rap.frhiphop.fron air
✨ AbonnementAanmelden
RAP.FR
Tamia - A Nu Day
Chronique d'album

Tamia - A Nu Day

Opmerking van de redactie6,0/ 10
Door Le Stagiaire·

Het album opent met Interlude, een introductieliedje dat Tamia meteen positioneert als een artiest die een breuk maakt met het recente verleden van Tamia. Deze radicale overgang naar een progressievere sound, minder gericht op ballads, markeert het definitieve einde van de adult contemporary-periode die in 1998 begon met haar eerste album. Dit album is niet slechts een natuurlijke evolutie; het introduceert een agressieve benadering qua songformaten, waarbij Tamia afstand neemt van haar geluid uit het verleden om zich aan te sluiten bij de codes van het moderne urban R&B uit de late jaren 90 en vroege jaren 2000.

Van Tamia naar A Nu Day: de sprong naar Elektra en het einde van de Qwest-periode

Dit tweede studioalbum, uitgebracht door EastWest Japan en Elektra op 1 oktober 2000, belichaamt Tamia's duidelijke wil om zichzelf opnieuw uit te vinden. De stilistische overgang wordt bewust gekenmerkt door een benadering die minder gericht is op ballads dan die van haar vorige album. Deze verandering past in een bredere strategie: Elektra, waarvan het hoofdkantoor werd geleid door Sylvia Rhone, wilde Tamia positioneren als een duurzame urban ster, vergelijkbaar met de carrières van Mariah Carey en Whitney Houston in die tijd. De zangeres zelf heeft verklaard dat dit album "agressiever is qua songformaten", wat de intentie van een volledige vernieuwing bevestigt die doorheen de tracklist doorklinkt.

De definitieve breuk met de adult contemporary-sound

Het geluid van het album is het werk van een klein team, maar met een uitzonderlijke artistieke kracht. Tamia werkte samen met een beperkt aantal auteurs en producers die de kenmerken van een nieuw tijdperk dragen: Dallas Austin, Shep Crawford, Missy Elliott, Bink!, Errol McCalla en Jazz Nixon. Sommige van deze kunstenaars zouden later terugkeren als medewerkers bij Tamia's volgende albums, zoals More in 2004. De aanwezigheid van Missy Elliott is in deze context bijzonder significant: als een van de belangrijkste figuren in de hiphop en R&B van die tijd, had ze het decennium al op haar naam geschreven met haar album Supa Dupa Fly (1999), dat hits als "Sock It 2 Me" en "She's a Bitch" voortbracht. Het is deze samenwerking met een producer van deze kaliber die Tamia in staat stelt een diva-status te bereiken, een ontwikkeling die door critici zoals Michael Paoletta van Billboard werd geprezen, die in haar een van de sterren van morgen zag. Het geheel van deze figuren geeft het project een onmiddellijke geloofwaardigheid.

Het laatste woord: The 213 Click en het nummer dat het album afsluit

Het is op het afsluitende nummer, met de titel Can't Go for That, dat de tracklist expliciet de aanwezigheid van The 213 Click aangeeft. Deze samenwerking vindt plaats aan het einde van het album, waarmee een stedelijke sfeer wordt bevestigd die al duidelijk is vanaf het openingsintermezzo. De concrete bijdrage van deze bevestigde aanwezigheid op het laatste nummer ligt in de bevestiging van een duurzame stedelijke status voor Tamia, wat tegemoetkomt aan de verwachtingen van de platenmaatschappijen die haar zagen als een artiest voor de lange termijn. Het is deze laatste track, met haar gast, die de toon zet voor deze stilistische overgang naar een progressiever geluid dat minder gericht is op ballads dan het eerste album.

De status van urban diva dankzij Missy Elliott

Naast de samenwerkingen die op de plaat zijn bevestigd, is Tamia's carrière verrijkt door eerdere belangrijke partnerschappen die haar reputatie vormden voordat A Nu Day uitkwam. In 1994 tekende ze een contract bij Warner Bros. om samen te werken met de legendarische producer Quincy Jones aan het album Q's Jook Joint, waarbij ze bijdroeg aan opmerkelijke singles als "You Put a Move on My Heart" en "Slow Jams". Deze ervaringen hebben niet alleen haar geloofwaardigheid bij de grote platenmaatschappijen gevestigd, maar hebben ook de weg vrijgemaakt voor haar overstap naar Elektra, waar het doel was om haar uit te bouwen tot een duurzaam urban-icoon. In deze context van ontwikkeling heeft Tamia haar status verstevigd, van het aanvankelijke succes van haar eerste album naar een bredere internationale erkenning. Haar stem is al snel synoniem geworden met een nieuwe definitie van soul, wat leidde tot klassiekers als "Stranger in My House" en "Officially Missing You". De ontmoeting met Anita Baker, die haar in 1996 introduceerde bij basketbalspeler Grant Hill, markeerde een belangrijke persoonlijke mijlsteen en leidde in 1999 tot hun huwelijk. Deze biografische en professionele elementen getuigen van een carrière in volle bloei, waarbij elk project – van bijdragen aan filmmuziek tot samenwerkingen met top-producenten – bijdroeg aan haar artistieke duurzaamheid. Het oordeel over dit album is genuanceerd; volgens sommige waarnemers bood het een aangename luisterervaring, maar was het niet bijzonder innovatief. De aanwezigheid van een cover, Love Me in a Special Way, een bewerking van de single van DeBarge uit 1983, voegde een retro-element toe aan een album dat resoluut naar de toekomst streeft. Tussen de waardering voor de stilistische overgang en de bedenkingen over de algehele inconsistentie, fungeert A Nu Day als een brug tussen haar eerste album en het daaropvolgende, More uit 2004, en legt het de basis voor een artistieke duurzaamheid onder leiding van Elektra.

Technische gegevens

- Uitgebracht op: 1 oktober 2000 - Label: EastWest Japan, Elektra - Nummers: 13 - Opening/sluiting: Interlude / Can't Go for That - Gasten: The 213 Click

🎬 De clips van het album

13 clips · doorlopend afspelen

Tracks

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13

🔥 De tracks die er doorheen breken

Hiphop/R&B-ranglijst · week van 16/11/2026

  1. 1I Just Might— Bruno Mars
  2. 2Janice STFU— Drake
  3. 3What You Need— Tems
  4. 4Dead Fresh— Lil Baby
  5. 5So Good— Jhene Aiko Featuring Kendrick Lamar
  6. 6WTF GOIN— Belly Gang Kushington & 21 Savage
  7. 7Solar Eclipse— Drake & Don Toliver
  8. 8AH HA— Cardi B
  9. 9Cold Shoulder— Drake, Don Toliver & Yebba
  10. 10Quebec— Drake

Recensie gepubliceerd op 15/11/2026 · Chroniques

© 2026 rap.fr — Alle rechten voorbehouden.

Andere chroniques