Demi Portion - 2 chez moi

Pytanie, które 2 chez moi zadaje słuchaczowi, jest pozornie proste: jak zachować absolutną intymność w przestrzeni dźwiękowej, w której zewnętrzne głosy mają większy wpływ, niż się wydaje? Ten drugi album studyjny zespołu Demi Portion, wydany 20 stycznia 2017 roku przez wytwórnię Musicast, odchodzi od typowych schematów francuskiego rapu, preferując zamkniętą strukturę narracyjną zamiast zbioru przypadkowych współprac. Album, składający się z 18 utworów, trwających łącznie 54 minuty i 11 sekund, prezentuje się jako spójna całość, w której każdy utwór wydaje się służyć konkretnemu celowi dramaturgicznemu, zanim jeszcze zajmie się kwestiami flow czy produkcji technicznej.

Między Dragon Rashem a superbohaterami: faza konsolidacji

Ten album, umieszczony po Dragon Rash (2015) i przed Super héros (2018), wpisuje się w dyskografię, która sięga aż do Artisan du bic (2011), Les Histoires (2013) i Petit bonhomme (2013). Przygotowania do wydania albumu rozpoczęły się od publikacji pierwszego singla „Demi Pablo” 29 października 2016 roku, zapowiadającego kierunek artystyczny, który stawia na wewnętrzną spójność, a nie na zewnętrzną ekspansję. W przeciwieństwie do innych wydawnictw z tamtego okresu, które opierały się na medialnej widoczności dzięki licznym współpracom, 2 chez moi stawia na powściągliwość: tylko pięć utworów zawiera gościnne wokalizy, a pozostałe trzynaście to solowe produkcje. Ta oszczędność w wykorzystaniu wokali skupia uwagę na budowie narracyjnej samego albumu.

Od „Souvenir” do „Une fin heureuse”: dramaturgia 54 minut

Utwór otwierający, zatytułowany „Souvenir”, od razu wprowadza introspektywny nastrój, który kontrastuje z zakończeniem, „Une fin heureuse”. To połączenie sugeruje wyraźną intencję, aby ułożyć słuchanie jako liniową narrację, a nie zbiór niezależnych utworów. W gatunku, w którym albumy często są postrzegane jako lista potencjalnych singli, Demi Portion narzuca tutaj dramaturgiczną strukturę, która przebiega przez całe 54 minuty bez przerw. Utwory „Mon dico IV” (piąty utwór) i „Autopsie” (trzynasty utwór) wpisują się w ten ciąg bez zakłóceń, wzmacniając wrażenie audio-spektaklu, w którym każda fraza jest równie ważna, co rytm.

Pięć utworów, pięć głosów zewnętrznych: paleta relacji.

Pięć występów gościnnych nie zostało umieszczonych losowo, ale wydają się celować w konkretne rejestry wokalne, aby wzbogacić podstawową treść. Na utworze „Pardonner” (pozycja 4), Kery James wnosi zewnętrzną perspektywę, która kontrastuje z intymnością utworu, dodając szerszą wymiar do osobistych refleksji Demi Portion. To nie tylko proste dodanie wokalu: to zmiana skali narracyjnej, która poszerza semantyczny zakres utworu. Precyzja tej współpracy polega na jej miejscu w albumie: znajdując się na czwartej pozycji, pojawia się przed momentem, w którym treść staje się bardziej gęsta, pełniąc tym samym rolę pomostu między początkową introspekcją a późniejszymi rozwinięciami.

Oxmo, Sprinter i Monotof: kontynuacja historycznej sieci.

Na utworze „Magnifique” (ścieżka 7), Oxmo Puccino dołącza do Demi Portion, kontynuując współpracę, która rozpoczęła się przy utworze „Une chaise pour deux” (Dragon Rash, 2015). Ta ponowna współpraca nie jest przypadkowa: świadczy o wzajemnym zaufaniu i udanej kombinacji głosów, którą sprawdzono wcześniej. Podobnie, na utworze 10, „Besoin d'air”, pojawiają się Sprinter i Monotof, dwaj artyści, z którymi Demi Portion już wcześniej współpracował przy wielu wcześniejszych utworach, w tym „Lyrics sur mesure(s)” (Petit bonhomme, 2013), „Ils voudront savoir” (Petit bonhomme, 2013) i „Encore” (Les Histoires, 2013). Ta ciągłość relacji zakorzenia album w historycznej sieci współpracy, w której obecność innych artystów nie jest zaskoczeniem, ale naturalnym przedłużeniem pracy solowej. Obecność Sprintera, który już wcześniej wystąpił na utworze „Toujours ensemble” (Artisan du bic, 2011), ilustruje głębię czasową tych artystycznych sojuszy.

