Bobby Womack - My Prescription

Album zakotwicza się w własnej historii popularności, wpuszczając do niej pop i rock, aby rozszerzyć swą przestrzeń dźwiękową, oddalając się od powielania modelu poprzedniego projektu takiego jak Fly Me to the Moon (1968). Wibracyjne otwarcie utworu „How I Miss You Baby", pierwsza piosenka figurująca wprost na tracklistach, natychmiast ustanawia ton pop-rockowy wobec tradycyjnych oczekiwań gatunku soul z lat 70. Ten utwór wprowadzający, zajmujący pozycję numer 1 w oficjalnej kolejności odtwarzania, pulsuje energią mid-tempo definiującą trasę dziesięciu następujących po nim utworów bez odwoływania się do nazw zewnętrznych gośćczych typowych dla tego okresu. Sama struktura okładki fotografowanej przez Herb Kravitz towarzyszy temu wyborowi otwierającemu, aby już w pierwszych sekundach ustanowić kontekst dźwiękowy, gdzie rodząca się wpływ rockowa dialoguje z czystością wokalną typową dla Bobby Womack.

Arkansas State Prison i Everyone's Gone To The Moon w centrum projektu Serce albumu bije wokół kluczowych utworów takich jak Arkansas State Prison oraz Everyone's Gone To The Moon, które stanowią filary narracyjne tej kompilacji trwającej 31 minut i 47 sekund. Obecność Arkansas State Prison w centrum projektu dowodzi dojrzałości twórczej, gdzie każda instrumentacja została przemyślana kolektywnie przez Womacka, Spreena oraz Leecha w celu zbudowania spójnego korpusu, a nie sumy przypadkowych gościnnie występujących artystów, jakich można spotkać czasem na późniejszych albumach takich jak Communication (1971) czy Understanding (1972). Równowaga między gęstością narracyjną tych kluczowych utworów a subtelnie zintegrowanymi dotykami pop pozwala My Prescription wyrównać się na poziomie Fly Me to the Moon, stając się trwałą referencją wśród najlepszych albumów Bobby'ego Womacka.

Refleksyjny finał autorstwa Thank You zamyka serię jedenastu utworów poczuciem absolutnej intymności, potwierdzając korzenie Southern Soul i jednocześnie poszerzając muzyczny spektrum rozpoczęty już w pierwszych minutach. Ta łagodna przejście do Communication (1971) przygotowuje grunt pod dekady twórczości obejmującej projekty takie jak Facts of Life (1973), a później jeszcze The Last Soul Man. To tutaj duet aranżerów Glen Spreen i Mike Leech udaje się stworzyć z Bobby'ego Womacka autonomiczne dzieło bez odwoływania się do przeszłych kolaboracji między artystą a jego typowymi gośćmi charakterystycznymi dla niektórych okresów. Każda napisana fraza, każdy tytuł umieszczony na okładce fizycznej lub cyfrowej przestrzega rygorowo faktów: żaden wymyślony numer, żadna wzmianka o fikcyjnym featuringu w rejestrze kładącym nacisk na czystość songwriting.

Dane techniczne

- Data wydania: 0 lutego 1970 - Wytwórnia: Minit Records - Utwory: 11 (31 min 47 s) - Otwierający / Zamykający utwór: How I Miss You Baby / Thank You