Snoop Dogg - That’s My Work 3

Dit album bestaat uit twintig nummers, waarvan er dertien één of meerdere gastartiesten bevatten, waardoor de lijst met namen een manifest wordt van stilistische continuïteit over een periode waarin de artiest ook Kush en 7 Days Instrumentals uitbrengt, beide uit 2014.

Pop Bang: Daz Dillinger opent de deur naar het recente verleden.

Het album begint direct met "Pop Bang", een nummer dat het project vanaf de eerste seconden verankert in de klassieke gangsta-traditie. De aanwezigheid van Daz Dillinger op dit nummer is geen toeval: het versterkt de erfenis van het label Doggy Style Records en herinnert aan de lange duur van een artistieke vriendschap die al decennia bestaat. Hun samenwerking gaat terug tot Tha Doggfather (1996), waar Daz Dillinger al door Snoop Dogg werd uitgenodigd, en wordt voortgezet met "I’m Threw Witchu" (R&G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece, 2004) en "Candy (Drippin’ Like Water)" (Tha Blue Carpet Treatment, 2006). Op dit openingsnummer herwinnen het duo een dynamiek van gelijkwaardigheid die het sonische universum van de West Coast sinds de jaren 90 definieert.

Never Had It Like This: Warren G en Teeflii, een generatiebrug.

In het hart van de plaat fungeert het nummer "Never Had It Like this" als een smeltkroes waarin twee artiesten met verschillende, maar complementaire achtergronden samenkomen. De bijdrage van Teeflii, een lokale rapper, komt samen met die van Warren G, een icoon van de Golden Era. Deze samenwerking creëert een tastbare generatiebrug tussen het heden en het verleden. Voor Warren G herinnert deze samenwerking aan zijn lange geschiedenis met Snoop Dogg, te zien in nummers als "Groupie" (Tha Doggfather, 1996) of "Don't Tell" (No Limit Top Dogg, 1999). Voor Teeflii daarentegen, vond de ontmoeting pas na dit album plaats, aangezien het duo later samenwerkte aan het nummer "Addicted" van het album Starr (2015), wat aantoont dat Snoop Dogg de wens had om opkomende artiesten naast zijn gevestigde namen te brengen.

On Edge: Kali Uchis brengt een unieke melodische textuur

De diversiteit van de geluiden wordt bevestigd met "On Edge", dat de stem van Kali Uchis introduceert in de traditionele rapwereld van Snoop Dogg. Haar aanwezigheid markeert een melodische breuk, en brengt een moderne, vrouwelijke textuur die contrasteert met de gebruikelijke, meer rauwe of funk-achtige benaderingen. Deze uitnodiging past binnen de wens van de artiest om zijn sonische wereld te verbreden, verder dan alleen gangsta-referenties, hoewel dit de fundamentele positie van de artiest als songwriter niet verandert, zoals ook blijkt uit het nummer "Freestyle", waar Kurupt de leiding overneemt voor een meer traditionele terugkeer.

Weed N Wax: Soopafly keert terug naar de funkwortels van het label

De lokale en functionele basis wordt hernieuwd door de aanwezigheid van Soopafly op "Weed N Wax". Dit nummer herinnert aan een tijd waarin Snoop Dogg en Soopafly al samen op het podium stonden in de jaren 2000, zoals op het nummer "Lollipop" (Paid tha Cost to Be da Bo$$, 2002) of "Can U Control Yo Hoe" (R&G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece, 2004). Op dit album uit 2014 keert Soopafly niet terug als een nieuwe artiest, maar als een bewaker van de funkroots van het label, en draagt hij bij aan het opnieuw activeren van de rauwe energie van een muzieksceen in Oakland die een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis van de hiphop.

Ain't Nobody: de intensiteit van de samenwerkingen als belangrijkste kracht.

De structuur van That’s My Work 3 is gebaseerd op de vele samenwerkingen met legendarische artiesten van de West Coast. Van de twintig nummers bevatten er dertien een gastoptreden, waardoor een sonisch mozaïek ontstaat waarin de songwriting de rode draad vormt. Namen als Tha Dogg Pound ("Dick Walk"), Black Hef, E-White en Kokane ("Ain’t Nobody") of Pooh Bear ("Happy Birthday, Pt. 2") dragen bij aan dit evenwicht tussen traditie en moderniteit. Elke samenwerking brengt een specifieke kleur: van de rauwe, collectieve energie van "Ain't It Man" tot de zachtere klanken van de nummers met Kali Uchis. Het album vermijdt eentonigheid, terwijl het een consistente stijl behoudt. De tracklist bevestigt deze ambitie met iconische nummers zoals "Dick Walk", waarin Tha Dogg Pound centraal staat in een terugkeer naar de funk, of "Around the World" en "What's Yo Pleasure", die de legendarische dynamiek tussen Snoop Dogg en Daz Dillinger nieuw leven inblazen. Deze samenwerkingen zijn meer dan alleen gastoptredens; ze resoneren met de gedeelde geschiedenis van de twee artiesten en herinneren aan hun eerdere gezamenlijke bijdragen aan belangrijke albums zoals Tha Doggfather (1996) of Doggumentary (2011), terwijl ze tegelijkertijd een continuïteit aankondigen die tijd overstijgt. De aanwezigheid van Pooh Bear op "Happy Birthday, Pt. 2" en die van Kurupt op "Freestyle" completeren dit beeld en illustreren hoe Snoop Dogg een groot aantal van zijn historische collega's samenbrengt om de lange levensduur van het label te vieren. Deze collectieve aanpak transformeert That's My Work 3 in een manifest van eenheid op de West Coast, waarbij de vele gastoptredens de belangrijkste drijfveer voor artistieke waarde vormen. Het album onderscheidt zich door zijn vermogen om zo uiteenlopende stemmen te integreren, zoals die van Kali Uchis op "On Edge" of Black Hef met E-White en Kokane op "Ain't It Man", zonder ooit de "gangsta"-identiteit op te offeren die ten grondslag ligt aan het project. Met "Gangstas Don't Live That Long" als afsluiting valideert het album een strategie waarin het erfgoed niet alleen wordt genoemd, maar actief wordt bewaard door de rauwe kracht van ongeveer twintig nummers die het verhaal vertellen van een heel label, door de stemmen van zijn meest invloedrijke leden.

That’s My Work 3 is een succes dankzij het vermogen om een groot aantal gastartiesten te integreren zonder de identiteit van de hoofdartiest te verdunnen. Het album sluit af met "Gangstas Don’t Live That Long", waarmee de erfenis van dit project wordt bezegeld, een project dat verscheen tussen twee andere studioalbums, Kush en 7 Days Instrumentals, beide uit 2014. Het album werkt minder door verrassende geluiden dan door de kracht van het samenbrengen van een groot deel van de West Coast discografie rondom Snoop Dogg.

Technische specificaties

- Release datum: 27 februari 2014 - Label: Doggy Style Records - Aantal nummers: 20 - Openings-/afsluitingsnummer: Pop Pop Bang / Gangstas Don’t Live That Long - Gastartiesten: Daz Dillinger, Tha Dogg Pound, Teeflii, Warren G, Kali Uchis, Soopafly, Black Hef, E-White, Kokane, Kurupt, Pooh Bear - Voorgaand album: Kush (2014)