Stevie Wonder - Fulfillingness’ First Finale

"Fulfillingness' First Finale": pierwszy finał, fotografia Steve'a Wondera na progu jego szczytu.

Wydany 22 lipca 1974 roku przez Tamla, album "Fulfillingness' First Finale" odrzuca wszelkie podziały. Siedemnasty album studyjny, który nie dąży ani do zerwania z dynamiką ustanowioną przez Innervisions (1973), ani do przewidywania rozpadu Songs in the Key of Life (1976). Między tymi dwoma punktami odniesienia, stanowi on kluczowy element "période classique" artysty, okno otwarte na Steve'a Wondera, który już wtedy opanował wszystkie aspekty swojej kariery.

"Smile Please": słoneczne otwarcie artysty pełnego pewności siebie.

Album rozpoczyna się od Smile Please, utworu, który nie pozostawia żadnych wątpliwości co do postawy jego autora. Ten utwór to nie tylko wstęp; od razu ustala on ton człowieka, który ma wszystko pod kontrolą. Głos Steve'a Wondera jest wyraźny, bezpośredni, wręcz imperatywny w swoim przesłaniu: "Smile please". To zapowiedź absolutnej pewności siebie, artysty, który nikomu nic nie zawdzięcza i narzuca własne zasady już od pierwszych sekund. To słoneczne otwarcie kontrastuje z melancholijnym zakończeniem albumu, Please Don't Go, ostatnim utworem na liście utworów, tworząc narracyjną strukturę, w której początek i koniec odpowiadają sobie nawzajem, jak dwie strony tej samej monety.

"Boogie On Reggae Woman": dowód niepowstrzymanego groove'u.

Jeśli początek albumu jest pełen energii, to dysk nie jest jednak przeładowany ciężkostrawnymi elementami. Boogie On Reggae Woman, czwarty utwór na liście utworów, świadczy o doskonałej znajomości groove'u, która nie ustępuje najlepszym standardom funku i soulu z lat 70. To tutaj album potwierdza swoje przeznaczenie: połączenie introspekcji z energią fizyczną. Hybrydowa produkcja jest tu wyraźnie widoczna, ale nigdy nie odbywa się kosztem subtelności melodycznej. Ten utwór to nie tylko rozrywka; potwierdza status Stevie Wondera jako kompozytora, który potrafi połączyć złożoność rytmiczną z prostotą emocjonalną. To utwór, który sprawdzi się zarówno na scenie, jak i w studiu, co dowodzi, że artysta już znalazł równowagę między występami na żywo a pracą w studio nagraniowym.

Creepin' i You Haven't Done Nothin': dramatyczne serce albumu.

W centrum albumu, dwa utwory budują nienaganną narrację. Creepin’, piąty utwór, wprowadza intymną i mroczną atmosferę, która kontrastuje z lekkością poprzednich utworów. To introspektywna ballada, w której głos Stevie Wondera staje się pełnoprawnym instrumentem, zdolnym przekazywać ukryty ból, unikając przy tym patosu. Z kolei You Haven’t Done Nothin’, szósty utwór, łamie konwencje swoją surową energią i bezpośrednimi tekstami. Te dwa utwory stanowią serce dramatyczne albumu: dowodzą, że Stevie Wonder potrafi poruszać się pomiędzy wrażliwością a siłą, pomiędzy delikatną melodią a buntem. To właśnie umiejętność przechodzenia między różnymi stylami sprawia, że album ten jest dziełem kompletnym, a nie tylko zbiorem odrębnych przebojów.

Malcolm Cecil i Robert Margouleff: architekci dźwięku hybrydowego funku.

Powstanie tego albumu opiera się na precyzyjnej synergii. Stevie Wonder jest głównym producentem, ale korzysta z technicznego wsparcia Malcolma Cecila i Roberta Margouleffa, współproducentów i inżynierów dźwięku. Ich praca nie ogranicza się jedynie do aspektów technicznych; aktywnie uczestniczą w tworzeniu brzmienia, które wykracza poza zwykłe ramy muzyki funk i soul. To podejście zespołowe wzmacnia jego pozycję jako artysty, kompozytora, wykonawcy i producenta. Album ten potwierdza status Stevie Wonder jako centralnej postaci sceny muzycznej lat 70., zdolnego do kierowania złożoną produkcją, nie tracąc przy tym swojej artystycznej tożsamości. "Fulfillingness' First Finale" to coś więcej niż tylko album, który odnosi sukcesy. To portret artysty w szczytowej formie, który już osiągnął wiele i wciąż poszukuje granic swojej twórczości. W 1975 roku zdobył Grammy Award w kategorii "Album Roku", co potwierdziło serię sukcesów krytycznych i komercyjnych, które zapoczątkował album Innervisions (1973). Dzięki pewności siebie, którą prezentuje Smile Please, rytmicznej energii Boogie On Reggae Woman, głębi dramatycznej utworów i technicznemu kunsztowi Cecila i Margouleffa, ten album nie pozostawia żadnych wątpliwości. To album, który doskonale łączy eksperyment i formę, introspekcję i zabawę, samotność autora i więź z publicznością.

Specyfikacja techniczna

- Data wydania: 22 lipca 1974 - Wydawnictwo: Tamla - Liczba utworów: 10 - Numery katalogowe: Smile Please / Please Don’t Go