TripleGo - 33

TripleGo, een duo uit Montreuil met een lange geschiedenis, die teruggaat tot 2020 (2017), verfijnt hun experimentele stijl met hun nieuwe studioalbum, 33. Dit album, uitgebracht op 22 mei 2025 bij het label Twareg, is een directe en coherente voortzetting van de eerdere uitgaven van het collectief, met name GIBRALTAR (2023) en de vorige release, NOIR CARBONE (2024). Na jaren van muzikale ontwikkeling, waaronder Machakil, Yeux Rouges en het gemeenschappelijke project TWAREG 2.1 (2021), bevestigen Sanguee en Momo Spazz hier hun positie als pioniers van "cloud rap" in Frankrijk, zonder te proberen de vorm te breken.

Duik in de unieke geluidswereld

Het album begint met Dreamin, het eerste nummer, dat direct de experimentele geluiden introduceert die kenmerkend zijn voor het duo. Deze introductie is niet bedoeld om te imponeren door radicale veranderingen, maar creëert een omgeving waarin de rijke productie een geschikte achtergrond biedt voor de onconventionele teksten. De stem is duidelijk te horen, zonder overstemd te worden, waardoor deze intro echt de identiteit van het album definieert. Het bevestigt dat de artistieke identiteit volledig in handen is van Momo Spazz en Sanguee. Er is geen behoefte aan gastartiesten om dit geluid te valideren; de stijl is zo consistent dat externe invloeden overbodig zijn.

Een dichte en onconventionele verhaalstructuur

Op deze belangrijke nummers dient de dichte productie als een kader voor teksten die geen blad voor de mond nemen, en illustreert een brute kracht die contrasteert met de luchtige introductie. In plaats van te proberen de texturen te diversifiëren door samen te werken met andere artiesten, behoudt het duo een rechtlijnige aanpak, waarbij elk nummer bijdraagt aan de boodschap. De geluidsdichtheid is hier de enige drijvende kracht achter het verhaal, en bewijst dat de interne consistentie voldoende is om zware thema's te behandelen, zonder externe samenwerkingen nodig te hebben om meer impact te creëren.

Het hoogtepunt van een consistente stijl

Op track 9, Class Business, wordt het hoogtepunt van een consistente stijl geïllustreerd, die zich heeft ontwikkeld tussen de uitgaven van GIBRALTAR (2023) en NOIR CARBONE (2024). Dit nummer markeert een precies evenwicht in de ontwikkeling van het duo, waarbij de tekst en het geluid zonder spanning met elkaar in dialoog gaan. Dit is een extra bewijs dat de kracht van TripleGo ligt in hun vermogen om een unieke visie te behouden, vanaf hun begin met 2020 (2017) tot deze erkenning in 2025. De productie bereikt een hoogtepunt van evenwicht, waarbij elk element is geplaatst om de algehele boodschap te dienen, zonder te proberen het album te zwaarder te maken met onnodige excursies of gastartiesten die niet passen in deze gesloten wereld.

Het feestelijke en solistische einde van het album

Het album eindigt met een feestelijke en solistische noot, met Mamacita, de laatste track van het werk. Deze afsluiting bevestigt definitief de identiteit van het album als een zelfstandig werk, los van de marketingstrategie van samenwerkingen. Op deze laatste track bevestigen de twee artiesten dat hun zoektocht naar tijdloosheid geen externe validatie vereist. Op track 11 neemt het album 33 de vorm aan van een manifest van consistentie, waarbij de stem van het duo centraal staat binnen de conceptuele grenzen van hun eigen geluid. De compacte structuur van 33, met elf nummers en een totale duur van 35 minuten en 34 seconden, getuigt van een strenge redactie, waarbij elke track belangrijk is in deze gesloten akoestische architectuur. Het album kan dus gezien worden als een logische en verfijnde voortzetting van het vorige album, NOIR CARBONE (2024), en consolideert de artistieke ontwikkeling die al begon met 2020 (2017), terwijl het toch een consistente stijl behoudt sinds de lancering van het gemeenschappelijke project TWAREG 2.1 (2021). Naast het technische aspect, bevestigt de productie, die gezamenlijk wordt uitgevoerd door Momo Spazz en Sanguee, dat de kracht van TripleGo ligt in hun vermogen om een zelfstandig universum te creëren, zonder afhankelijk te zijn van externe validatie. Deze interne aanpak, zichtbaar vanaf de sfeervolle introductie van Dreamin tot de feestelijke afsluiting van Mamacita, toont aan dat het duo vanaf hun oorsprong in Montreuil perfect het eigen muzikale taalgebruik beheerst. Het album positioneert zich dus niet als een radicale verandering, maar als een natuurlijke evolutie van een groep die heeft weten om hun discografische lange levensduur om te zetten in een solide en tijdloze artistieke identiteit, die is verankerd in de codes van het Franse "cloud rap", terwijl ze toch experimentele geluidsgebieden verkennen. Tussen Dreamin die de grenzen markeert en Mamacita die de identiteit bevestigt, probeert 33 niet te innoveren door de vorm, maar door een reeds goed gevestigde identiteit verder uit te diepen. Na eerdere releases zoals GIBRALTAR (2023) en NOIR CARBONE (2024), bevestigt dit album dat de kracht van het duo ligt in hun vermogen om muziek te produceren die dicht, coherent en volledig intern is. De productie, die wordt uitgevoerd door Momo Spazz en Sanguee, blijft het centrale element van het werk, waardoor dit album een essentiële stap is om de evolutie van een groep te begrijpen die heeft weten een eigen universum te creëren, zonder ooit externe samenwerkingen nodig te hebben om hun legitimiteit te bevestigen.

Technische gegevens

- Uitgave: 22 mei 2025 - Label: Twareg - Nummers: 11 (35 minuten en 34 seconden) - Opening / afsluiting: Dreamin / Mamacita - Vorige album: NOIR CARBONE (2024)