Steve Lacy - Hocus Pocus - Book 'H' of "Practitioners"

Zes nummers worden binnen een uur en dertien minuten op het label Les Disques du Crépuscule uitgebracht, zonder dat er gastartiesten worden vermeld en zonder dat een producer of geluidstechnicus kan worden geïdentificeerd op basis van de beschikbare informatie.

Hubris: het nummer dat de cirkel van woordspelingen opent.

Het openingsnummer, Hubris, legt onmiddellijk de basis: het is niet zomaar een inleiding, maar een uitnodiging om het album te beschouwen als een logische reeks van taalspelingen. Het woord "hocus" dient hier als een sleutel om de betekenis van elk nummer te ontrafelen, terwijl de saxofoon alleen al de volledige expressieve lading draagt. Er is geen voice-over en geen externe samenwerking te horen: het is een solo die de volledige last van het concept draagt, zonder dat het nodig is om namen of credits toe te voegen. De opening werkt als een semantische provocatie, waarbij de vorm van de zin en de voorgeschreven leesvolgorde hun eigen logica opleggen, nog voordat de eerste akkoord klinkt.

Hocus-Pocus: het hoogtepunt van dubbelzinnigheid in een saxofoonsolo.

In het hart van de plaat bevindt zich Hocus‑Pocus, een titel die de intentie van het project samenvat: rijm, klankspel en samengestelde woorden worden tot het uiterste gedreven. Hier bereikt het concept zijn hoogtepunt, want de saxofoon verkent zowel de hoge als de lage tonen om frases te creëren waarin elke noot lijkt te antwoorden op een vraag die door de vorige titel wordt gesteld. De productie blijft onopvallend; er is geen sprake van een specifieke mix of arrangement, wat de indruk versterkt dat het instrument en de melodielijn de hele klanktextuur bepalen. Er zijn geen gastartiesten of vocale overdubs: de saxofoon is zowel de auteur als de uitvoerder van een solo die op zichzelf staat.

The Heebies-Jeebies: de komische val van een instrumentaal conceptalbum.

De afsluitende track, The Heebies‑Jeebies, functioneert als een gesloten cirkel waarin het concept zich tegen zichzelf keert. Deze track probeert niet de raadselachtige vraag die door Hubris wordt opgeworpen te beantwoorden; in plaats daarvan biedt het een humoristische en chaotische versie ervan, waarin de serieuze aard van de intellectuele oefening plaatsmaakt voor het lachen. De saxofoon herwint een ogenschijnlijke vloeiendheid, die in werkelijkheid een zeer rigoureuze structuur verbergt: elke frase lijkt geïmproviseerd, maar is dat niet, omdat deze precies voldoet aan de eisen van de titel. De humor is dus vooral van formele aard, en niet dramatisch: de track eindigt met een knipoog die eraan herinnert dat elke track is bedacht als een schakel in een logische keten, waarbij de laatste track alle voorgaande bevestigt. Steve Lacy plaatst Hocus Pocus – Book ‘H’ of “Practitioners” in de lijn van zijn jazzdiscografie, na albums zoals The Beat Suite (2003), Soprano Sax (1958) en Reflections: Steve Lacy Plays Thelonious Monk (1959). Elke track op de tracklist — Hubris, Hallmark, Hurtles, Hustles, Hocus-Pocus en The Heebies-Jeebies — draagt bij aan een rigoureuze semantische structuur, waarin woordspelingen niet zomaar een versiering zijn, maar juist de basis vormen van de compositie. Steve Lacy construeert hier een manifest van dubbele betekenis, waarbij elke track een muzikaal raadsel is. Er zijn geen gastmuzikanten die deze instrumentale eenzaamheid verstoren, en er wordt geen producer genoemd in de beschikbare bronnen.

Technische specificaties

- Uitgebracht: 11 augustus 2008 - Label: Les Disques du Crépuscule - Nummers: 6 (41 minuten en 31 seconden) - Openingsnummer / afsluitingsnummer: Hubris / The Heebies-Jeebies