Earth, Wind & Fire - Heritage

Kiedy zespół, który zdefiniował brzmienie funku w latach 70., decyduje się na przemianę na progu nowego milenium, pytanie nie dotyczy już tylko tego, czy potrafi tańczyć, ale czy potrafi przetrwać w obliczu przestarzałości. Heritage, piętnasty album studyjny Earth, Wind & Fire, wydany 29 stycznia 1990 roku przez Columbia Records, stawia właśnie takie wyzwanie. Ten album, składający się z 17 utworów o łącznej długości 51 minut i 23 sekund, nie ma na celu zatarcia dorobku zespołu, ale przeniesienia go do nowatorskich rytmów początku lat 90., łącząc elementy New Jack Swing i wpływów rapu. To portret zespołu w trakcie transformacji, który próbuje pogodzić swoją przeszłą, monumentalną aranżację z nowoczesnością, narzuconą przez epokę.

Modernizacja ugruntowanego brzmienia

Zamiast rezygnować ze swoich korzeni, Earth, Wind & Fire reorganizuje swoją paletę dźwięków, aby dostosować się do aktualnych trendów. Album łączy elementy New Jack Swing, zachowując jednocześnie fundamenty funku i R&B, które zapewniły zespołowi sławę. Maurice White, jako główny producent, kieruje tym procesem, otoczony zespołem współpracowników, którzy dopracowują to nowe brzmienie. Frankie Blue i Les Pierce angażują się w produkcję kilku kluczowych utworów, podczas gdy Robert Brookins odpowiada za produkcję konkretnych utworów, takich jak Good Time lub For the Love of You. Ta różnorodność twórców pozwala zespołowi eksplorować różnorodne tekstury, nie tracąc przy tym spójności.

MC Hammer i The Boys: wstrzyknięcie rapu

Integracja rapu w tej płycie nie jest przypadkowa; stanowi celową strategię mającą na celu dotarcie do nowej publiczności. MC Hammer występuje na dwóch ważnych utworach: Wanna Be the Man (utwór 8) i For the Love of You (utwór 13). Jego obecność zakorzenia te utwory w aktualnych trendach, wprowadzając wokalną i rytmiczną energię, która kontrastuje z typową delikatnością ballad zespołu. W utworze Wanna Be the Man jego styl łączy elementy funku i rapu, tworząc bezpośrednie połączenie z wschodzącą kulturą hip-hop. W utworze For the Love of You jego głos wzmacnia charakter crossoverowy produkcji, łącząc potęgę wokalną Earth, Wind & Fire z dynamiką rapu. Zespół The Boys pojawia się na utworze o tym samym tytule, Heritage (utwór 3). Ich wkład dodaje utworowi wymiar kolektywny i rytmiczny, podkreślając intencję zespołu, aby nawiązać dialog z kodami hip-hopu, nie wtopiąc się jednak całkowicie w ten gatunek. Te trzy współprace potwierdzają chęć odświeżenia brzmienia zespołu, co zauważa krytyk, podkreślając, że pierwsza połowa albumu jest głównie inspirowana rapem.

Soweto, Bird, Faith: ponadczasowe filary.

Między tymi nowoczesnymi elementami, album jest zbudowany wokół krótkich interludów, które osadzają nowoczesność w głębokich odniesieniach historycznych. Interlude: Soweto otwiera album i powraca na końcu w formie Soweto - Reprise, tworząc silną narracyjną pętlę. Inne interludia, takie jak Bird (utwór 7) i Faith (utwór 15), reprezentują odpowiednio tradycję jazzową i niezachwianą więź religijną. Ta struktura narracyjna pozwala zespołowi podkreślić swoją historyczną legitymację, jednocześnie akceptując teraźniejszość.

Odbiór krytyczny: udana, ale nieidealna transformacja.

