Gucci Mane - BAYTL

Utwór "Whip Appeal", otwierający album BAYTL, od razu nadaje ton projektowi łączącemu różne style: Gucci Mane współpracuje z relaksującym flow P2theLA, a całość dopełnia melodyjna kompozycja, podczas gdy V-Nasty dodaje swoje rymy. Ten utwór, wydany 9 grudnia 2011 roku przez Warner Bros. Records (we współpracy z 1017 Brick Squad Records, Vice Records i Asylum Records), zapowiada album, którego łączny czas trwania wynosi 46 minut i 31 sekund, zawierający 12 utworów. Album ten, powstały pomiędzy "The Appeal: Georgia's Most Wanted" (2010) a "Everybody Looking" (2016), wydaje się mieć na celu wypełnienie luki w dyskografii Gucci Mane, ale bardziej przypomina punkt przejściowy między dwoma ważnymi albumami studyjnymi, niż naturalny etap w jego karierze.

Wspólna produkcja z wyraźnymi basami

Według Metacritic, album otrzymał ocenę 39/100. Produkcja, daleka od jednolitości, przeplata utwory bardziej melodyjne, takie jak "Whip Appeal" czy "White Girl", z bardziej agresywnymi utworami, jak "Push Ups" czy "Fuck You", jednak ta różnorodność nie jest w stanie ukryć pewnej jednolitości w wykonaniu.

Slim Dunkin: częsty gość w projekcie z ograniczoną liczbą współpracowników.

Album zawiera tylko cztery utwory z udziałem innych artystów spośród 12 prezentowanych, co znacząco ogranicza aspekt współpracy w tym projekcie. Slim Dunkin pojawia się dwukrotnie: współtworzy utwór "Push Ups" (pozycja 5) i dołącza do Gucci Mane w utworze "Fuck You" (pozycja 11). W "Push Ups" wnosi surową energię do utworu, który został nagrany w formie teledysku, ale jego dystrybucja została zakłócona przez konflikt z Young Vito podczas nagrywania w Atlancie 16 grudnia 2011 roku. W "Fuck You" jego obecność kontrastuje z bardziej spokojnym stylem wokalnym w pozostałych utworach, dodając płycie nuty wulgarności. P2theLA występuje w utworze otwierającym, "Whip Appeal", a Berner dołącza do Gucci Mane w utworze "Food Plug" (pozycja 6). Te cztery współprace nie wystarczają, aby ożywić projekt, który brakuje głębi narracyjnej pomiędzy dwoma głównymi stylami: energią trap V-Nasty i ulicznym stylem Gucci Mane.

Podsumowanie: album zapomniany pomiędzy dwiema ważnymi produkcjami.

Album wyróżnia się produkcją autorstwa Zaytovena i Tha Bizness, dwóch kluczowych postaci w brzmieniu trap tamtych czasów, którzy odcisnęli swoje piętno na każdym utworze. Ta współpraca między Gucci Mane a V-Nasty wpisuje się w ważny okres dla rapu z południa: podczas gdy Gucci Mane przygotowywał Ferrari Boyz (2011) i The Return of Mr. Zone 6 (2011), zdecydował się wydać ten wspólny projekt z V-Nasty, artystą, którego uzupełniający głos pozwalał na eksplorację melodii, nie rezygnując z agresywnego brzmienia. Obecność Slim Dunkin na dwóch utworach nie jest przypadkowa: przypomina o jego stałej roli w otoczeniu Gucci Mane, szczególnie na albumach The Return of Mr. Zone 6 (2011) z utworami „Hell Yeah” i „Trick or Treat”, oraz Ferrari Boyz (2011) z utworami „She Be Puttin On” i „Too Loyal”. Te niedawne współprace pokazują, że BAYTL nie jest naturalnym kontynuacją, ale raczej projektem jednorazowym, niemal eksperymentalnym, który stara się wykorzystać synergię między dwoma artystami o odmiennych brzmieniach. Teledysk do „Let's Get Faded”, wydany 12 stycznia 2012 roku, choć przekroczył dwa miliony wyświetleń, nie wystarczyło, aby poprawić wizerunek albumu, którego produkcja, mimo że stworzona przez uznanych producentów, nie potrafi ukryć pewnej monotonii w wykonaniu. BAYTL pozostaje dziś zapomnianym rozdziałem w dyskografii Gucci Mane, umieszczonym pomiędzy dwoma ważnymi albumami, The Appeal: Georgia's Most Wanted (2010) i Everybody Looking (2016), i zapomnianym zarówno przez fanów, jak i krytyków. Wydanie oficjalnego singla, takiego jak Whip Appeal (wydany 19 listopada 2011 roku), nie wystarczyło, aby album zyskał trwałe miejsce w pamięci, podczas gdy utwory takie jak Push Ups czy Let's Get Faded (teledysk opublikowany 12 stycznia 2012 roku z ponad 2 milionami wyświetleń) wywołały krótkotrwałe zainteresowanie, ale nie umocniły projektu na stałe. Słabość tego projektu tkwi w jego zaniedbanej recepcji krytycznej, która sprawiła, że BAYTL stał się obiektem archiwów, a nie trwałą referencją. Mimo kilku momentów napięcia lub melodii, album ten bardziej przypomina zapomniany interludium niż prawdziwy wkład w ewolucję twórczości Gucci Mane.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 9 grudnia 2011 - Wydawca: Warner Bros. Records - Utwory: 12 (46 minut 31 sekund) - Otwarcie / zamknięcie: Whip Appeal / Sick Swag - Goście: P2theLA, Slim Dunkin, Berner