Aya Nakamura - DNK

*Album DNK Aji Nakamura: muzyka idealnie dopasowana do viralowych trendów, ale styl, który powtarza się.*

27 stycznia 2023 roku Aya Nakamura wydała swój czwarty album studyjny, zatytułowany DNK. Wydany przez wytwórnie Rec. 118 i Warner Music France, album wpisuje się w trend, w którym francuski rap coraz częściej sięga po brzmienia pop, zouk i R&B, mając na celu przyciągnięcie większej liczby młodych odbiorców online. Album jest postrzegany jako ważny projekt dla artystki, ale także jako logiczne rozwinięcie jej wcześniejszych prac. Produkcja w stylu pop, idealnie dopasowana do TikToka.

DNK wyróżnia się produkcją skupioną na platformach udostępniania wideo. Wygląda na to, że każdy utwór został stworzony z jasnym celem: aby był łatwo popularny, dostępny i zapadający w pamięć. Ogólny styl to mieszanka zouku, R&B i popu, gatunków, które od początku kariery charakteryzowały twórczość Aya Nakamura. Utwory są często proste, ale dobrze skonstruowane, z wyraźną podstawą rytmiczną i powtarzającymi się refrenami, które ułatwiają słuchanie i udostępnianie. W tym kontekście wpisują się utwory takie jak Baby czy Haut niveau, dwa tytuły, które doskonale odzwierciedlają strategię albumu. Pierwszy, z chwytliwym refrenem i tekstami, które są zarówno zmysłowe, jak i nietypowe, jest doskonałym przykładem muzyki stworzonej z myślą o viralu. Drugi, z kolei, opiera się na klasycznej, ale skutecznej strukturze, z refrenami, które powtarzają się w płynnym ruchu. Współprace artystyczne to raczej wariacje stylistyczne, niż radykalne zmiany.

Album zawiera trzy znaczące gościnne występy: SDM, Tiakola i Kim (79). Ich obecność jest dobrze udokumentowana na liście utworów. Daddy, na przykład, zawiera udział SDM, którego styl rapowy wnosi element różnorodności do utworu, który wciąż brzmi w stylu zouk. Podobnie, Tiakola, gość na utworze Cadeau, dodaje element współpracy, który wzbogaca brzmienie utworu. Wreszcie, Kim (79), obecny na Chacun, przyczynia się do różnorodności wpływów i stylów obecnych na albumie. Jednak te współprace pozostają w ogólnym kontekście, który nie odbiega zbytnio od dotychczasowych nawyków Aya Nakamura. Ich wkład jest wyraźny, ale ich wpływ jest ograniczony przez ogólną strukturę, która preferuje powtarzalność, a nie innowacyjność. Brak precyzyjnych informacji na temat producentów budzi pytania.

Jedną z wad albumu DNK jest brak jasnych informacji na temat producentów. Oficjalna lista utworów nie wymienia żadnych nazw, a źródła wskazują, że produkcja pozostaje niejasna. Może to prowadzić do nieporozumień lub błędnych przypisań, zwłaszcza w kontekście, w którym album jest postrzegany jako projekt starannie przygotowany pod kątem viralu. Ta nieprecyzyjność techniczna może negatywnie wpłynąć na spójność artystyczną i techniczną projektu. Chociaż utwory są dobrze skonstruowane, ich produkcja nie wydaje się być sygnowana przez znane lub szczególnie wybitne nazwiska, co może wpłynąć na ogólny odbiór albumu. Próba reinwencji, ale styl, który się powtarza.

Aya Nakamura próbuje się odnowić dzięki albumowi DNK, eksplorując brzmienia zouk, R&B i popu. Jednak niektórzy krytycy zauważają, że styl wciąż przypomina jej wcześniejsze prace. Album jest postrzegany jako ważna próba, ale również jako kontynuacja twórczości naznaczonej powtarzalnością. W tym kontekście można zrozumieć kierunek, w którym podąża DNK: projekt stworzony, aby być przystępnym, zapadającym w pamięć i łatwym do udostępniania. Jednak takie podejście, choć udane komercyjnie, rodzi pytania o oryginalność i głębię artystyczną. Podsumowanie.