Drake - Honestly, Nevermind

17 czerwca 2022 roku to data, która wstrząsnęła światem muzyki. Kilka godzin przed oficjalną premierą, która miała nastąpić północą, Drake zarejestrował utwór Honestly, Nevermind. Ten siódmy album studyjny to nie tylko kolejny element w dyskografii kanadyjskiego rapera; to prawdziwy zwrot stylistyczny, odważna zmiana, która zmusza słuchacza do ponownego przemyślenia artystycznej drogi tak monumentalnej postaci jak Drake.

Album, poświęcony amerykańskiemu projektantowi Virgilowi Abloh, który zmarł w 2021 roku, wpisuje się w szerszą narrację, którą sam raper nazwał „trilogie”, będącą kontynuacją Certified Lover Boy (2021) i zapowiadającą pojawienie się Her Loss. Jednak poza ramami narracyjnymi, to właśnie brzmienie ulega radykalnej zmianie.

Jeśli Drake zbudował swoją reputację na ciężkich i introspektywnych rytmach trapu, Honestly, Nevermind zanurza się bez reszty w pulsujących brzmieniach klubowych. Album prezentuje zaskakująco szerokie spektrum muzyczne: absorbuje wpływy house'u, Baltimore clubu, Jersey clubu, a jednocześnie integruje elementy hard techno, melodyjnego R&B, amapiano i ballroomu. To całkowite zanurzenie w globalnych parkietach tanecznych, które gwałtownie kontrastuje z wizerunkiem często przypisywanym raperowi.

Ta metamorfoza dźwiękowa nie byłaby możliwa bez ogromnej i precyzyjnej pracy produkcyjnej. Lista producentów wykonawczych jest imponująca: Drake współpracuje z Black Coffee, Noah "40" Shebib, Oliverem El-Khatibem i Noelem Cadastre. Aranżacja projektu jest niezwykle bogata i obejmuje również takich artystów jak Gordo (dawniej Carnage), Alex Lustig, &ME, Rampa, Tay Keith oraz mnóstwo innych nazwisk, które świadczą o ogromie kreatywności tego dzieła.

Słuchając Honestly, Nevermind, chęć eksperymentowania jest wyczuwalna już od pierwszych sekund. Utwory takie jak „Texts Go Green”, wyprodukowane przez Black Coffee i Esonę Tyolo, od razu ustanawiają nowe równowagi między wyrafinowaną melodią a tanecznym rytmem. Dalej w trackliście, utwory takie jak „Currents”, w których występują Black Coffee i Gordo, ilustrują tę mistrzowską fuzję elegancji R&B i potężnego groove muzyki klubowej.

Album zachowuje ducha współpracy, mimo że na całym wydaniu pojawia się tylko jeden gość: 21 Savage w utworze „Jimmy Cooks”, który zamyka serię. Ten końcowy utwór dodaje dawkę ciężaru i surowej intensywności, osadzając projekt w bardziej tradycyjnym rejestrze rapu, zanim pozostawi słuchacza z trwającymi wibracjami poprzednich utworów.

Odbiór krytyczny był podzielony, co prawdopodobnie odzwierciedla samą naturę tego odważnego zwrotu stylistycznego. Podczas gdy niektóre media chwaliły Honestly, Nevermind jako istotny krok w rozwoju serii Drake'a, prawdziwe oderwanie się od "longue autoroute trap", inne recenzje podkreślały ryzyko związane z takimi hybrydami gatunków muzycznych. Ci ostatni zauważyli, że album oscyluje między wyrafinowanym hedonizmem a tym, co można postrzegać jako pewną powierzchowność tematyczną.

Pomimo wyrażonych zastrzeżeń, nie można zaprzeczyć, że Honestly, Nevermind to dzieło o dużej różnorodności. Udało mu się uniknąć pułapki jednostajnego lub powtarzalnego brzmienia, oferując słuchaczom bogatą paletę dźwięków, w której można bez wysiłku przechodzić od bardziej introspektywnych utworów do szalonych hymnów klubowych. Drake udowodnił swoją zdolność nie tylko do dominacji, ale także do transformacji, stając się artystą, który eksploruje liczne aspekty współczesnego krajobrazu muzycznego.