Luther Vandross - Give Me the Reason

Piąty oddech: Give Me the Reason Ten album, będący świadectwem dojrzałego głosu i intymnej twórczości Luthera Vandrossa w szczytowym momencie jego kariery, to wspólne dzieło artystyczne z udziałem Marcusa Millera, który współtworzył. Sukces komercyjny albumu Stop to Love dopiero się rozkręca. Szczyt kariery Luthera Vandrossa, lata 1985-1988

Między albumem The Night I Fell In Love (1985) a Any Love (1988), piąty album studyjny uwiecznia okres, w którym głos Luthera Vandrossa osiąga bezprecedensową klarowność. Poza datami, album odzwierciedla fizyczną ekspresję artysty w minimalistycznej, ale potężnej estetyce dźwiękowej. Długość całkowita 46 minut i 37 sekund, obejmująca tylko dziewięć utworów, nadaje każdemu nagraniu wyjątkową narracyjną głębię, odrzucając przesadny aranż, na rzecz dominującego głosu. To tutaj kariera Vandrossa osiąga pełny sukces zarówno komercyjny, jak i artystyczny. Charakterystyczny styl muzyczny: hybrydowa produkcja R&B/Soul, prowadzona przez Marcusa Millera i Luthera Vandrossa.

Architektura dźwiękowa albumu opiera się na współpracy samego Luthera Vandrossa z basistą Marcus Millerem. Ta współpraca przejawia się w precyzyjnym podziale ról: Vandross i Miller są odpowiedzialni za większość utworów, w tym utwory 1-4 oraz 6-9. Zaangażowanie Marcusa Millera pozwala umieścić album w uniwersum, które łączy R&B, soulu i pop, zachowując jednocześnie emocjonalny charakter wokalizacji Vandrossa. Ten podchod techniczny, nadzorowany przez inżynierów, takich jak Ray Bardani podczas miksowania, i wspierany przez zespół składający się z Iris Cohen i Craiga Johnsona, prowadzi do rezultatu, w którym głos Vandrossa pozostaje głównym bohaterem. Album zdobył podwójne platynowe certyfikaty w Stanach Zjednoczonych, co dowodzi, że ta intymna produkcja jest idealnym sposobem na przekazanie uniwersalnego przesłania romantycznego. Pierwszy utwór, który osiągnął 20. miejsce w rankingach pop: sukces singla "Stop to Love"

W centrum tej strategii znajduje się utwór zatytułowany Stop to Love, który zajmuje pierwsze miejsce na płycie i od razu przyciąga uwagę słuchaczy. Utwór ten stał się pierwszym hitem w pierwszej dwudziestce listy Billboard dla Luthera Vandrossa. Ten sukces komercyjny zmienia postrzeganie artysty: dotychczas ograniczony do tradycyjnych kręgów muzyki soulu lub list przebojów R&B, teraz zyskuje szerszą publiczność dzięki muzyce, która potrafi przekraczać granice tego gatunku. Album kończy się utworem Anyone Who Had a Heart. Sukces komercyjny tego albumu potwierdzają również recenzje: Vandross zdobywa nagrodę American Music Award za Najlepszego Artystę Soulu/R&B, a utwór tytułowy, Give Me the Reason, jest nominowany do nagród Grammy w kategoriach Najlepszy Utwór R&B i Najlepsza Występ Wokalna R&B (mężczyzna) podczas 29. ceremonii. Te nagrody potwierdzają, że album jest uznawany przez krytyków za doskonałą interpretację wokalną. Krótki, intensywny album: struktura z 9 utworami bez udziału innych artystów.

Dziewięć utworów tworzy spójny i zamknięty zestaw, skupiony wyłącznie na solowej interpretacji Vandrossa. Każdy utwór, zarówno So Amazing, jak i I Really Didn't Mean It, przyciąga całą uwagę wokalisty. Lista singli udokumentowanych – Stop to Love, So Amazing i There's Nothing Better Than Love – świadczy o przemyślanej strategii wydawniczej, która maksymalizuje wpływ każdego nagrania, bez przeciążania płyty. Ta koncentracja jest wzmacniana przez umieszczenie albumu na 500. miejscu w zestawieniu najlepszych albumów z 1986 roku, co dowodzi, że krótka i skoncentrowana płyta może konkurować z bardziej rozbudowanymi produkcjami. Wersja winylowa wydana w 1986 roku z numerem katalogowym FE 40415, jest więc ważnym źródłem dla tej twórczości, która stawia na emocje, a nie na sztuczną złożoność. Ta wcześniejsza płyta już ugruntowała pozycję artysty jako kluczowej postaci w gatunku R&B, z certyfikatem platynowym i popularnym singlem, który zajął pierwsze miejsce w rankingach R&B. Ta pozytywna trajektoria potwierdza, że Give Me the Reason nie powstało z niczego, ale jest wynikiem dotychczasowej kariery, która rozpoczęła się w 1972 roku, od debiutu jako autor i kompozytor w musicalu The Wiz, a także udziału w albumie Davida Bowie'ego w 1974 roku (Young Americans). Dlatego umieszczenie tego albumu w dyskografii jest strategiczne: stanowi przejście od uznanego artysty R&B do gwiazdy pop, przygotowując grunt pod jego kolejne studio, Any Love, które ukazało się w 1988 roku. Kariera Vandrossa wykracza daleko poza granice albumu Give Me the Reason. W ciągu swojej kariery, artysta sprzedał ponad 25 milionów płyt na całym świecie i zdobył osiem nagród Grammy, w tym cztery nagrody dla najlepszego wokalisty R&B. Te doświadczenia świadczą o jego wszechstronności, która wpływa na jego solową interpretację w Give Me the Reason. Na koniec, kariera Vandrossa zakończyła się tragicznie 1 lipca 2005 roku w Edison, oznaczając koniec muzycznej egzystencji, która rozpoczęła się w intymnych studiach w Nowym Jorku, aby zdobyć status planety. Sukces komercyjny tego albumu, który sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych i został uhonorowany dwoma platynowymi płytami przez RIAA, jest kulminacją tego ważnego okresu. Ten wyjątkowy sukces komercyjny potwierdza artystyczną strategię Luthera Vandrossa, który, zamiast przeciążać swoją twórczość, stawia na intensywną narrację. Między 1985 a 1988 rokiem, ten album odzwierciedla niezrównaną dojrzałość wokalną, która na stałe zmieniła postrzeganie artysty: z wokalisty ograniczającego się do tradycyjnych ścieżek soulu, Vandross zyskał masową publiczność dzięki muzyce, która przekracza granice tego gatunku. Sukces komercyjny: dwukrotne platynowe płyty i nagroda na American Music Awards.

Dane techniczne

- Rok wydania: 1986 - Wydawca: Epic - Liczba utworów: 9 (46 minut 37 sekund) - Otwarcie / zakończenie: Stop to Love / Anyone Who Had a Heart - Poprzedni album: The Night I Fell In Love (1985)