A$AP Rocky - Don’t Be Dumb

Osiem lat ciszy, okładka zaprojektowana przez Tima Burtona: A$AP Rocky postawił na efektowny powrót z albumem Don't Be Dumb. Choć oczekiwanie było uzasadnione po jego ostatnim solowym projekcie z 2018 roku, rzeczywistość tego albumu nie dorównuje oczekiwaniom.

Mieszane reakcje na powrót, który nie okazał się triumfem

Zamiast uniwersalnej celebracji, Don't Be Dumb raczej wzbudził wątpliwości wśród słuchaczy. Krytycy szybko zauważyli, że ten czwarty album studyjny nie spełnia początkowych obietnic artystycznych. Choć wydawało się, że bogata aranżacja dźwiękowa i różnorodność współprac zratują projekt, ostateczna reakcja pozostaje mieszana, a dzieło jest oceniane jako coś mniej niż triumf, pomimo wysiłków włożonych w spektakularny powrót po długiej przerwie.

Różnorodne gościnne występy nie chronią przed krytyką.

Oficjalna lista utworów zawiera szesnaście ścieżek dźwiękowych z różnymi udziałami artystów, ale te współprace nie zdołały ukryć słabości albumu. Na utworze Stay Here 4 Life obecność Brenta Faiyaza potwierdza jego udział, dodając kolejny głos do utworu, ale nie zmienia jego ogólnego wpływu. Podobnie, na Stop Snitching współpraca z BossMan Dlow i Sauce Walka jest dobrze udokumentowana, ale nie udaje się jej przekształcić utworu w sukces artystyczny. Na Whiskey (Release Me) połączenie Gorillaz i Westside Gunna to nietypowa konfiguracja, łącząca zespół i solowego artystę, jednak to rozwiązanie nie wystarczyło, aby zagwarantować sukces utworu w oczach odbiorców. Wreszcie, na The End występują Jessica Pratt i will.i.am, wnosząc swój własny styl, ale nie zmienia to ogólnej oceny albumu.

Niepewny dźwięk i tematy polityczne ambitnego projektu.

Poza tytułami, problemem jest przede wszystkim sama produkcja. Ta uwaga dołącza się do krytycznych ocen, które zauważają, że album nie w pełni realizuje swoje ambicje narracyjne i polityczne. Projekt porusza osobiste tematy, takie jak ojcostwo i relacja z Rihanną, jednocześnie rzucając okiem na amerykański kontekst polityczny. Jednak te tematy nie zdołały stworzyć poszukiwanej spójności. Architektura dźwiękowa, opisana jako składająca się z trzech bardzo odrębnych części, w tym muzyki trap, nie jest w stanie zapewnić wystarczającej jedności, aby przekształcić to długie oczekiwanie w trwały sukces artystyczny.

Krytyczna ocena ambitnego dzieła, które nie osiąga pełni sukcesu technicznego.

Współprace i poruszane tematy oferują interesujące elementy, ale nie wystarczają, aby zrekompensować luki w brzmieniu i krytycznej ocenie. Album z pewnością oznacza powrót A$AP Rocky po ośmiu latach, ale nie udaje mu się przekształcić tej nieobecności w trwały sukces artystyczny.