Steve Lacy - Flaps

Steve Lacy nie tworzy muzyki, aby wypełnić ciszę; wykorzystuje ją jako przestrzeń między dwoma światami, tutaj między mechanicznym śmiechem maszyny a chrapliwym głosem mieszkańca. Album Flaps, wydany w 1973 roku na Pipe Records, jest tą otwartą szczeliną, przez którą miasto ujawnia się pod kątem. Między satyrycznym humorem utworów poświęconych Pee Wee Russell czy Charlesowi Chaplinowi, a mroczną poezją miejską w hołdzie dla Fritz Kotrba, album działa jak maszyna, która przekształca codzienne życie w materiał dźwiękowy. Chodzi tu bardziej o granie na saksofonie, niż o mówienie ulicy za pomocą instrumentu, który odrzuca konwencjonalną melodię, aby wchłonąć samą strukturę miejskiego hałasu.

Pee Wee Russell – śmiech przed tekstem

Początek albumu to nie tylko wprowadzenie, to manifest: Flaps (To Pee Wee Russel) od razu wprowadza ideę, że nie chodzi tu o czystość standardów ani o akademicką virtuoze. Tytuł pierwszego utworu jest poświęcony innemu saksofonistce, ale sposób, w jaki jest to przedstawione, jest zupełnie inny niż tradycyjny hołd. Steve Lacy wykorzystuje swój saksofon sopran jako narzędzie obserwacji społecznej, gdzie humor staje się mechanizmem obronnym przeciwko homogenizacji współczesnego jazzu. Utwór działa jak przerw w karierze Lacy, pomiędzy The Gap (1972) a Trickles (1976), oznaczając moment, w którym saksofonista odrzuca rolę virtuoza, aby odzyskać swoją funkcję narratora.

Charles Chaplin: kiedy jazz staje się krytycznym filmem

Drugi utwór na płycie kontynuuje tę filmową podróż z Flops (To Charles Chaplin), który przekształca element kulturowy w surowy materiał muzyczny. W przeciwieństwie do albumu Epistrophy (1969), który koncentrował się na harmonii kompozycji Theloniousa Monka, ten utwór stanowi zaproszenie do dekonstrukcji: nazwa Chaplina nie jest wyrazem nostalgii, lecz pryzmatem, przez który Lacy patrzy na swoje miasto. Utwór ten działa jako melodia kontrastująca z bardziej mrocznymi kompozycjami, tworząc stały dialog między ironią a poważnością. Franz Koglmann, austriacki trębacz, nie tylko występuje na płycie, ale również komponuje oryginalne utwory, takie jak Bowery 1 i Steirish WC Nr. 2, które stanowią bezpośrednie odpowiedzi na teksty Lacy, tworząc duet, w którym każda interwencja jest repliką w niekończącej się rozmowie miejskiej.

Fritz Kotrba i tworzenie poezji miejskiej

Jeśli przyjrzeć się dokładnej numeracji utworów, dochodzi się do Hommage To An Old Raincoat (To Fritz Kotrba) na końcu, który pełni rolę zakończenia płyty, z większą poetycką treścią. Ten utwór kończący kontrastuje z humorystycznym początkiem, tworząc strukturę narracyjną, w której początkowy śmiech przekształca się w melancholijną atmosferę miejską. Flaps pozostaje albumem, w którym głos sopranu staje się instrumentem satyry społecznej, przekształcając codzienne życie w materiał kompozycyjny. Między oryginalnymi utworami Steve'a Lacy'ego a utworami Franza Koglmanna, między humorem utworów hołdujących postaciom kulturowym a mroczną poezją utworu hołdującego politycznie, płyta działa jak mapa dźwiękowa swojej epoki. Nie jest to prosta współpraca jazzowa, lecz próba umieszczenia saksofonu sopranowego w konkretnym kontekście miejskim, pomiędzy satyrycznym humorem a zaangażowaniem społecznym.

Dane techniczne

- Rok wydania : 1973 - Wydawca : Pipe Records - Liczba utworów : 8 - Początek / zakończenie : Flaps (To Pee Wee Russel) / Hommage To An Old Raincoat (To Fritz Kotrba)