Disiz - Rap Machine

Disiz, a właściwie Sérigne M'baye Gueye, zawsze potrafił łączyć elementy rapu z muzyką pop-rock, a ta dualność była wyraźnie widoczna już na jego pierwszym albumie w 2000 roku. Po tym, jak w 2005 roku wydał album Les Histoires extraordinaires d'un jeune de banlieue, raper z Amiens kontynuował swoją karierę, wydając kolejne albumy, takie jak Disiz the End i Dans le ventre du crocodile. W 2012 roku rozpoczął intensywny okres twórczy, publikując trylogię koncepcyjną składającą się z albumów Lucide, Extra-lucide i Transe-Lucide. W tym kontekście ukazał się album Rap Machine, siódmy album studyjny w karierze Disiza, wydany 1 czerwca 2015 roku przez wytwórnię Lucidream Republic. Album ten stanowił pewną przerwę po trylogii wydanej między 2012 a 2014 rokiem, a artysta skupił się na poszukiwaniu nowych brzmień.

Ewolucja stylu pisania po trylogii koncepcyjnej.

Album Rap Machine wyróżnia się dążeniem do ewolucji stylistycznej, wykraczającej poza ramy poprzedniej trylogii, co pozwoliło mu zyskać szersze uznanie na wydarzeniach hip-hopowych w 2015 roku. Teksty nabierają charakteru narzędzia do eksploracji różnorodnych tematów, a artysta nie ogranicza się do powtarzania znanych motywów, lecz stara się zdefiniować na nowo lirykę swojego siódmego albumu studyjnego. Ta przemiana jest wyraźnie widoczna w ważnych współpracach, które aktywnie uczestniczą w reinterpretacji tekstów, przekształcając Rap Machine w przestrzeń wymiany, gdzie główny głos dialoguje z zaproszonymi artystami, co potwierdza lista utworów. Utwór "Bête de bombe 6" jest fragmentem tego albumu i ilustruje ten okres artystycznej transformacji, w którym Disiz nadal wydaje albumy studyjne, jak potwierdzają kolejne wydawnictwa Pacifique i Disizilla.

Współprace liryczne z DJ Pone, Margot Guerra i Dinos Punchlinovic.

Obecność gości na albumie nie jest przypadkowa; przyczynia się ona do specyficznej dynamiki wokalnej. W utworze "Un Jour J'ai Fait Un Tag" występuje DJ Pone, który wnosi swój charakterystyczny styl do utworu. Ta współpraca jest kontynuowana w kolejnym utworze, "Bitchiz", gdzie obecność DJ Pone jest również potwierdzona w liście utworów. Album zawiera również głos żeński, a Margot Guerra występuje w utworze "Bonnie Sans Clyde". Te interwencje przyczyniają się do nowej interpretacji lirycznej, przekształcając Rap Machine w przestrzeń wymiany, w której główny głos dialoguje z zaproszonymi artystami, co jest potwierdzone w liście utworów.

"La Promesse" – strona B: liryczny dialog z Hatikiem i Dinos Punchlinovicem

Utwór "La Promesse" jest jednym z kluczowych utworów tego albumu, charakteryzującym się wyjątkową gęstością wokalną. W tym utworze występuje Dinos Punchlinovic, który wzbogaca narrację liryczną. Na stronie B utworu pojawia się również głos Hatika, co potwierdza obecność wielu artystów w tym konkretnym utworze. Ta wielogłosowa konfiguracja doskonale ilustruje eksplorację różnych aspektów muzycznych Disiza w tym okresie.

Basic Instinct i Bête de bombe 6: filary różnorodnej eksploracji.

Oprócz współpracy z innymi artystami, niektóre utwory ukazują artystyczne poszukiwania Disiz, prowadzące do różnorodnych eksperymentów dźwiękowych. Utwór "Basic Instinct" otwiera stronę A płyty, a fragment "Bête de bombe 6" jest jednym z utworów, które ilustrują tę przemianę, w której tekst staje się głównym motorem rozwoju artystycznego. Te utwory, obok takich jak "Comme Un Rappeur (Wa Ever)" czy "Oto Moto", pokazują umiejętność Disiz w przechodzeniu między introspekcyjnymi momentami a bardziej energicznymi fragmentami. Album kończą utwory takie jak "Heureusement" czy "On S'Comprend Pas", zamykając ten okres przejściowy, w którym artysta kontynuuje swoją ewolucję po poprzedniej trylogii.