ORELSAN - Le Chant des sirènes

Po ośmiu do dziesięciu miesiącach braku inspiracji, Orelsan wprowadził rygorystyczną dyscyplinę pracy, aby napisać swój drugi album studyjny, który został wydany 26 września 2011 roku. Stając przed pustą kartką po Perdu d'avance (2009), Aurélien Cotentin pokonał blokadę, izolując się na wsi przez tydzień i mieszając rzeczywistość z fikcją, aby napisać Le Chant des sirènes. Twierdzi, że nie może tego robić w sposób amatorski, porzucając tym samym spontaniczność początkowej kariery na rzecz podejścia, w którym ustalenie tematu przeważa nad przesłaniem i rymami. Ta trudna geneza, naznaczona okresem stagnacji, wyjaśnia, dlaczego album jest wymagającym i ambitnym dziełem.

Wymuszona dyscyplina, aby pokonać blokadę twórczą

Orelsan wyjaśnia, że tytuł pochodzi od faktu, że w jego wieku i w obecnych czasach, gdzie istnieje wiele pokus i uzależnień, znacznie więcej niż w czasach jego dziadków, wszystkie jego utwory o tym mówią. Dodaje również, że nazwa pochodzi od sposobu, w jaki media społecznościowe tworzą pokusy dla osób, które są już znane, ale nie radzą sobie dobrze. Aby napisać ten album, wyrzucił około trzydziestu piosenek, zanim znalazł ten połączenie rapu i śpiewu, to połączenie "ja" i "nie ja". W ten sposób wprowadził więcej elementów fikcji, czego nie byłby w stanie zrobić na swoim pierwszym albumie Perdu d'avance (2009).

Album: trudny, ale niezbędny powrót

Album jest kontynuacją poprzedniego albumu studyjnego, Perdu d'avance (2009), a przed nim pojawił się La fête est finie (2017). Porusza tematy związane z życiem Orelsan od czasu pierwszego albumu, w tym jego trasę koncertową i wejście do świata show biznesu. Okładka albumu opisana jest jako czarna płyta, z wyjątkiem tekstu „ORELSAN LE CHANT DES SIRÈNES”, napisane małym drukiem na dole. Album ten stanowi przełom, w którym Orelsan opowiada o swojej trasie koncertowej i wejściu do świata show biznesu, deklarując, że „infligé une discipline de travail”.

Od singla „Raelsan” do rekordowych wyników sprzedaży w pierwszą tygodnie

„Raelsan”, wydany w maju 2011 roku, służy jako pierwszy singiel z albumu i zapowiada tę zmianę w skali. „Double Vie” wydany jako singiel promocyjny, przed Plus rien ne m'étonne, który zajął 45. miejsce w tygodniu rozpoczynającym się 2 października 2011 roku. Trzeci singiel to „Suicide Social”, który w grudniu 2011 roku poprzedza La terre est ronde.

Momenty geniuszu w pozornie zwyczajnym krajobrazie

W albumie "Pour Goûte Mes Disques", utwór "Le Chant des sirènes" wyróżnia się wyraźnym kontrastem: płyta, w której znajdują się zarówno momenty geniuszu, jak i, niestety, również kilka utworów, które można uznać za dość przeciętne. Ten kontrast definiuje odbiór projektu, który stanowi kontynuację pierwszego albumu "Perdu d'avance" (2009). Orelsan wyjaśnia, że "reposé sur [ses] lauriers" to dla niego ważny etap, a po wydaniu tego albumu przeżył pewien okres stagnacji. Dla niego pisanie to nie jest proste i naturalne zajęcie, dlatego mówi: "Je ne peux pas le faire en dilettante". Pierwszym krokiem w procesie pisania jest ustalenie, o czym chce pisać. Następnie trzeba zdecydować, co chce powiedzieć, a na końcu znaleźć odpowiednie rymy.

Jedyna współpraca: powrót Grinche'a w utworze "Ils sont cools"