Krytycy przyjęli Heritage z mieszaniną pochwał i zastrzeżeń. John Milward z Rolling Stone uważa, że to „album, w którym ci weterani muzyki soul dowodzą, że ich dawne umiejętności mogą brzmieć świeżo, w najbardziej nowoczesnym tego słowa znaczeniu”. J.D. Considine z Baltimore Sun podkreśla, że zespół nie tylko utrzymał swój obecny poziom, ale wydaje się nawet odrodzony dzięki procesowi zmian. Jednak Mitchell May z Chicago Tribune krytykuje ograniczenie sekcji dętych do kilku powierzchownych solówek oraz osłabienie linii basu Verdine'a White'a. Zauważa również rezygnację z dwóch perkusistów na rzecz syntetycznego brzmienia, określanego jako „drum-beats-from-a-can”. Lynell George z LA Weekly zauważa, że album nie odrzuca znajomych elementów, takich jak instrumenty dęte i harmonie, ale uważa, że ogólna struktura jest nieco zbyt skomplikowana.

Ostatni album wydany przez Columbia przed erą Millennium.

Album Heritage wpisuje się w określoną ścieżkę dyskograficzną, będąc kontynuacją udanego powrotu zespołu z albumem Touch The World w 1987 roku i poprzedzając wydanie Millennium w 1993 roku. Ta chronologia podkreśla wagę tej produkcji, która musi zarówno wykorzystać odradzające się zainteresowanie wywołane przez poprzedni album, jak i przygotować grunt pod przyszłe zmiany w zespole. Sama struktura albumu odzwierciedla tę chęć połączenia przeszłości i teraźniejszości, co widać w obecności kilku interludów tematycznych, takich jak Interlude: Body Wrap (utwór 5) lub Interlude: Close to Home (utwór 9), które rytmizują słuchanie, nie przerywając przy tym narracji ustanowionej przez główne utwory. Pod względem komercyjnym, odbiór przez publiczność był znaczący na całym świecie, potwierdzając zasięg transatlantycki tego przedsięwzięcia artystycznego. Album zajął dziewiętnaste miejsce na liście Billboard Top R&B Albums w Stanach Zjednoczonych, a jednocześnie zdobył popularność w innych ważnych regionach. Osiągnął również osiemnaste miejsce na liście UK Blues & Soul Top British Soul Albums, co świadczy o jego rezonansie wśród europejskich słuchaczy, którzy cenią muzykę soul i funk. To uznanie nie ograniczało się tylko do Europy: Heritage znalazł się również na trzydziestym pierwszym miejscu listy Oricon w Japonii, a także na trzydziestej dziewiątej pozycji na listach w Finlandii i Niemczech. Te liczby świadczą o zdolności Earth, Wind & Fire do utrzymania lojalnej i szerokiej publiczności, pomimo zmian stylistycznych lat 90., potwierdzając ich strategię integracji New Jack Swing i wpływów rapu w tradycyjnym kontekście funku. Heritage stanowi ważny etap w karierze Earth, Wind & Fire. Jest to ostatni album z nowymi nagraniami wydany przez zespół na etykiecie Columbia Records, kończąc współpracę trwającą kilka dekad. Po udanym powrocie z albumem Touch The World (1987), ten album umieszcza zespół w kontekście muzycznym, który podlega ciągłym zmianom, tuż przed zmianą kierunku w stronę Millennium (1993). To portret zespołu, który zdołał pozostać aktualny, pomimo efemerycznych trendów, zachowując jednocześnie swoją głęboką tożsamość. Przejście to nie jest idealne, jak każda transformacja artystyczna, ale świadczy o nienaruszonej witalności twórczej i zdolności do adaptacji bez zdradzania siebie.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 29 stycznia 1990 - Wydawca: Columbia - Utwory: 17 (51 minut 23 sekundy) - Numery katalogowe: Interlude: Soweto / Soweto - Reprise - Goście: The Boys, MC Hammer - Poprzedni album: Touch The World (1987)