French Montana - Jungle Rules

"Whiskey Eyes" to nie tylko zwykły utwór; to manifest Jungle Rules. Umieszczając Chinx na pierwszym miejscu, French Montana zakotwicza swój drugi album w wyraźnej kontynuacji. Ten wybór strukturalny nadaje ton: to raper maroko-amerykański, który, między Excuse My French (2013) a wydaniem tego albumu 14 lipca 2017 roku, stara się umocnić swoją pozycję na amerykańskiej scenie muzycznej za pośrednictwem firm Bad Boy Entertainment i Epic. Utwór, wydany pod szyldem tych dwóch wytwórni, wpisuje się w trajektorię, w której artysta przeszedł przez Wave Gods (2016) przed osiągnięciem tego etapu w 2017 roku.

"Whiskey Eyes": otwarcie poprzez kontynuację – Chinx

Obecność Chinx w pierwszym utworze nie jest przypadkowa. Jak potwierdza źródło, obaj artyści wcześniej współpracowali przy utworze „Throw It in the Bag” dla albumu Excuse My French (2013). Ta powtórka na samym początku Jungle Rules działa jak czerwona nić, łącząca pierwszy album studyjny z drugim. Sygnalizuje słuchaczom, że dynamika ustanowiona w 2013 roku pozostaje żywa, zapewniając spójność narracyjną albumowi, który, z drugiej strony, zawiera wiele głosów z zewnątrz. Na tych 18 utworach, trwających 1 godzinę i 4 minuty, to początkowe połączenie służy jako punkt odniesienia, zanim projekt rozprzestrzeni się na bardziej zróżnicowane obszary dźwiękowe.

"No Pressure" kontra "Unforgettable": pojedynek Future'a i Swae Lee.

Z jednej strony, utwór nr 10, z udziałem Future'a, emanuje energią trap, co wzmacnia popularny charakter albumu. Krytycy chwalą tę zdolność artysty do poruszania się w różnych gatunkach, jak zauważa portal Exclaim!.

"A Lie": kiedy Max B i The Weeknd spotykają się na jednym utworze.

Utwór nr 4, "A Lie", doskonale oddaje tę ambicję hybrydyzacji. Łączy The Weeknd i Max B, dwie postaci o odrębnych, ale tu komplementarnych światach. Jak przypomina portal DOSSIER CULTURE, Max B został już zaproszony przez French Montana na utwór "Once in a While" w ramach projektu Excuse My French (2013), podczas gdy The Weeknd wystąpił na utworze "Gifted" z tego samego albumu. Ich spotkanie na utworze Jungle Rules stanowi ewolucję: nie chodzi już tylko o zapraszanie pojedynczych gwiazd, ale o łączenie ich w jednym utworze, aby stworzyć unikalną harmonię. To połączenie ilustruje chęć artysty do włączenia do swojej twórczości wiodących głosów R&B i klasycznego hip-hopu, dodając kolejną warstwę złożoności do produkcji, którą zapewniają Harry Fraud, Scott Storch, Detail, London on da Track i Mike Will Made It.

"Stop It" z T.I.: utwór, który nie pasuje do całości.

Niektóre utwory wyróżniają się swoją treścią, podczas gdy inne cierpią z powodu braku spójności. Utwór nr 12, „Stop It” z udziałem T.I., jest przez krytyków uznawany za przykład mniej udanego fragmentu. Strona Sagihiphop.com podkreśla, że ten utwór, współprodukowany przez Scotta Storcha, „n'a rien de spécial”, przyczynia się do trudnego zakończenia albumu. Z 18 utworów, ta rozproszenie strukturalne osłabia wpływ mocniejszych momentów, takich jak „No Pressure” lub „Unforgettable”, tworząc dysproporcję między komercyjnymi ambicjami a artystyczną spójnością, którą odczuwają słuchacze.

18 utworów przy 52 000 sprzedanych egzemplarzy: napięcie między ilością a wpływem

Komercyjny sukces albumu Jungle Rules jest znaczący, ale złożony. Album zajął trzecie miejsce na liście Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych, sprzedając 52 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Ten wynik został potwierdzony certyfikatem platynowym RIAA w czerwcu 2020 roku, co świadczy o trwałej popularności albumu, wykraczającej poza początkową sprzedaż. Jednak ten sukces wiąże się z powtarzającymi się krytykami dotyczącymi długości albumu. Z 18 utworami i 12 udziałami innych artystów, album stawia na ilość i ekspozycję medialną, wykorzystując takie nazwiska jak Travis Scott, Pharrell Williams czy Quavo. Ta strategia pozwoliła dotrzeć do szerokiej publiczności, ale również przyczyniła się do postrzegania projektu jako czasami zbyt rozproszonego, gdzie momenty wnikliwych tekstów współistnieją z fragmentami, które wydają się być szablonowe.

Struktura albumu Jungle Rules kończy się utworem „White Dress”, który jest osiemnastym utworem i zamyka tę podróż trwającą 1 godzinę i 4 minuty. Ta końcowa sekwencja, poprzedzona utworami „Famous” i „Too Much”, oferuje charakterystyczne zakończenie po energetycznym brzmieniu trap w utworze „Black Out” z Young Thugiem lub współpracy z Marcem E. Bassy w utworze „She Workin”. Album wpisuje się w konkretną chronologię: następuje po Wave Gods (2016) i poprzedza MONTANA (2019), stanowiąc tym samym punkt zwrotny w dyskografii rapera. Wybór gości również ujawnia silne więzi historyczne. Oprócz już wymienionych Chinx, The Weeknd i Max B, pojawiają się Pharrell Williams w utworze „Bring Dem Things” i Quavo w utworze „Migo Montana”. Te współprace dopełniają obecność Ziico Niico w utworze „Bag” i Alkaline w utworze „Formula”, tworząc skład, w którym 12 z 18 utworów zawiera udział gości. Ta wysoka intensywność współpracy, wspierana przez single „No Pressure” i „Unforgettable”, pozwoliła albumowi wyróżnić się, pomimo krytyki dotyczącej jego długości. Certyfikat platynowy, uzyskany w czerwcu 2020 roku, potwierdza, że ta strategia gromadzenia wybitnych talentów, zakorzeniona w wytwórni Bad Boy Entertainment, potrafiła przyciągnąć uwagę amerykańskiej publiczności, wykraczając poza zwykłą sprzedaż. Jungle Rules zajmuje kluczowe miejsce w karierze French Montana, znajdując się pomiędzy Wave Gods (2016) a MONTANA (2019). Ogólnie pozytywny odbiór krytyczny, z wynikiem 68/100 na Metacritic, uznaje zdolność rapera do rozwoju od czasu wydania Excuse My French (2013), jednocześnie wskazując na ograniczenia struktury, która czasami brakuje spójnej koncepcji.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 14 lipca 2017 - Wydawca: Bad Boy Entertainment, Epic - Liczba utworów: 18 (1 godzina 04 minuty) - Otwarcie / zamknięcie: Whiskey Eyes / White Dress - Goście: Chinx, Swae Lee, The Weeknd, Max B, Travis Scott, Pharrell Williams, Ziico Niico, Quavo, Future, T.I., Young Thug, Marc E. Bassy… - Poprzedni album: Wave Gods (2016)