Snoop Dogg - Duces ’n Trayz: The Old Fashioned Way

Duces 'N Trayz: The Old Fashioned Way, wydany 1 czerwca 2001 przez wytwórnie TVT Records, Doggy Style Records oraz TVT Europe, nie ogranicza się jedynie do dodania kolejnej pozycji do dyskografii Snoop Dogga. Płyta od razu uchodzi za pomnik współpracy, charakteryzując się niezwykłą gęstością, która wyzwała standardy panujące na przełomie lat 90. i początku lat 2000. Strategia maksymalnej integracji z Nate Dogg oraz Tha Eastsidaz w kluczowych utworach tworzy zbiorową tożsamość dźwiękową, która przekracza proste sumowanie talentów. To właśnie na utworze « Eastside Ridaz » ta strategia osiąga swój szczyt pod względem technicznym i artystycznym. Interwencja Nate Dogga, ikony gatunku, który już wcześniej współpracował z Snoopem na piosenkach « Groupie » (Tha Doggfather, 1996), « Don't Tell » (No Limit Top Dogg, 1999) czy też « Set It Off » i « Lay Low » (Tha Last Meal, 2000), nadaje tu wymiar doświadczenia i historycznej wagi bez precedensu. Dodanie LaToiyi Williams, wokalistki, której głos już wcześniej brzmiał na utworach « I Believe in You » (Paid tha Cost to Be da Bo$$, 2002) oraz « Cold Game » (Doggumentary, 2011), tworzy idealny kontrast z flow raperów. Ta maksymalna koncentracja gości zamienia utwór w prawdziwą mikroskopijną antologię sceny kalifornijskiej, gdzie każdy głos wnosi swój kolor bez zagłuszania innych. Energia zbiorcza wzmacnia się jeszcze bardziej na « Welcome 2 tha House », utworze, który idealnie ilustruje podejście kuratorskie płyty. Na tej ścieżce Nate Dogg ponownie pojawia się, towarzysząc tu Tha Eastsidaz oraz grupie Tha Angels. Taka konfiguracja tworzy festiwalową i społecznościową atmosferę, w której ikona Nate Dogga pełni rolę spoiwa między różnymi członkami kolektywu. Jednoczesna obecność tych trzech podmiotów – dwóch grup i legendarnego solisty – dowodzi chęci rozszerzenia ekosystemu rapu West Coast poza zwyczajne, wąskie kręgi. Utwór działa jak most pokoleniowy, łączący dziedzictwo Nate Dogga z freskiem budowanym przez Snoopa i Daza, jednocześnie integrując świeżość wniesioną przez Tha Angels. Poza czysto muzycznymi kolaboracjami płyta zawiera znaczącą wymiar kulturowy poprzez « Crip Hop ». Ten utwór, który również jest częścią filmu Baby Boy oraz jego odpowiedniej ścieżki dźwiękowej, obejmuje LaToiyę Williams i Tha Eastsidaz. Współpraca z LaToią Williams na tym konkretnym utworze dodaje odrębny wymiar filmowy, łącząc rap underground z wielką branżą kinową w Hollywood. Ta podwójna przynależność – płyta studyjna i ścieżka dźwiękowa – wzmacnia status albumu jako ważnego obiektu kulturowego tamtej ery, zdolnego do przekraczania granic między różnymi mediami. Obecność LaToiyi Williams na tym konkretnym utworze podkreśla zdolność duetu do adaptacji się do ograniczeń produkcji filmowej przy jednoczesnym zachowaniu autentycznej tożsamości rapowej. Strategia kuratorska Duces 'N Trayz rozciąga się znacznie poza kolaboracje z Snoopem Doggem, integrując konstelację artystów tworzącą prawdziwe ekosystem West Coast. Na « Dogghouse in Your Mouth », 12. ścieżce, działa ona jak kluczowy węzeł, gdzie spotykają się King Lou, Kurupt, Mixmaster Spade, RBX, Ruff Dogg i Suga Free, wszyscy zgrupowani wokół Tha Eastsidaz. Ta gęsta konfiguracja dowodzi chęci zebrania ikon kalifornijskiego rapu w jednym momencie dyskograficznym, tworząc unikalną gęstość dźwiękową, która wyzwała normę dominujących wtedy albumów solowych. Płyta kończy się na « Everywhere I Go », utworze, który oznacza koniec trasy artystycznej oznaczonej maksymalną integracją talentów zewnętrznych. Taka podejście kolaboracyjne pozwoliło dysce przekroczyć granice geograficzne i kulturowe, osiągając 15. miejsce w kanadyjsym zestawieniu Top 50 Albums przez cztery tygodnie z rzędu. Otrzymanie certyfikatu złotego 11 marca 2002 roku trwale potwierdza tę strategię otwartości na bezprecedensową różnorodność artystyczną. Integrując artystów takich jak Lil' Mo na « So Low » czy Daddy V na « There Comes a Time », płyta pokazuje, że Tha Eastsidaz nie ograniczał się do odtwarzania kodów ustanowionych przez Snoop Dogga, lecz budowali własną zbiorową tożsamość zdolną do rywalizacji z największymi projektami solowymi sceny. Wpływ tej strategii kolaboracyjnej od razu przełożył się na solidne wyniki komercyjne. Płyta zadebiutowała na 4. miejscu w Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych, sprzedając 116 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu, co jest wyjątkową osiągnięciem dla płyty poprowadzonej przez duet, a nie artystę solowego. Pozostała następnie na listach przez dziewięć kolejnych tygodni, pokazując niezwykłą trwałość w krajobrazie muzycznym tamtej ery. W Kanadzie również osiągnęła 15. miejsce w Top 50 Albums i spędziła tam cztery tygodnie, dowodząc, że to podejście zbiorowe rezonowało poza amerykańskimi granicami.

Dane techniczne

- Data wydania: 1 czerwca 2001 - Wytwórnia: TVT Records, Doggy Style Records, TVT Europe - Utwory: 20 - Otwierający / Zamykający: Intro / Everywhere I Go - Goście: Tha Eastsidaz, LaToiya Williams, Nate Dogg, Soopafly, Suga Free, Tha Angels, Kokane, Bad Azz, Butch Cassidy, King Lou, Kurupt, Mixmaster Spade … - Poprzedni album: Tha Last Meal (2000)