PLK - Platinum

Wydany 30 marca 2018 roku przez wytwórnię Panenka Music, Platinum to nie album studyjny. To mixtape, coś pomiędzy młodzieńczym, głośnym debiutem a albumem Polak, który ukazał się w październiku tego samego roku. W tym okresie PLK potrzebował platformy, aby udowodnić, że nie ogranicza się już do obietnic. To swoista wizytówka artystyczna: mixtape, w którym już słychać dojrzałość, która uczyni go najlepszą nadzieją rapu paryskiego.

Wyraziste teksty oznaczają przejście do albumu studyjnego.

Ten album to moment przejściowy. Zawiera bardziej wyraziste teksty, mniej poszukujące zewnętrznej akceptacji niż wcześniejsze utwory. PLK nie próbuje już imponować jedynie agresją rymów; buduje zdania, daje oddech zwrotkom i nadaje wagi każdej refrenowi. To album, w którym słychać, że już znalazł swój własny styl, choć brzmienie wciąż pozostaje w strefie komfortu, z dala od eksperymentów, które pojawią się później.

Dwa utwory z udziałem gości: Lefa w „Colis piégés” i Krisy w „Go”.

Lista utworów zawiera 17 tytułów, z których dwa zawierają udział gości. W utworze Colis piégés gościnnie występuje Lefa. Jego obecność nadaje utworowi bardziej narracyjny, niemal filmowy charakter: nie tylko dodaje on rytmu, ale również uzupełnia brzmienie, prezentując własny sposób opowiadania historii. W utworze Go występuje Krisy. Jej udział jest krótszy, ale natychmiast zmienia charakter utworu: jej spokojniejszy ton kontrastuje z tonem PLK i nadaje temu utworowi inną dynamikę, niemal konwersacyjną. Te dwie współprace nie mają na celu zagęszczenia miksu; służą one pokazaniu, że PLK potrafi już teraz kontrolować różne dynamiki wokalne, nie tracąc przy tym własnej tożsamości.

Utwory, które definiują brzmienie miksu

Szczególnie trzy utwory wyróżniają się na albumie: Pas besoin, Platinum i Go. Pas besoin otwiera album z bezpośrednią, wręcz prowokacyjną postawą, która od razu nadaje ton całemu projektowi. Platinum, utwór tytułowy, jest sercem albumu: to w nim słychać największą spójność między tekstem a intencją artystyczną. Te trzy utwory tworzą narracyjną całość: od odrzucenia (Pas besoin) do afirmacji (Platinum), a następnie do relaksu (Go). Produkcja służy tekstom: daje przestrzeń głosom, rymom i pauzom. To wybór estetyczny, który wzmacnia ideę, że PLK nie stara się imponować brzmieniem, ale tym, co mówi.

Podsumowanie: miks utworów przejściowych, który potwierdza status PLK jako najlepszej nowej nadziei francuskiego rapu.

Platinum nie jest arcydziełem technicznym ani przełomową płytą. Ale to coś więcej niż tylko ćwiczenie stylistyczne. To dowód na to, że PLK znalazł równowagę między ambicją a autentycznością. Nie stara się już zadowolić wszystkich za wszelką cenę; buduje swoją własną historię, tworząc utwory, które mają znaczenie, a współprace, które wzbogacają całość, nie przytłaczając przekazu. Ta miks jest trampoliną do Polak, ale już teraz zawiera wszystkie elementy, które mogą zapewnić mu długotrwałą karierę: solidne teksty, spójne brzmienie i, co najważniejsze, głos, który zaczyna być słyszalny.