Earth, Wind & Fire - Faces

Album rozpoczyna się od zaproszenia do dialogu i kończy dźwiękiem organów kościelnych. Między utworami Let Me Talk i Pipe Organ (Interlude), Earth, Wind & Fire w utworze Faces tworzy przestrzeń dźwiękową, w której precyzja aranżacji ustępuje miejsca nieoczekiwanemu poczuciu rytmu. Wydany w 1980 roku przez American Record Company i Columbia Records, ten album składający się z siedemnastu utworów, trwający godzinę i sześć minut, plasuje się pomiędzy I Am (1979) i Raise! (1981), w okresie, w którym zespół, pod kierownictwem Maurice'a White'a, eksploruje nowe obszary muzyczne.

Montserrat kontra Hollywood: podział geograficzny brzmienia

Nagrania odbyły się w okresie od marca do lipca 1980 roku, głównie w Los Angeles i Hollywood, ale także na brytyjskiej wyspie Montserrat, w Karaibach. Ten podział przestrzenny nie jest przypadkowy: odzwierciedla on napięcie twórcze między kalifornijskimi korzeniami, miejscem narodzin brzmienia funk i soul zespołu, a tendencją do bardziej organicznych tekstur, inspirowanych atmosferą karaibską. Maurice White, producent, perkusista i wokalista, w wywiadzie z 2007 roku stwierdził, że Faces jest jednym z jego ulubionych albumów, "ponieważ naprawdę byliśmy w zgodzie i graliśmy razem". Ta kolektywna spójność, podkreślona przez lidera zespołu, jest dokładnie budowana w tej oscylacji między dwoma światami geograficznymi i dźwiękowymi.

Naprzemienne aranżacje: Jerry Hey, David Foster i Tom 84.

Struktura dźwiękowa albumu Faces opiera się na precyzyjnym rozmieszczeniu aranżacji, z dala od jednolitości orkiestrowej. Jerry Hey jest autorem aranżacji instrumentów dętych w wielu kluczowych utworach, w tym Let Me Talk, Pride, You, Song in My Heart, And Love Goes On, In Time oraz tytułowym Faces. David Foster jest odpowiedzialny za aranżacje smyczkowe w utworach Let Me Talk, You, Song in My Heart, And Love Goes On i Faces. W przypadku innych utworów, takich jak Turn It into Something Good, za smyczki odpowiada James Newton Howard, podczas gdy Tom 84 zajmuje się aranżacjami instrumentów dętych i smyczkowych w utworach Sparkle, Back on the Road, Take It to the Sky i Share Your Love. Taka rotacja współpracowników tworzy różnorodność brzmieniową: bogactwo brzmienia instrumentów dętych, charakterystyczne dla Jerry Hey, kontrastuje z płynnością smyczków Davida Fostera, podczas gdy bardziej rytmiczne podejście Toma 84 dodaje kolejny wymiar. Miks, którego dokonali George Massenburg i Ken Fowler, wzmacnia tę mozaikę, nie przytłaczając przy tym subtelności wniesionych przez każdego aranżera.

Siedemnaście utworów na godzinę i sześć minut: gęstość narracyjna.

Album Faces, składający się z siedemnastu utworów o łącznej długości godziny i sześciu minut, charakteryzuje się nietypową kompresją narracyjną. Każdy utwór zajmuje ograniczoną przestrzeń, co wymaga oszczędności w kompozycji i interpretacji. Interludia, takie jak Oriental (Interlude) na 15. utworze i Pipe Organ (Interlude) na zakończenie, pełnią funkcję krótkich przerw między bardziej rozbudowanymi utworami. Taka struktura zapobiega rozmyciu przekazu: nie ma zbędnych dłużyzn, ale ciągła progresja, w której każda przejście wzmacnia spójność całego albumu. Album nie dąży do imponowania długością, ale gęstością przekazu muzycznego, gdzie każda sekunda ma znaczenie dla ogólnej harmonii.

Paradoks list przebojów: nr 2 w kategorii soul, nr 10 w ogólnym rankingu

Pod względem komercyjnym, Faces osiąga mieszane wyniki. Album zajął drugie miejsce na liście Billboard Top Soul Albums, co potwierdza jego silną pozycję w scenie R&B i funk. Z drugiej strony, osiąga jedynie dziesiąte miejsce na ogólnym rankingu Billboard Top LPs, a także dziesiątą pozycję na brytyjskiej liście Albums Chart. Ta dwoistość odzwierciedla lojalną, ale być może mniej liczną publiczność niż w przypadku poprzednich, bardziej popularnych albumów zespołu. Certyfikat złotej płyty w Stanach Zjednoczonych, przyznany przez Recording Industry Association of America (RIAA), potwierdza jednak jego trwały wpływ, choć nie osiąga poziomu masowego sukcesu, który towarzyszył niektórym innym albumom z tamtej epoki.

Absolutna spójność w albumie, na którym nie występuje żaden gość wokalny.

Lista utworów nie wymienia żadnych oficjalnych współpracowników wokalnych, co wzmacnia ideę dzieła zbiorowego, stworzonego wyłącznie przez zespół i jego aranżerów. Maurice White podkreślił, że ten album pozwolił zespołowi „d’explorer de nouveaux domaines” wyrazić siebie, co nabiera pełnego znaczenia w kontekście braku zewnętrznych głosów: kreatywność płynie wyłącznie z rdzenia Earth, Wind & Fire i jego współpracowników instrumentalnych. Ta formalna czystość, w której każdy element dźwiękowy pochodzi z wnętrza zespołu lub jego dedykowanych aranżacji, nadaje albumowi Faces wyjątkową jedność. To album, który nie polega na gościach, aby się wyróżnić, ale na zbiorzej biegłości w dźwięku, który stale ewoluuje, łącząc kalifornijską precyzję z karaibską swobodą.

Informacje techniczne

- Data wydania: 0 grudnia 1980 - Wydawca: American Record Company, Columbia Records - Liczba utworów: 17 (1 godzina 06 minut) - Utwory otwierające/zamykające: Let Me Talk / Pipe Organ (Interlude) - Poprzedni album: I Am (1979)