Steve Lacy - Sempre amore

"Sempre Amore" nie jest typowym przykładem projektu opartego na integralności. Steve Lacy nie wykorzystuje tu duetu z Malem Waldron, aby wypełnić lukę dźwiękową; wręcz przeciwnie, tworzy przestrzeń, w której słychać tylko jego oddech, przekształcając kompozycje Duke'a Ellingtona i Billy'ego Strayhorna w samotną architekturę, w której saksofon sopranowy i fortepian tworzą jeden, unikalny instrument. Album, wydany przez Soul Note w 1987 roku, wpisuje się w serię współprac saksofonisty z pianistami sceny post-bop, ale stanowi radykalne odejście od utartych schematów: zamiast klasycznej improwizacji, każdy utwór staje się wierną, ale autonomiczną reinterpretacją, w której brak perkusji i kontrabasu narzuca stałe napięcie strukturalne.

Ponowna interpretacja post-bop: Ellington i Strayhorn w odczytaniu duetu

Album prezentuje się jako akt całkowitej reinterpretacji. Steve Lacy wykorzystuje standardy skomponowane przez Duke'a Ellingtona i Billy'ego Strayhorna – bogaty, pełen historii materiał – aby pozbawić je oryginalnej aranżacji. Nie są to pasywne hołdy; każdy utwór jest traktowany jako przestrzeń, w której saksofon sopranowy dialoguje z fortepianem, nigdy nie ustępując. Podejście jest typowe dla jazzu nowoczesnego lat 80., ale z dodatkowym ograniczeniem formalnym, które czyni go czymś wyjątkowym: duet, w którym jeden instrument nie tylko wypełnia luki pozostawione przez drugi, ale razem z nim tworzy nową, złożoną fakturę.

Unikalna tekstura: fortepian i saksofon tworzą instrument kompozytowy.

Album trwa 43 minuty i 51 sekund. W mniej niż godzinę Steve Lacy i Mal Waldron tworzą nieprzerwany strumień dźwięku, w którym granica między dwoma instrumentami staje się płynna. Fortepian Mala Waldrona nie jest jedynie akompaniamentem: stanowi kontrapunkt melodyczny, czasami harmonię, a czasami suchy rytm. Saksofon Steve'a Lacy'ego, z kolei, nigdy nie dominuje; wplata się w melodię fortepianu, ją wydłuża, przerywa, a następnie kontynuuje. To właśnie ta relacja równości nadaje albumowi "Sempre Amore" jego charakter: to jakby mała orkiestra złożona z dwóch głosów, w której każda nuta ma znaczenie.

"Johnny Come Lately", "Sempre Amore" i "Smada": trzy przykłady reinterpretacji.

Utwór otwierający album, Johnny Come Lately, od razu wprowadza pewne ograniczenie: melodia Ellingtona/Strayhorna jest zaaranżowana z całkowitą swobodą. W centrum albumu znajduje się utwór Sempre Amore – utwór, który nadaje nazwę albumowi – który pełni funkcję centralną: tutaj gęstość dźwięku osiąga punkt równowagi, a oba instrumenty odpowiadają sobie, nie rywalizując o dominację. Każdy utwór jest jak ogniwo łańcucha melodycznego, który zamyka się dopiero w ostatniej sekundzie albumu.

Podsumowanie: album, w którym każda nuta jest świadomą decyzją kompozycyjną.

Steve Lacy i Mal Waldron wpisują się w dyskografię naznaczoną współpracą z innymi pianistami sceny post-bop, ale Sempre Amore wyróżnia się rygorystycznym podejściem do kompozycji Duke'a Ellingtona i Billy'ego Strayhorna. Album ten chronologicznie następuje po Only Monk, wydanym również w 1987 roku, i poprzedza More Monk (1991), dwie prace, które świadczą o głębokim zainteresowaniu twórczością Theloniousa Monka. Ponadto, Steve Lacy nagrał już wcześniej kilka albumów solowych lub we współpracy przed tą epoką: Soprano Sax (1958), Reflections: Steve Lacy Plays Thelonious Monk (1959), The Straight Horn of Steve Lacy (1960), Evidence (1962), Disposability (1966), Sortie (1966) i Epistrophy (1969). Te nagrania potwierdzają jego miejsce w historii jazzu nowoczesnego, gdzie nieustannie eksploruje granice między improwizacją a wiernym odtwarzaniem. Całkowity czas trwania płyty wynosi 43 minuty i 51 sekund, rozłożone na osiem utworów, z których Johnny Come Lately rozpoczyna, a Smada kończy całość. Ta zwarta struktura wzmacnia ideę albumu stworzonego jako ciągła całość, w której każdy utwór łączy się bez przerw, tworząc spójną całość, która przekracza sumę jej elementów. Sempre Amore nie dąży do zadowolenia słuchacza; dąży do wytrwałości. Steve Lacy przekształca w tym albumie standardy Ellingtona i Strayhorna w autonomiczną strukturę, w której każdy utwór funkcjonuje jako samodzielna jednostka, ale jest połączony z innymi poprzez spójność melodyczną. Album ten można postrzegać jako manifest redukcji instrumentalnej: mniej muzyków, więcej precyzji.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 1987 - Wydawnictwo: Soul Note - Utwory: 8 (43 min 51 s) - Numery katalogowe: Johnny Come Lately / Smada