Snoop Dogg - From tha Streets 2 tha Suites

Osiemnasta płyta studyjna, ten album jest bezpośrednią kontynuacją celebracji 420, charakteryzującą się ciepłym brzmieniem funk stworzonym przez Battlecata.

Od ulicy do luksusowych apartamentów: manifest funku w 10 utworach.

Ten krótki format unika rozproszenia, przekształcając projekt w intymną celebrację 420, a nie tylko w zbiór utworów.

Połączenie legend: Prohoezak, Mozzy i Kokane na służbie G-Funku.

Drugi utwór, "Roaches In My Ashtray", gościnnie Prohoezak. Jego obecność potwierdza jego udział w tworzeniu projektu, a jednocześnie doskonale wpisuje się w styl Snoop Dogga na tym albumie funk. Dalej, "Gang Signs" zaprasza Mozzy, dodając element charakterystyczny dla zachodniego wybrzeża i osadzając album w wspólnej historii. Następnie, w utworze "Talk Dat Shit To Me", Snoop Dogg prezentuje swoją wokalną wirtuozerię, a Kokane wraca, aby po raz kolejny współpracować z artystą, z którym już wcześniej pracował, m.in. nad albumem Tha Last Meal (2000). Ta reaktywacja historycznej relacji wzmacnia więź między pokoleniami raperów z Kalifornii.

Wirtuozeria Snoop Dogga na "gładkiej" produkcji Battlecata.

Siła tego albumu tkwi w umiejętności Snoop Dogga do prezentowania swojego stylu w kluczowych utworach, takich jak "Fetty In The Bag". Ten utwór, w którym występują Goldie Loc i Big Tray Deee, to duet artystów, którzy mają długą historię współpracy z raperem. Ich wcześniejsze występy na albumach Tha Doggfather (1996), No Limit Top Dogg (1999) i Paid tha Cost to Be da Bo$$ (2002) dodatkowo wzmacniają historyczne powiązania tego projektu. Obecność Prohoezaka również została potwierdzona w utworze "Say It Witcha Booty", co oznacza jego drugi występ na tym albumie i umacnia jego rolę w kształtowaniu brzmienia.

Projekt o niskich wymaganiach, doceniany za zwięzłość i skupienie.

Produkcja tego albumu opiera się na zróżnicowanej palecie dźwięków, gdzie producent Battlecat odpowiada za główną wizję artystyczną, jednocześnie współpracując z wieloma innymi producentami przy tworzeniu dziesięciu utworów. To podejście pozwala Snoop Doggowi zachować swój charakterystyczny styl, jednocześnie eksplorując elementy funku i G-funku, które przypominają jego klasyczne albumy, takie jak Doggystyle (1993) lub Tha Blue Carpet Treatment (2006). Całkowity czas trwania projektu, wynoszący około 37 minut, świadczy o dążeniu do zwięzłości: w przeciwieństwie do nadmiarów jego poprzedniego albumu studyjnego I Wanna Thank Me (2019), ta produkcja ma być bezpośrednim kontynuacją celebracji 420, stawiając na jakość i głębię, a nie na ilość. Obecność producentów takich jak Nottz, Soopafly czy Terrace Martin, choć nie jest szczegółowo wymieniona w głównych informacjach, przyczynia się do bogactwa dźwiękowego, które zapobiega rozproszeniu tematycznemu. Współpraca, która jest znakiem rozpoznawczym Snoop Dogga, jest tutaj w pełni wykorzystana, a wybór gości ilustruje jego długowieczność i wpływ na scenę west coast. Oprócz regularnych współprac, takich jak te z Kokane czy Goldie Loc, album zawiera również takie ikony jak Larry June, J Black i Devin The Dude, tworząc pomost między pokoleniami rapu kalifornijskiego. Ta konstelacja artystów potwierdza status Snoop Dogga jako centralnej postaci, która potrafi zgromadzić wokół siebie różnorodne talenty, nie rezygnując z integralności swojego własnego stylu. Symboliczne zakończenie albumu stanowi utwór "Left My Weed", ostatni utwór z tej produkcji, który zamyka doświadczenie krótkiego, treściwego albumu, wolnego od zbędnych elementów. Ten ostatni utwór, wraz z J Blackiem na poprzednim utworze "Look Around", oznacza koniec zanurzenia w uniwersum funku, gdzie stawka jest niska, ale przyjemność jest czysta. Album został wydany, aby uczcić 420, datę o strategicznym znaczeniu, która nadaje sens tej lekkiej i radosnej produkcji. Chociaż wyniki komercyjne były słabe, z zaledwie 935 sprzedanymi jednostkami w pierwszym tygodniu i brakiem miejsca w regionalnych listach przebojów, podejście artystyczne pozostaje spójne. From tha Streets 2 tha Suites można zatem postrzegać jako etap przejściowy między I Wanna Thank Me (2019) a BODR (2022), oznaczający powrót do korzeni G-funku, bez dążenia do bicia rekordów ani zdobywania certyfikatów.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 20 kwietnia 2021 - Wydawnictwo: Doggy Style Records - Utwory: 10 (36 minut 51 sekund) - Otwarcie / zamknięcie: CEO / Left My Weed - Goście: Prohoezak, Mozzy, Kokane, Larry June, Goldie Loc, Big Tray Deee, J Black, Devin The Dude - Poprzedni album: I Wanna Thank Me (2019)