Gorillaz - Gorillaz

Album Gorillaz jest jak ogromna układanka, w której każdy element to obcy głos. Od pierwszej sekundy płyta odmawia przyjęcia jednej, konkretnej tożsamości: nie jest dziełem fikcyjnej grupy, ale wynikiem działania maszyny składającej z różnych, odmiennych elementów.

Re-Hash: japońskie, elektroniczne intro

Utwór otwierający, Re-Hash, to nie tylko wprowadzenie; to dźwiękowa mapa. Rozpoczyna się on śpiewem Miho Hatori, której delikatny i przestronny głos od razu nadaje płycie japoński charakter. Ta obecność nie jest dekoracyjna: ona definiuje ton całej kompozycji, wprowadzając elektroniczną i popową wrażliwość, która kontrastuje z bardziej surowymi lub organicznymi teksturami kolejnych utworów.

Różnorodność gatunków muzycznych

Album odrzuca wszelkie proste klasyfikacje. Każdy utwór staje się laboratorium, w którym dany gatunek jest testowany, dekonstruowany, a następnie składany na nowo z elementów zaczerpniętych z innych miejsc. W ten sposób Rock the House może współistnieć z Slow Country, dwoma utworami, które nie mają ze sobą nic wspólnego poza przynależnością do tej samej dźwiękowej całości.

Międzynarodowe współprace.

Przy bliższej analizie współprac, można zauważyć, że nie zostały one dodane jedynie dla spełnienia jakiegoś wymogu: służą one poszerzeniu zasięgu grupy. Del The Funky Homosapien występuje na dwóch odrębnych utworach: Clint Eastwood i Rock the House. Z kolei Ibrahim Ferrer pojawia się na utworze Latin Simone (Que Pasa Contigo), wnosząc kubański i latynoamerykański klimat, który jeszcze bardziej poszerza geograficzny zasięg albumu. Każdy gość jest więc elementem łańcucha, który łączy Japonię z Kubą, Stanami Zjednoczonymi i Wielką Brytanią, nie zatracając przy tym lokalnych cech.

Różnorodna produkcja, łącząca Londyn i Jamajkę

Dlatego też Double Bass może wydawać się tak naturalny, podczas gdy Starshine zachowuje chłodny, syntetyczny charakter, który jest mu charakterystyczny.

Zakończenie: 19-2000 - Remiks Soulchild.

To podwójne źródło inspiracji geograficznych wyjaśnia stałe napięcie między elektronicznymi brzmieniami brytyjskimi a bardziej organicznymi wpływami, w tym reggae, które przenikają wiele utworów. Album, składający się z 17 utworów i mający łączną długość około godziny, jest pierwszym albumem studyjnym projektu, który powstał w 1998 roku. Sprzedano go w nakładzie ponad siedmiu milionów egzemplarzy, co wpisało grupę do Księgi Rekordów Guinnessa jako najbardziej udany wirtualny zespół. Ten sukces otworzył drogę do obszernej dyskografii: Demon Days (2005), The Fall (2010), Humanz (2017), The Now (2018), Song Machine, Season One: Strange Timez (2020), Cracker Island (2023) i The Mountain (2026). Sześć zaproszonych gości na 17 utworach to nie tylko dekoracyjne występy. Del The Funky Homosapien, Miho Hatori, Tina Weymouth, Ibrahim Ferrer i Sweetie Irie tworzą sieć, która łączy Japonię, Kubę, Stany Zjednoczone i Europę. Każdy z gości wnosi swój własny akcent: lekki wokal Miho Hatori w utworach Re-Hash i 19-2000, hip-hopowy styl Del The Funky Homosapien w dwóch różnych utworach, kubański akcent Ibrahim Ferrer w utworze Latin Simone (Que Pasa Contigo) oraz wkład Sweetie Irie w remiks utworu Clint Eastwood. Te współpracie poszerzają spektrum dźwiękowe albumu, nie zatracając przy tym lokalnych cech. Album kończy utwór 19-2000 - Soulchild Remix, który nie ma na celu zakończenia opowieści, ale raczej otwiera ją na nowe horyzonty. Ten wybór zakończenia przypomina, że Gorillaz to projekt, którego forma jest zawsze w ruchu, nigdy nieustabilizowana.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 2001 - Wydawca: Parlophone - Utwory: 17 (1 godzina 04 minuty) - Numery katalogowe: Re-Hash / 19-2000 - Soulchild Remix - Goście: Miho Hatori, Del The Funky Homosapien, Tina Weymouth, Ibrahim Ferrer, Sweetie Irie