Tamia - More

On My Way opent de deur naar een enerverend project van drie jaar, de tijd die Tamia nodig had om het diagnose van multiple sclerose te verwerken en zich in te zetten voor haar behandeling. Dit studioalbum, uitgebracht op 5 april 2004 via Elektra, is de derde stap in de carrière van de Canadese zangeres, en ligt tussen A Nu Day (2000) en Between Friends (2006). Oorspronkelijk getiteld Still en gepland voor augustus 2003, moest het album worden uitgesteld nadat Tamia de medische diagnose had gekregen. Pas toen de ziekte in remissie was, kon het album worden uitgebracht. Deze terugkeer naar de basis is bedoeld als een daad van vocale en narratieve rehabilitatie, waarbij persoonlijk materiaal voorrang krijgt boven de trends van het moment. Terugkeer naar Elektra: een album dat drie jaar in de schaduw van multiple sclerose werd ontwikkeld

Een volwassen R&B-project ontwikkeld in de schaduw van de ziekte

Meer dan een simpel terugkeren naar de R&B-roots, presenteert More zich als een heterogene maar samenhangende muzikale architectuur die terugkeert naar de fundamentele principes. De productie, het resultaat van samenwerkingen met Babyface, Seven Aurelius, Shep Crawford, Poke & Tone, Spanador en R. Kelly, weigert het conformisme in de stijl. Tamia heeft ervoor gekozen om niet te volgen in de stroom van de tijd, maar in plaats daarvan meer verfijnde en volwassen geluiden te verkennen. Deze benadering verklaart waarom de kritische reactie over het algemeen gematigd is: hoewel de stem wordt geprezen als krachtiger en volwassener dan op eerdere albums, worden sommige nummers gezien als pure R&B-pop, terwijl andere eerder als vulling fungeren. Het album vindt een precair evenwicht tussen een uitgesproken vocale ambitie en de risico's van een te veilige zoektocht die niet echt nieuwe wegen opent. "On My Way" en "No Way": de bewakers van een herwonnen volwassenheid in het vocale spel

De architectuur van het album wordt ingekaderd door twee titels die een persoonlijke koers definiëren: On My Way fungeert als openingsnummer en No Way markeert de afsluiting van de ervaring. Deze afsluitende nummers fungeren als de wachters van een herwonnen volwassenheid in Tamias vocalisme. Tussen deze grenzen verkent het album vragen over persoonlijke relevantie, waarbij het weigert zich te laten afleiden door wat populair is en zich richt op wat bij de artiest zelf resoneert. Deze narratieve structuur geeft samenhang aan een project dat is ontstaan in de schaduw van een ziekte, waardoor de medische tussenstap wordt omgevormd tot een katalysator voor artistieke groei in plaats van een belemmering. Het leger van partners: vijf samenwerkingen die het geluid verruimen zonder de integriteit van de artiest te verminderen

Vijf samenwerkingen die het geluid van Tamia verruimen

De strategie voor de samenwerkingen op dit album is gebaseerd op vijf nummers met bevestigde gastartiesten: Red Cafe, Freck The Billionaire, Fabolous, Mario Winans en Gerald Levert. Ieder van deze gastartist brengen een unieke stem mee naar het project, waardoor het geluid wordt uitgebreid zonder de integriteit van de hoofdartiest te verminderen. Mario Winans is te horen op Mr. Cool, waar hij zijn rol als vaste partner, met wie Tamia al eerder had samengewerkt bij haar vorige albums, opnieuw op zich neemt, terwijl Gerald Levert de line-up compleet maakt op (They Long to Be) Close to You. De gemengde reacties: wanneer het zoeken naar persoonlijke relevantie stuit op pure pop-verwennerij

De kritische analyse onthult een tegenstelling tussen Tamia's vocale kracht en de artistieke keuzes die het album kenmerken. De recensenten hebben de vocale prestaties geprezen en het verfijnde geluid opgemerkt, maar ze hebben ook gewezen op momenten die als overdreven popgehalte werden beschouwd. Dit gebrek aan stilistische vernieuwing heeft sommige commentatoren ertoe gebracht het album te beschouwen als een te veilige keuze die niet weet te onderscheiden van de massa van diva's die zich aan dezelfde formules houden. Het album geeft zo de voorkeur aan persoonlijk materiaal, zodat het streven naar een stilistische evolutie lijkt te stuiten op een wil om trouw te blijven aan de eigen codes, met het risico dat dit het potentieel voor vernieuwing beperkt.

Dit is een terugkeer naar de bronnen die niet zozeer een terugtrekking is als wel een bevestiging van artistieke uniciteit in het licht van de eisen van de muziekindustrie.

Technische gegevens

- Uitgebracht op : 5 april 2004 - Label : Elektra - Nummers : 15 - Opening / sluiting : On My Way / No Way - Gasten : Red Cafe, Freck The Billionaire, Fabolous, Mario Winans, Gerald Levert - Vorige album : A Nu Day (2000)