedoeld als een directe voortzetting van de viering van 420, waarbij de nadruk ligt op kwaliteit en betrokkenheid, in plaats van op kwantiteit. De aanwezigheid van producers zoals Nottz, Soopafly of Terrace Martin, hoewel niet volledig vermeld in de hoofdcredits, draagt bij aan deze rijke sound, die voorkomt dat het thema verspreidt. Het collaboratieve erfgoed van Snoop Dogg wordt hier volledig benut, met een selectie van gasten die zijn lange carrière en invloed op de west-kust muziek illustreert. Naast de terugkerende samenwerkingen met Kokane of Goldie Loc, bevat het album ook iconische figuren zoals Larry June, J Black en Devin The Dude, waardoor een brug wordt gelegd tussen de generaties van Californische hiphop. Deze verzameling van artiesten bevestigt de positie van Snoop Dogg als een centrale figuur, die in staat is om verschillende talenten te verzamelen, zonder zijn eigen stijl op te offeren. De afsluitende track, "Left My Weed", is de laatste track van het album en sluit de ervaring van een kort, intens en zonder overbodige elementen album af. Deze laatste track, samen met "Look Around" van J Black, markeert het einde van een duik in een funk-universum, waar de uitdagingen klein zijn, maar het plezier groot. Het album is uitgebracht om de viering van 420 te vieren, een strategische datum die deze lichte en feestelijke productie een betekenis geeft. Hoewel de verkoop niet groot was, met slechts 935 verkochte exemplaren in de eerste week, zonder plaatsing in de territoriële hitlijsten, is de artistieke aanpak consistent gebleven. From tha Streets 2 tha Suites positioneert zich dus als een overgang tussen I Wanna Thank Me (2019) en BODR (2022), en markeert een terugkeer naar de G-Funk roots, zonder te proberen records of certificeringen te behalen.

Technische gegevens

- Uitgave: 20 april 2021 - Label: Doggy Style Records - Nummers: 10 (36 minuten 51 seconden) - Opening/afsluiting: CEO / Left My Weed - Gastartiesten: Prohoezak, Mozzy, Kokane, Larry June, Goldie Loc, Big Tray Deee, J Black, Devin The Dude - Vorige album: I Wanna Thank Me (2019)