Na albumie znajduje się tylko jedna piosenka z udziałem gościa, która jest wymieniona w liście potwierdzonych gości. 14 piosenka, zatytułowana "Ils sont cools" feat. Gringe, oznacza powrót Gringe do albumu. Jego obecność przypomina o współpracy z Gringe w albumie "Perdu d'avance" (2009). Ta współpraca zajmuje konkretną pozycję w tracklist, z dala od otwierającej piosenki "Raelsan" lub zamykającej "Elle viendra quand même". Album zawiera łącznie 16 piosenek. Poziom dźwięku i gęstość projektu osiągają szczyt, z łącznym czasem trwania 1 godzina i 3 minuty, obejmując wszystkie 16 piosenek, które tworzą ten drugi album studyjny. Album kończy się piosenką "Elle viendra quand même", oferując odmienną perspektywę w porównaniu do otwierającej piosenki "Raelsan". Tracklist, rozciągająca się od 1 piosenki do 16, świadczy o głębokiej refleksji, w której Orelsan eksploruje tematy, od współczesnych pokus po uzależnienia, które, według niego, są bardziej wyraźne niż w czasach jego rodziców. Ta eksploracja odbywa się poprzez rygorystyczny dobór treści, co doprowadziło do odrzucenia około trzydziestu piosenek przed finalizacją albumu. Minimalistyczna okładka, składająca się z czarnego tomu zawierającego teksty kluczowych piosenek, takich jak "Raelsan", "Le chant des sirènes", "Si seul" i "Suicide social", wzmacnia ten wymóg artystyczny. Album jest wydany przez wytwórnie 3e bureau, 7th Magnitude i Wagram Music, co umacnia pozycję Orelsan na francuskim rynku muzycznym. Poza solową dyskografią, "Le chant des sirènes" ilustruje ewolucję, w której artysta porzuca spontaniczność na rzecz metodycznej pracy, oddalając się od początkowej postawy amatora. Ta rygor idzie w parze z introspekcją na temat nowych realiów społecznych, zwłaszcza wpływu mediów społecznościowych, takich jak Facebook i Twitter, na interakcje międzyludzkie i psychologiczne pokusy. Miejsce tego albumu w karierze Auréliena Cotentina jest kluczowe, pełniąc rolę mostu między początkowym zainteresowaniem medialnym w latach 2010 a przyszłymi projektami, takimi jak "La fête est finie" (2017). Włączenie Gringe w "Ils sont cools" stanowi jedyny potwierdzony udział, oznaczając powrót tego dawnego współpracownika, jednocześnie zachowując stylistyczną spójność, która odróżnia ten album od remixów z 2010 roku. Oficjalna premiera 26 września 2011 roku potwierdza znaczenie tego projektu, który wymagał całkowitego zaangażowania artystycznego, odchodząc od postawy amatora, którą Orelsan prezentował w młodości. Artysta musiał pracować zgodnie z rygorystyczną metodą, odmawiając, aby piosenki powstawały naturalnie, jak miało to miejsce w niektórych utworach "Perdu d'avance". Otwierająca piosenka "Raelsan", której tytuł nawiązuje do założyciela Raëlizmu, od razu wprowadza introspekcyjną atmosferę, która kontrastuje z zakończeniem projektu "Elle viendra quand même". Ta struktura otacza powtarzające się tematy uzależnienia i współczesnych pokus, co potwierdza intencję artysty, aby opisać epokę, w której cyfrowe syreny zastępują stare mitologie. Orelsan kontynuuje swoją ewolucję artystyczną, wprowadzając wymiar narracyjny, w którym wciela się w rolę obserwatora społeczeństwa w stanie upadku. Ta postawa wyraźnie różni się od pierwszego albumu "Perdu d'avance" (2009) i zapowiada dojrzałość, która kulminuje później w albumie "Civilisation" (2021), znacznie po wydaniu "La fête est finie" (2017). Struktura albumu, rozciągająca się na 1 godzinę i 3 minuty dla 16 piosenek, świadczy o wymogu, w którym każda piosenka ma na celu otworzenie oczu różnych obywateli na ciemne strony ich epoki. Artysta odrzuca amatorską postawę, wprowadzając rygorystyczną dyscyplinę, nie pozwalając sobie na odstępstwa, nawet w trakcie tworzenia, co doprowadziło do izolacji w kampanii na tydzień. Ta rygor wyjaśnia, dlaczego odrzucono około trzydziestu piosenek, zanim znaleziono odpowiedni miks rapu i śpiewu, który wcześniej nie był osiągalny. Album nie tylko opowiada o życiu od pierwszego albumu, w tym trasach koncertowych i wejściu do świata show biznesu, ale także porusza uniwersalne tematy, takie jak pokusy i uzależnienia, które, według niego, są bardziej wyraźne niż w czasach jego rodziców. Minimalistyczna okładka, ograniczona do czarnego tomu zawierającego jedynie teksty kluczowych piosenek, takich jak "Raelsan", "Le chant des sirènes", "Si seul" i "Suicide social", wzmacnia tę artystyczną subtelność i odrzucenie powierzchowności. Sukces tego albumu polega na tym, że przekształca osobistą kryzys w ustrukturyzowaną pracę. Drugi album studyjny francuskiego rapera Orelsan potwierdza przejście w kierunku bardziej wymagającego i ambitnego podejścia, łączącego rap i śpiew.

Dane techniczne

- Data wydania: 26 września 2011 - Wydawca: 3. biuro, 7. stopień jasności, Wagram Music - Liczba utworów: 16 (1 godzina 3 minuty) - Otwarcie / zakończenie: Raelsan / Elle viendra quand même - Goście: Gringe - Poprzedni album: N'importe comment (The Remixes) (2010)