Steve Lacy - Lumps

The New Duck: het thema van het album

De sopraan is geen communicatiemiddel; het is een geluidsarchitectuur. De titel is geen retorische figuur; het is een onderwerp, een eigennaam die een wereld introduceert waarin de grens tussen instrument en spraak vervaagt. Het volgende nummer, "Torments", ontwikkelt deze vocabulaire zonder gebruik te maken van woorden: elk geluid van de sopraan wordt een werkwoord, elke ademhaling een voorzetsel.

Torments en Lumps: de syntactische uitbreiding

Het hart van het album ligt in de manier waarop het kwartet zijn zinnen opbouwt. "Torments" presenteert zich niet als een afzonderlijke titel; het verlengt de zin die is geopend door "The New Duck". De sopraan speelt hier een rol als harmonie, terwijl Michel Waisvisz, Maarten Altena en Han Bennink hun eigen registers toevoegen: synthesizer, bas, drums en percussie. Het collectieve schrijven resulteert in een dichtheid waarin elke instrumentale stem zowel onderwerp als object van de muzikale discours is. "Lumps", de centrale titel van het werk, is hierin het middelpunt: het sluit de zin niet af, maar plooit deze terug op zichzelf, als een reflectie die de eerdere uitbreiding transformeert in een nieuwe laag van intensiteit.

Snip en Chops: de ritmische val

Het einde van het album functioneert als een reeks werkwoorden die de geluids tekst afsluiten. "Snip" biedt geen conclusie in de gebruikelijke zin; het knipt, het isoleert een fragment van de vorige zin om er een nieuw element van te maken.

Het kwartet als een linguïstisch systeem.

Lumps biedt meer dan alleen nummers; het is een collectieve creatie waarin elk lid van de groep bijdraagt aan het vormen van een gemeenschappelijke taal: Steve Lacy op sopraansaxofoon, Michel Waisvisz op synthesizers, Maarten Altena op bas en Han Bennink op drums. De productie is niet toevertrouwd aan een externe producer, maar ontstaat uit de interactie tussen de vier muzikanten, en wordt uitgebracht onder het label Instant Composers Pool (catalogus ICP 016). De plaat is onderdeel van een reeks: hij wordt voorafgegaan door The Gap (1972) en gevolgd door Trickles (1976), terwijl Steve Lacy al eerder albums had uitgebracht zoals Soprano Sax (1958), Reflections: Steve Lacy Plays Thelonious Monk (1959), The Straight Horn of Steve Lacy (1960), Evidence (1962), Disposability (1966), Sortie (1966), Epistrophy (1969) en Moon (1971).

Een overzicht van een album dat de taal van de jazz opnieuw uitvindt.

Lumps presenteert niet alleen een verzameling nummers; het bouwt een systeem op waarin elk nummer een voorstel, een zin, een muzikale frase is. Het album stelt de vraag wat instrumentatie betekent wanneer deze zich losmaakt van de traditionele rol van begeleiding en zelf het enige onderwerp van de opname wordt.

Technische specificaties

- Uitgave: 1975 - Label: Instant Composers Pool - Aantal nummers: 5 - Openings-/afsluitingstrack: The New Duck / Chops