Gucci Mane - The Return of Mr. Zone 6

Powrót Pana Zone 6, wydany 22 marca 2011 roku przez Warner Bros. Records, to przede wszystkim deklaracja lojalności. Ten album nie ma na celu poszerzania horyzontów geograficznych ani zdobywania przychylności producentów z Hollywood; jest to projekt wewnętrznego wzmocnienia, w którym Gucci Mane ponownie potwierdza swoje przynależność do zespołu 1017 Brick Squad.

Drumma Boy na czele: fundament dźwiękowy powrotu do korzeni.

Kręgosłup tego projektu opiera się na jednym nazwisku: Drumma Boy. To on odpowiada za niemal całą produkcję, zapewniając spójność stylistyczną, która nigdy nie zanika między utworami. Rezultatem jest album spójny, ale celowo odrzucający pokusy komercyjne, co David Jeffries z AllMusic docenił, chwaląc brak elementów charakterystycznych dla albumu "radio-friendly numbers and polish".

Mouth Full of Golds feat. Birdman i This Is What I Do: wewnętrzne współprace jako fundament projektu.

Już od drugiego utworu widać, jaka jest logika tego albumu, a konkretnie utwór Mouth Full of Golds, w którym występują Gucci Mane i Birdman. Ta współpraca to coś więcej niż tylko zestawienie nazwisk; umieszcza ona rapera z Atlanty w jego własnym środowisku, przypominając o relacjach nawiązanych w takich projektach jak The State vs. Radric Davis (2009). Na trzecim utworze, This Is What I Do, podejście staje się jeszcze bardziej intensywne: OJ Da Juiceman i Waka Flocka Flame dzielą mikrofon z Gucci Mane. Również tutaj odniesienia sięgają dalej: ten utwór kontynuuje serię współprac z Waka Flocka Flame, która rozpoczęła się już w The State vs. Radric Davis (2009) i...

Reckless, Shout out to My Set i I Don't Love Her: duża liczba występów Capa, Chill Willa, Wooh The Kida, Rocko i Webbiego.

Trzecia część albumu nie szczędzi efektownych występów. Na Reckless (utwór 4) Cap i Chill Will dzielą czas, podczas gdy utwór 5, Shout out to My Set, daje głos Wooh The Kidowi. Intensywność utrzymuje się na I Don't Love Her (utwór 6), w którym Rocko i Webbie występują razem w utworze, którego teledysk został nakręcony przez Mr. Boomtowna w lutym 2011 roku, co potwierdzają archiwa. Te utwory ilustrują otwartość tego projektu: każdy utwór to przestrzeń do wymiany w ramach zjednoczonej grupy. Album kończy się utworem 24 Hours, otwierającym album (utwór 1), który od razu nadaje ton, a dalsza część rozwija się w galerię portretów wewnętrznych.

Dwa utwory Zaytoven/Southside: rzadkie odchylenia od głównego nurtu, które nie naruszają spójności.

Z dala od dużych, międzynarodowych wytwórni, Gucci Mane w tym albumie stawia na bardziej surowe brzmienie, mniej "poli". Nie jest to wada, ale raczej odrzucenie komercjalizacji. Produkcja Drumma Boy charakteryzuje się stałą, nieco surową mocą, która stanowi fundament dla tych wewnętrznych współprac. Intensywność tych współprac sięga nawet centralnych utworów albumu, gdzie pojawiają się Master P w utworze Brinks (utwór 8) i Wale w utworze Pretty Bitches (utwór 9). Te gościnne występy, choć mniej związane z mitologią 1017 Brick Squad niż te członków założycielskich, świadczą o rozszerzonej strategii współpracy, która nie zdradza jedności projektu. Album kończy się ostatnią falą gości: Slim Dunkin pojawia się w utworze Hell Yeah (utwór 11), a ostatni utwór, Trick or Treat, łączy Slim Dunkina, Wakę Flocka Flame i Wooha The Kida, zamykając album wspólnym brzmieniem. Pod względem komercyjnym i krytycznym, The Return of Mr. Zone 6 spotkał się z mieszanymi, ale szanującymi jego wewnętrzne ambicje, recenzjami. Album zajął 18. miejsce na liście Billboard 200, sprzedając się w 22 064 egzemplarzach w pierwszym tygodniu w Stanach Zjednoczonych, co stanowi skromny sukces dla projektu skupionego na konsolidacji grupy, a nie na międzynarodowej popularności. Ten album, wydany po The Appeal: Georgia’s Most Wanted (2010) i przed Everybody Looking (2016), stanowi etap przejściowy, w którym Gucci Mane stawia na lojalność wobec swojego najbliższego otoczenia, kosztem bardziej rozbudowanej kariery solowej. Produkcja, w większości realizowana przez Drumma Boy, z zaledwie dwoma utworami powierzonymi Zaytovenowi i Southside'owi, wzmacnia ten obraz albumu "zamkniętego" na własnych zasadach, z dala od hollywoodzkich współprac czy międzynarodowych producentów, które charakteryzowały jego poprzednie, ważne albumy.

Krytyczna ocena albumu, który odniósł sukces w połączeniu różnych stylów, ale którego liryzm pozostaje na drugim planie.

Odbiór był mieszany: Jesse Cataldo z magazynu Slant Magazine ocenił album na 2/5, krytykując przeciętność rymów. Z drugiej strony, August Brown z Los Angeles Times zauważył, że choć styl pisania Gucci Mane zajął drugorzędną pozycję w stosunku do jego agresji, jego „inimitable rasp” pozostał ważnym elementem. Album odniósł sukces pod względem spójności: „The Return of Mr. Zone 6” działa jak manifest 1017 Brick Squad. To zapomniana płyta, znajdująca się pomiędzy dwoma ważnymi dziełami, której dziedzictwo polega mniej na przełomie artystycznym, a bardziej na zdolności do utrzymania jedności zespołu w branży, która dążyła do fragmentacji.

Dane techniczne

- Data wydania: 22 marca 2011 - Wydawca: Warner Bros. Records - Utwory: 13 (56 minut 16 sekund) - Otwarcie / zamknięcie: 24 Hours / Trick or Treat - Goście: Birdman, OJ Da Juiceman, Waka Flocka Flame, Cap, Chill Will, Wooh The Kid, Rocko, Webbie, Master P, Wale, 8Ball, Slim Dunkin