Meshell Ndegeocello - Plantation Lullabies

Meshell Ndegeocello kładzie rękę na książce, której nigdy nie przeczyta. Album Plantation Lullabies, wydany 19 października 1993 roku przez wytwórnię Maverick Records, rozpoczął solową karierę Me’shell Ndegéocello. Album składa się z trzynastu utworów, których łączny czas trwania wynosi 53 minuty i 15 sekund. Utwór numer 1, Plantation Lullabies, otwiera album głosem, który odbija się sam w sobie w przestrzeni dźwiękowej, w której cisza nigdy nie jest całkowicie nieobecna. Utwór numer 13, Two Lonely Hearts - On the Subway, zamyka album, osadzając doświadczenie słuchania w życiu miejskim i ulotnych spotkaniach codzienności.

David Gamson i muzycy sesyjni: Joshua Redman i Wah Watson

Artystyczna współpraca opiera się na ścisłej współpracy z multiinstrumentalistą Davidem Gamsonom, który odpowiada za produkcję większości utworów. Oficjalne informacje wskazują również Boba Powera jako producenta utworów 2 i 13, a Andre Bettsa jako producenta utworów 3 i 5, natomiast George Karras zajmuje się miksowaniem utworu 3. Album zawiera również uznanych muzyków sesyjnych: Joshua Redmana na saksofonie i Wah Watsona na gitarze. Ich obecność instrumentalna nadaje aranżacjom bogactwo orkiestrowe, nie poświęcając przy tym intymności wokalu, tworząc równowagę między precyzją jazzu a ciepłem soulu.

Sexualność, rasa i płeć w odważnej eksploracji tematycznej.

Głos Meshell Ndegeocello przenika przez cały album, działając jak nitka, która łączy poszczególne utwory, nie powtarzając się. W utworach takich jak If That’s Your Boyfriend (He Wasn’t Last Night) czy Soul on Ice artystka porusza tematy seksualności, tożsamości płciowej i relacji rasowych z otwartością, która nie dąży do zadowolenia wszystkich. To podejście wywołuje różne reakcje: niektórzy krytycy uznali teksty za banalne, inni dostrzegli w nich konieczny akt polityczny. Album nigdy nie jest neutralny; angażuje się w refleksję nad sytuacją czarnoskórych i pozycją czarnoskórych kobiet w amerykańskiej kulturze, nie cofając się przed kontrowersjami, które to wywołuje.

Hip-hop, funk, jazz i soul: hybrydowa produkcja albumu Plantation Lullabies

Produkcja albumu Plantation Lullabies to połączenie różnych gatunków, które nie kolidują ze sobą, ale się wplatają. Hip-hop łączy się z funkiem, jazzem i soulem, tworząc spójną strukturę dźwiękową, w której każdy utwór znajduje swoje miejsce, a jedność albumu nigdy nie jest zagrożona. Wpływy takich artystów jak Prince, Miles Davis, A Tribe Called Quest, Sly Stone czy Parliament są obecne w aranżacjach, choć ich nazwiska nie pojawiają się w liście autorów. To właśnie ta hybrydowość jest siłą albumu: nie tylko czerpie z różnych stylów, ale również je odświeża, aby służyły unikalnemu głosowi.

Ocena krytyczna i muzyczne dziedzictwo albumu Plantation Lullabies.

Album ten wpisuje się w dyskografię, w której Plantation Lullabies stanowi punkt wyjścia, poprzedzający wydanie Peace Beyond Passion w 1996 roku, co oznaczało początek odrębnej kariery solowej. Krytycy od razu zauważyli, że ten album jest ważnym przykładem neo soulu, a utwory takie jak If That's Your Boyfriend (He Wasn't Last Night) czy Soul on Ice wywołały intensywne dyskusje na temat reprezentacji rasowej i płciowej. Pomimo tych zastrzeżeń, artystyczna postawa Meshell Ndegeocello została doceniona za jej zdolność do łączenia gniewu i gracji, szczególnie w balladach przypominających wspaniałość Stevie Wondera. Dziś album pozostaje niezaprzeczalnym punktem odniesienia w amerykańskim krajobrazie muzycznym lat 90., otwierając drogę dla pokolenia artystów, którzy kontynuowali tę fuzję jazzu, hip-hopu i soulu. Pod koniec 1993 roku, Plantation Lullabies znalazł się na wielu listach najlepszych 10 albumów i został sklasyfikowany jako 27. najlepszy album roku w Pazz & Jop, corocznym sondażu krytyków amerykańskich publikowanym przez The Village Voice. Utwory takie jak Shoot’n Up and Gett’n High czy Step into the Projects zakorzeniają album w rzeczywistości społecznej, unikając przy tym wpadania w pesymizm. Obecnie album jest uważany za wzorzec neo soulu, album, który zapisał się w historii czarnej muzyki amerykańskiej, otwierając drogę dla pokolenia artystów, którzy poszli w ślady.

Dane techniczne

- Data wydania: 19 października 1993 - Wydawnictwo: Maverick Records - Utwory: 13 (53 min 15 s) - Otwarcie / zamknięcie: Plantation Lullabies / Two Lonely Hearts - On the Subway