„Planète Rash”: wspólne dzieło dziesięciu głosów.

Punktem kulminacyjnym współpracy jest utwór nr 14, „Planète Rash”, w którym występują Scylla, Davodka, Youssef Swatt's, Sprinter, Jeff Le Nerf, Swift Guad, JP Manova, Hexaler, Monotof i Dooz Kawa. To spotkanie dziesięciu głosów na jednym utworze stanowi radykalną zmianę w porównaniu z bardziej oszczędnymi formami współpracy obecnymi w pozostałych nagraniach. To już nie tylko prosta komplementarność wokalna, ale akt kolektywny, który zaciera granice między jednostką a grupą, przypominając być może zbiorowe korzenie zespołu Demi Portion w projekcie „Unité 2 Feu”. Obecność Scylla, której pierwsza udokumentowana współpraca z Demi Portion pochodzi z utworu „Gorilles” (La bonne école, 2020), wprowadza tutaj nową postać, która wzbogaca całość, nie naruszając jedności utworu. Podobnie, Furax Barbarossa, gość na utworze nr 12 „Un jour viendra”, wcześniej nie współpracował z Demi Portion; ich przyszłe współprace w utworach „La Lettre” (La bonne école, 2020) i „Mémoire” (Poids plume, 2023) potwierdzą słuszność tego początkowego wyboru.

To odniesienie, wyraźnie zawarte w utworze, umieszcza go w dyskografii artysty, jednocześnie służąc jako punkt wyjścia dla współpracy dziesięciu gości, którzy pojawiają się na tej konkretnej kompozycji. Obecność Furaxa Barbarossy na utworze „Un jour viendra” (ścieżka 12) oznacza pierwszą udokumentowaną współpracę między tymi dwoma raperami na danym etapie ich karier. To niezwykłe połączenie, mające miejsce w momencie wydania albumu, poprzedza ich późniejsze, znaczące współprace, zwłaszcza na albumach „La Lettre” (La bonne école, 2020) i „Mémoire” (Poids plume, 2023), co potwierdza, że 2 chez moi był początkiem trwałej relacji artystycznej. Umieszczając te postaci w ścisłej kolejności chronologicznej, album ujawnia strategię zapraszania gości, która stawia na odkrywanie nowych głosów, jednocześnie umacniając historyczne więzi z Oxmo Puccino, Sprinterem i Monotofem, czego dowodem są wcześniejsze współprace na albumach Artisan du bic (2011), Les Histoires (2013) i Petit bonhomme (2013), świadczące o ich stałym zaangażowaniu. Ta dualność między nowością a powtarzalnością kształtuje paletę wokalną utworu, oferując słuchaczowi doświadczenie, które oscyluje między zbiorową pamięcią a indywidualną eksploracją, bez naruszania spójności narracyjnej, którą narzucają utwory „Souvenir” i „Une fin heureuse”. 2 chez moi nie dąży do innowacji technicznych ani do przyciągania uwagi nadmierną ilością współprac. Zamiast tego, prezentuje precyzyjny obraz artysty, który umacnia swoją pozycję między dwiema epokami swojej kariery. Ograniczając liczbę gości do pięciu utworów i budując album wokół wyraźnie zdefiniowanego początku i zakończenia, Demi Portion tworzy spójną płytę, w której każdy element służy ogólnemu celowi. To nie jest album, który krzyczy; on szepta, a być może to jest jego największa odwaga.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 20 stycznia 2017 - Wydawca: Musicast - Utwory: 18 (54 minut 11 sekund) - Kody: Souvenir / Une fin heureuse - Goście: Kery James, Oxmo Puccino, Sprinter, Monotof, Furax Barbarossa, Scylla, Davodka, Youssef Swatt's, Jeff Le Nerf, Swift Guad, JP Manova, Hexaler… - Poprzedni album: Dragon Rash (2015)