rap.frhiphop.fron air
✨ AbonnementAanmelden
RAP.FR
Snoop Dogg - Iz It a Crime?
Chronique d'album

Snoop Dogg - Iz It a Crime?

Door Le Stagiaire·

Snoop Dogg stelt de vraag « Iz It a Crime? » in het hart van Donald Trumps tweede termijn. Uitgekomen op 15 mei 2025 via de labels Death Row Records en gamma, is dit album met een totale speelduur van 57 minuten en 17 seconden samengesteld uit twintig-en-een nummers in een structuur waarbij de narratieve dichtheid voorrang krijgt boven het gebruikelijke rekken van hip-hop-platen.

Het gelijknamige nummer als antwoord op publieke vragen

Het album verankert zich direct in de politieke en sociale context van het moment, met de hoofdtitel die de kritieken richt tegen Snoop Dogg tijdens een inaugurele viering van Donald Trumps tweede termijn rechtstreeks ter discussie stelt. Deze spanning kristalliseert zich al bij het eerste nummer, « Intro », dat het geheel opent, voordat het gelijknamige nummer als vocaal manifest fungeert tegenover de publieke twijfel.

Een originele soundtrack voor een hybride kortfilm

De productie van het album varieert tussen solo-nummers, zoals « Joy », en samenwerkingen met meerdere stemmen, zoals « Keep it Moving » of « Just the Way It Iz », waardoor een geluidsarchitectuur ontstaat die de ritme volgt van een filmproject in plaats van een simpele compilatie van singles.

De nieuwe stemmen: October London, LaRussell en JANE HANDCOCK

Buiten de grote sterren omvat het album een reeks samenwerkingen met opkomende of minder bekende artiesten, wier aanwezigheid cruciaal is voor de balans van het project. October London deelt een nummer op « Iz It A Crime? », waarmee hij zijn stem toevoegt aan dit politieke manifest, terwijl LaRussell meedoet op « Can't Wait » en JANE HANDCOCK op « Can't Get Enough ». Deze featurings tonen Snoop Dogg's wil om het podium te delen met diverse talenten, waardoor een dialoog ontstaat tussen zijn legendarische teksten en hedendaagse klankbeelden. Elke gastbijdrage draagt bij aan de herdefiniëring van de status van de artiest ten opzichte van publieke vragen, waarbij elke samenwerking wordt omgevormd tot een daad van weerstand of stijlvolle zelfverwerping.

De diversiteit van de samenwerkingen: Charlie Bereal, Stresmatic en J-Black

De lijst van gasten loopt nog steeds door met een diversiteit die zowel de underground-rap als meer experimentele stemmen raakt. Charlie Bereal verschijnt op meerdere nummers, waaronder « Keep it Moving » en « What's Hattnin? », waardoor hij een rode draad vormt in zijn aanwezigheid binnen het album. Stresmatic voegt zich hierbij aan bij « Keep it Moving » en « SYBAU », terwijl J-Black samenwerkt met Snoop Dogg op « Just the Way It Iz ». Deze rotatie van gasten, die ook Akeem Ali, Tonio Armani, Denaun en Blaqthoven omvat, garandeert dat het album niet beperkt blijft tot een herhaling van geluidsmotieven. Elke samenwerking brengt zijn eigen kleur toe, waardoor de palet van het album wordt verrijkt zonder ooit het centrale identiteit van Snoop Dogg op te offeren.

Institutionele balans: een voorloper voor 10 Til' Midnight (2026)

