Black Eyed Peas - Monkey Business

Monkey Business (2005): połączenie prestiżu współpracy i ujednolicenia pod wpływem Will.I.Ama.

Czwarty album studyjny Black Eyed Peas, Monkey Business, został wydany 25 maja 2005 roku przez A&M Records. Nie jest to zwykła kontynuacja albumu Elephunk, ale raczej eksperymentalny projekt, w którym zespół stara się pogodzić funkowe brzmienie poprzedniego albumu z industrialną standaryzacją, przygotowując grunt pod masową muzykę pop.

Szczytowe momenty współpracy: od Jamesa Browna po Stinga, a także Timbalanda i Q-Tipa.

Siła tego albumu tkwi w jego zdolności do zgromadzenia grona wybitnych gości z całego świata. Lista utworów zawiera pięć piosenek z udziałem innych artystów, z których każda reprezentuje odrębny styl. Dalej na albumie, utwór "Like That" łączy Q-Tip, Talib Kweli, CeeLo Green i Johna Legenda. Również tutaj wkład jest znaczący: obecność Q-Tip natychmiast zakorzenia utwór w tradycji świadomego rapu, której spadkobiercą jest A Tribe Called Quest, podczas gdy głosy Taliba Kweli, CeeLo Green i Johna Legenda dodają bogate tekstury wokalne, poszerzając spektrum dźwiękowe. Jeszcze bardziej zaskakująco, utwór "My Style" (feat. Justin Timberlake & Timbaland) pełni funkcję kluczowego utworu na albumie. Uosabia on dwoistość Monkey Business: współpracę między dwoma międzynarodowymi artystami pop-rap, wyprodukowaną przez producenta, który doskonale rozumie zasady muzyki dancehall i hip-hop. W tym miejscu odczuwalne jest napięcie między chęcią poszerzenia grona odbiorców (Justin Timberlake) a dążeniem do zachowania związku z kodami hip-hopu, reprezentowanym przez Will.I.Ama. Z kolei utwór "Like That" prezentuje inną stronę albumu. Łącząc tak ikoniczne nazwiska jak Q-Tip i Talib Kweli, utwór przypomina o intelektualnych i muzycznych korzeniach zespołu, jednocześnie włączając CeeLo Green i Johna Legenda, aby wzbogacić spektrum wokalne. Utwór ten jest przypomnieniem o dziedzictwie świadomego rapu, stanowi on odskocznię, która kontrastuje z dominującym stylem dancehall-pop w pozostałej części albumu.

Dominacja Will.I.Ama: spójna produkcja, która czasami przytłacza gości.

Poza współpracami, to centralna postać Will.I.Ama nadaje strukturę całemu albumowi. On zapewnia spójność dźwiękową Monkey Business, produkując większość utworów i gwarantując wyraźną jednolitość stylistyczną, charakteryzującą się wpływami dancehall i popu. To podejście przynosi pozytywny efekt: album o chwytliwym brzmieniu, łatwy do odtworzenia. Niemniej jednak, taka uniformizacja czasami przynosi efekt przeciwny: brzmienie Will.I.Ama ma tendencję do przytłaczania specyfiki niektórych gości, zwłaszcza tych, którzy odbiegają od schematu dancehall-pop narzuconego przez główną produkcję. Spójność jest obecna, ale nie zawsze daje wystarczająco dużo przestrzeni dla unikalności poszczególnych współprac.

Podsumowanie: niezbędna transformacja w kierunku popu masowego, charakterystycznego dla The E.N.D.

Dwa utwory zasługują na szczególną uwagę ze względu na ich produkcję i współpracę z innymi artystami. Utwór "Dum Diddly", siódmy na albumie, zawiera udział Dante Santiago; choć jego głos nie jest wymieniony w dostępnych informacjach, oficjalnie utwór jest uznawany za duett z jego udziałem. Z kolei "Disco Club" (jedenasty utwór) został wyprodukowany przez Noize Trip, producenta, który odchodzi od głównej roli Will.I.Ama, obecnego w większości pozostałych utworów. Ta wyjątkowość potwierdza, że album nie jest wyłącznie produkcją solową Will.I.Ama, chociaż jego styl dominujący jest wyraźnie obecny na całym albumie. Na koniec, utwory otwierające ("Pump It") i zamykające ("Do What You Want") ramują album, którego całkowity czas trwania wynosi 1 godzina i 10 minut. Te dwa utwory, choć nie są wymienione jako współprace w dostępnych informacjach, określają ramy czasowe tego doświadczenia dźwiękowego, które oscyluje między funkiem Elephunk a electro-popem The E•N•D. Monkey Business nie jest ani najlepszym albumem Black Eyed Peas, ani ich ostatnim słowem. Zajmuje konkretne miejsce w ich dyskografii: jest to czwarty album studyjny z ośmiu dostępnych, następujący po Elephunk (2003) i poprzedzający The E•N•D (2009). Stanowi on ważny etap dojrzałości, zarówno pod względem komercyjnym, jak i dźwiękowym. Pomimo bogactwa prestiżowych współprac i ujednoliconego stylu produkcyjnego Will.I.Ama, album działa jak niezbędne laboratorium, które pozwala zespołowi przejść od eklektycznego funku Elephunk do globalnej dominacji electro-pop w kolejnym albumie. Daleko nie jest idealny – niektóre utwory brakuje informacji o współpracach, a jednolitość dźwiękowa czasami może przesłonić indywidualność gości – ale pozostaje to album przełomowy, który oznacza przejście do nowej ery dla zespołu.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 25 maja 2005 - Wydawca: A&M Records - Liczba utworów: 16 (1 godzina 10 minut) - Numery katalogowe: Pump It / Do What You Want - Goście: Justin Timberlake, Timbaland, Q-Tip, Talib Kweli, CeeLo Green, John Legend, Dante Santiago, James Brown, Sting