Anderson .Paak - Malibu

Album Malibu autorstwa Andersona Paaka, który przyniósł mu komercyjny sukces i umocnił jego pozycję w historii muzyki. Wydany 15 stycznia 2016 roku przez Steel Wool Records, ten utwór o długości 1 godziny i 1 minuty zawiera osiemnaście utworów, które tworzą spójne doświadczenie słuchowe. Już od pierwszych minut z utworem The Bird, płyta wyraźnie nawiązuje do muzyki soulu lat 60, oferując ciepłą i długotrwałą teksturę, która odchodzi od współczesnych trendów w rapie. Ten organiczny styl tworzy przyjemną atmosferę, w której połączenie instrumentów funk i elementów hip-hopu, sprawia, że słuchacz doświadcza wyjątkowego brzmienia languorous.

Funkowe otwarcie: nawiązanie do lat 60 i pewność artystyczna

Funkowe otwarcie płyty, od razu umacnia nawiązanie do muzyki lat 60, dając projektowi solidne fundamenty. Ten utwór, jako otwarcie, natychmiast umiejscawia Andersona Paaka w tradycji dźwiękowej, która jest porównywana z twórczością Stevie Wondera i Kendricka Lamara przez krytyków, co potwierdza jego odwagę artystyczną. Ta organiczna tekstura działa jak solidna podstawa, pozwalając artystowi swobodnie poruszać się między surowym hip-hopem a czystym soulem. Ta zdolność do odrzucania kategorii jest jednym z kluczowych elementów albumu, który potrafi łączyć różne elementy, zachowując jednocześnie swoją oryginalność. Utwór ten działa jak zaproszenie do słuchania albumu jako spójnej i unikalnej całości, odchodząc od typowej fragmentaryzacji współczesnych płyt rapowych.

Doświadczenie dźwiękowe: ciepłe tekstury i długie formaty

W centrum płyty, połączenie żywych instrumentów i elementów hip-hop tworzy wciągającą atmosferę, która uzasadnia długie i uważne słuchanie. Całkowita długość 1 godziny i 1 minuta sugeruje pełne doświadczenie słuchowe, w którym utwory następują po sobie, tworząc spójną całość. Ta architektura dźwiękowa pozwala Andersonowi.Paakowi pokazać swoją wszechstronność, przechodząc od funku soul po wpływy lat 90, bez jednak przerywania płynności przekazu. Utwory promujące, takie jak The Season / Carry Me, Am I Wrong, Room in Here i Come Down, stanowią fundament tej struktury, każdy z nich wnosi swój osobisty charakter do całości. Utwór Come Down z kolei, znalazł szczególne uznanie, zajmując 44. miejsce w zestawieniu najlepszych utworów z 2016 roku, przygotowanym przez Pitchfork. Strategia współpracy w albumie jest subtelna: sześć utworów zawiera dodatkowe wokale, bez jednak obciążania produkcji. Każde gościnne wystąpienie stanowi organiczny dodatek, który służy ogólnemu brzmieniu płyty, a nie odwraca się od niej. Na 3. utworze, The Waters, BJ The Chicago Kid wnosi swoją potwierdzoną obecność, wzbogacając teksturalnie brzmienie. Dalej, na 6. utworze, ScHoolboy Q dodaje energii do Am I Wrong, promocyjnego singla, który zrobił wrażenie. Na 7. utworze pojawia się Rapsody w utworze Without You, dodając głębi tekstowej kompozycji. Na 9. utworze, Lite Weight, znajduje się chór The Free Nationals United Fellowship Choir, który wnosi duchową i zbiorową wymiar do utworu. Na 10. utworze, Room in Here, spotykają się dwie sprawdzone osobowości, The Game i Sonyae, tworząc singiel, który również pełnił funkcję promocyjną. Na koniec, na 16. utworze, The Dreamer, album kończy się zaproszeniem od Talib Kweli i chóru Timan Family Choir, tworząc ostateczny, soulfulowy akcent z rapowym elementem i chórem. Te współprace nie są jedynie warstwami, ale naturalnymi rozszerzeniami stylu Andersona.Paak.

Kontemplacyjny epilog: łagodny i logiczny koniec albumu

Kontemplacyjny epilog albumu znajduje się na utworze The Dreamer, który kończy projekt w spokojnym i introspekcyjnym stylu. Ten ostatni utwór oferuje łagodny koniec po ponad godzinie intensywnego słuchania, pozostawiając słuchacza w atmosferze spokoju. Utwór 16 pełni rolę kulminacji albumu, w którym obecna była zawsze organiczna tekstura. Ten kontemplacyjny koniec kontrastuje z energią poprzednich utworów, jednocześnie pozostając wiernym ogólnemu klimatowi dźwiękowemu Malibu. To zakończenie, które szanuje logikę albumu i nie dąży do zaskoczenia, ale do rezonansu.

Dziedzictwo Dr. Dre i międzynarodowe recenzje

Album ten jest znany z tego, że Anderson .Paak odegrał znaczącą rolę w albumie Compton (2015) autorstwa Dr. Dre, gdzie był wymieniony w duecie NxWorries z Knxwledge. Chociaż tytuł Animals, pierwotnie przeznaczony dla Malibu, został zatwierdzony przez Dr. Dre do umieszczenia na jego albumie zamiast Malibu, ta historia umacnia pozycję Andersona .Paaka w historii muzyki west coast. Krytycy umieścili album w zestawieniach najlepszych albumów roku, a Metacritic przyznał mu średnią ocenę 85. Album jest chwalony za jego wszechstronność, mieszankę stylów od hip-hopu lat 90. do soulu lat 60., oraz wielowarstwowe podejście do hip-hopu i soulu. Jednakże, niektórzy krytycy zauważyli, że tytuł Silicon Valley został nazwany dopey przez Entertainment Weekly, co pokazuje, że wszechstronność nie zawsze gwarantuje sukces. Mimo to, nominacja do nagrody Grammy w kategorii "Najlepszy album urban contemporary" potwierdza znaczenie tego albumu w kulturze rapu i R&B.

Dane techniczne

- Data wydania: 15 stycznia 2016 - Wydawca: Steel Wool Records - Utwory: 16 (1 godzina 1 minuta) - Intro/outro: The Bird / The Dreamer - Goście: BJ The Chicago Kid, ScHoolboy Q, Rapsody, The Free Nationals United Fellowship Choir, The Game, Sonyae, Talib Kweli, Timan Family Choir - Poprzedni album: Venice (2014)