Deze samenwerking sluit aan bij een carrière waarin Snoop Dogg zijn naam vaak heeft verbonden met producers en artiesten uit de Los Angeles-school, waardoor hij zijn culturele relevantie behoudt ver na de oprichting van het collectief Tha Dogg Pound. De afsluiter « Live Life » biedt een positieve noot na de spanningen die eerder op de nummers werden aangehaald en fungeert als noodzakelijk tegenwicht voor het thema van twijfel dat in het gelijknamige nummer wordt gesteld. Deze narratieve structuur, die loopt van een conceptuele introductie tot een versterkende conclusie, weerspiegelt de cinematografische aanpak van het project van Snoop Dogg en Dah, waarbij elk nummer bijdraagt aan het vertellen van een coherent verhaal in plaats van alleen maar commerciële successen te accumuleren. De totale duur van 57 minuten en 17 seconden voor twintig-en-een nummers bevestigt deze wil tot narratieve dichtheid; het vermijdt de gebruikelijke uitrekking bij moderne hip-hop-albums terwijl gastartisten zoals Sexyy Red op « Me N OG Snoop » of Denaun op twee afzonderlijke nummers (« Cold Summer » en « My Friend /) hun eigen textuur kunnen toevoegen zonder de vordering van het album te verzwaren. Deze dubbele aard wordt bevestigd door de gelijktijdige release van het album en de film, waarvan een voorvertoning plaatsvond tijdens een privé-screening in New York op 13 mei 2025, voordat deze officieel werd uitgezonden op YouTube de volgende dag. De narratieve structuur van dit werk volgt nauwgezet het visuele ritme van het project, waarbij elk nummer bijdraagt aan het vertellen van een coherent verhaal in plaats van alleen maar geïsoleerde commerciële successen te accumuleren. Deze hybride aanpak transformeert de release tot een totale visuele ervaring en valideert daarmee de culturele relevantie van Snoop Dogg ver buiten zijn debuut met het collectief Tha Dogg Pound of zijn periode onder de naam Snoop Lion. Deze filosofische en sociale vraagstukken wortelen in een specifieke context van publiek scrutinium gerelateerd aan de prestaties van Snoop Dogg tijdens de vieringen van het tweede mandaat van Donald Trump. Als directe vervolg op Missionary (2024) en voorloper van zijn volgende studioalbum, 10 Til' Midnight*, gepland voor 2026, bevestigt dit werk de duurzaamheid van een carrière waarin elk nummer deel uitmaakt van een groter project dat verder gaat dan de simpele verkoop van platen. De compositie van het album onthult een strategie voor het selecteren van gasten die zich verlost van gebruikelijke commerciële standaarden om prioriteit te geven aan een opvallende stijlverscheidenheid, gekenmerkt door het mengsel tussen legendarische figuren en opkomend talent. Deze aanpak contrasteert met de soms vluchtige aard van featurings en transformeert elke samenwerking tot een daad van structurele integratie binnen het cinematografische project in plaats van als een simpele commerciële verschijning. De door het korte-filmformaat opgelegde narratieve dichtheid dwingt tot een constante rotatie van stemmen die de klankpalet verrijkt zonder ooit het centrale artistieke identiteit te offeren, waardoor een ecosysteem ontstaat waarin elke gast, of het nu Akeem Ali is op « You Want My All » of Tonio Armani op « Spot », actief bijdraagt aan het herdefiniëren van de status van het album. Deze complexe klankarchitectuur dient ook als institutionele brug tussen het historische erfgoed van Death Row Records en de hedendaagse ambities van Snoop Dogg, waardoor de culturele relevantie van het label gamma wordt gevalideerd naast zijn historische partner. De structuur, die loopt van een conceptuele introductie tot een versterkende conclusie via « Live Life », weerspiegelt een rigoureuze cinematografische aanpak waarbij elk nummer bijdraagt aan het vertellen van een coherent verhaal in plaats van alleen maar geïsoleerde commerciële successen te accumuleren, waardoor de release wordt getransformeerd tot een totale visuele ervaring die verder gaat dan de simpele verkoop van platen. De tracklist onthult een bijzonder dichtheidvolle collaboratieve architectuur met dertien nummers op de twintig-en-een met bevestigde featuring. Naast de eerder genoemde namen brengt het album Pharrell Williams samen bij het nummer « Spot » aan de zijlijn van Tonio Armani, evenals zangeres Sexyy Red die een nummer deelt getiteld « Me N OG Snoop ». Deze diversiteit strekt zich ook uit tot Wiz Khalifa, aanwezig op « Just the Way It Iz » met J-Black, en het duo gevormd door Akeem Ali op « You Want My All ». De aanwezigheid van Blaqthoven op « Life's Journey » en die van Denaun, die verschijnt op twee afzonderlijke nummers (« Cold Summer » en « My Friend »), illustreren een selectiestrategie die zowel gevestigde figuren uit de hip-hop als artiesten met diverse profielen omvat. Deze dichtheid aan gasten valt binnen het kader van een unieke hybride project, waarbij het album fungeert als originele soundtrack voor een korte film geregisseerd door Snoop Dogg en Dah. Uitgebracht gelijktijdig met de film, waarvan de wereldpremière plaatsvond tijdens een privé-screening in New York City op 13 mei 2025 voordat deze officieel werd uitgezonden op YouTube, overstijgt dit werk de simpele status van album om te worden tot een totale visuele ervaring. Deze dubbele aard bevestigt dat elk nummer, of het nu solo is of collaboratief, bijdraagt aan het vertellen van een coherent verhaal dat uitgelijnd is met het ritme van het cinematografische project, waardoor de release wordt getransformeerd tot een compleet document waarbij de totale duur van 57 minuten en 17 seconden dient als rigoureus narratief draagvlak in plaats van een simpele accumulatie van commerciële successen. « Iz It a Crime? Door variabele collaboraties op te nemen en een korte film te integreren in zijn releasestrategie, valide

Technische gegevens

- Uitgavedatum: 15 mei 2025 - Label: Death Row Records, gamma. - Nummers: 21 (57 min 17 s) - Start / einde: Intro / Live Life - Gasten: October London, LaRussell, JANE HANDCOCK, Charlie Bereal, Stresmatic, J-Black, Wiz Khalifa, Akeem Ali, Tonio Armani, Pharrell Williams, Denaun, Blaqthoven … - Vorig album: Missionary (2024)

🎬 De clips van het album

21 clips · doorlopend afspelen

Tracks

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17
  18. 18
  19. 19
  20. 20
  21. 21

🔥 De tracks die er doorheen breken

Hiphop/R&B-ranglijst · week van 12/10/2026

  1. 1Solar Eclipse— Drake & Don Toliver
  2. 2Quebec— Drake
  3. 3I Just Might— Bruno Mars
  4. 4Cold Shoulder— Drake, Don Toliver & Yebba
  5. 5Janice STFU— Drake
  6. 6Dead Fresh— Lil Baby
  7. 7Classic— Drake
  8. 8What You Need— Tems
  9. 9Cinderella— Mac Miller Featuring Ty Dolla $ign
  10. 10So Good— Jhene Aiko Featuring Kendrick Lamar

Recensie gepubliceerd op 10/10/2026 · Chroniques

© 2026 rap.fr — Alle rechten voorbehouden.

Andere chroniques