rap.frhiphop.frna antenie
✨ SubskrypcjaZarejestruj się
RAP.FR
Bootsy Collins - Album of the Year #1 Funkateer
Chronique d'album

Bootsy Collins - Album of the Year #1 Funkateer

Nota redakcji7,0/ 10
Przez Le Stagiaire·

Między jego poprzednim albumem Nothing but U on My Mind (2024) a zapowiedzianą kontynuacją Metal Health (2026), ten album, trwający 1 godzinę i 18 minut, nie tylko eksploruje różne brzmienia, ale również dokumentuje epokę, w której każdy utwór jest punktem spotkania z dziedzictwem. Znaczna długość projektu pozwala na szeroką eksplorację współprac, bez poświęcania spójności tematycznej, skupionej na czystym funku i hołdzie dla Buckethead.

The JB's Tribute Pastor P: historyczny punkt kulminacyjny, w którym występują Fred Wesley, Clyde Stubblefield i John Jabo Starks.

Logika pojawiania się Bootdullivana potwierdza się i wzmacnia na „Bootdullivan is Soopafly”, utworze koncepcyjnym, który łączy tego powtarzającego się gościa z legendarną postacią Soopafly. Na tej ścieżce pojawiają się również Ouiwey Collins, Kokane i Daz Dillinger, tworząc konstelację różnorodnych gości, która ilustruje chęć Bootsy Collinsa do łączenia różnych pokoleń rapu i funku. Równowaga między regularną obecnością artysty wspierającego, takiego jak Bootdullivan, a wprowadzeniem postaci takich jak Daz Dillinger czy Kokane, pozwala na utrzymanie spójności brzmieniowej „Bootzilla”, pomimo różnorodności głosów, które pojawiają się na albumie. Każde wystąpienie jest starannie zaplanowane, aby wzmocnić gęstość współpracy, nie obciążając przy tym ogólnego rozwoju albumu.

Barbie T & Me (Tribute to Buckethead): ostateczny hołd dla Buckethead, z udziałem Barbie T i Zillatron.

Zakończenie albumu, które na długo pozostanie w pamięci, to utwór „Barbie T & Me (Tribute to Buckethead)”, który zamyka całość wyraźnym nawiązaniem do zmarłej legendy. Dzięki zaangażowaniu Barbie T i Zillatrona, ten utwór końcowy subtelnie przekształca album w żywy pomnik tego gatunku muzycznego. Hołd oddany jest z precyzją, szanując pamięć Buckethead, ale unikając kiczu, co sprawia, że zakończenie albumu staje się aktem pełnym szacunku. Obecność Zillatrona, kolejnej ważnej postaci, wzmacnia ideę, że ten album ma być żywym dokumentem, w którym każdy utwór z udziałem innych artystów gwarantuje spójność brzmienia, pomimo różnorodności głosów. Spośród 18 utworów, każdy z udziałem innych artystów, zapewnia spójność brzmieniową („Bootzilla”), mimo różnorodności głosów, które pojawiają się w projekcie. Całkowity czas trwania, wynoszący 1 godzinę i 18 minut, daje wystarczająco dużo przestrzeni, aby zgłębić to bezprecedensowe bogactwo historyczne, nie poświęcając przy tym spójności tematycznej, która koncentruje się na czystym funku i hołdzie dla Buckethead. Każdy występ, niezależnie od tego, czy z Fredem Wesleyem, Clyde'em Stubblefieldem, czy Snoop Dogg, wzmacnia ideę wspólnoty, którą promuje Bootsy Collins, czyniąc z tego albumu precyzyjne portret artysty w tym konkretnym momencie jego kariery, pomiędzy jego poprzednimi pracami a tym, co ma nadejść.

Dane techniczne

- Data premiery: 1 kwietnia 2025 - Wydawca: Bootzilla Productions - Utwory: 18 (1 godzina 18 minut) - Otwarcie / zamknięcie: Album of the Year #1 Funkateer / Barbie T & Me (Tribute to Buckethead) - Goście: Bootdullivan, Myra Washington, Daru Jones, Harry Mack, Clyde Stubblefield, Fred Wesley, John Jabo Starks, Soopafly, Ouiwey Collins, Kokane, Daz Dillinger, Fantaazma… - Poprzedni album: Nothing but U on My Mind (2024)

🎬 Klipy z albumu

18 clips · odtwarzanie ciągłe

Utwory

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17
  18. 18

🔥 Utwory, które robią furorę

Ranking hip-hop/R&B · tydzień: 12/10/2026

  1. 1Solar Eclipse— Drake & Don Toliver
  2. 2Quebec— Drake
  3. 3I Just Might— Bruno Mars
  4. 4Cold Shoulder— Drake, Don Toliver & Yebba
  5. 5Janice STFU— Drake
  6. 6Dead Fresh— Lil Baby
  7. 7Classic— Drake
  8. 8What You Need— Tems
  9. 9Cinderella— Mac Miller Featuring Ty Dolla $ign
  10. 10So Good— Jhene Aiko Featuring Kendrick Lamar

Recenzja opublikowana 15/10/2026 · Chroniques

© 2026 rap.fr — Wszelkie prawa zastrzeżone.

Inne chroniques